"တရားဆုိတာဘယ္မွာရွာ"

တရားဘယ္မွာ ရွိလဲဆုိတာ သိမွ တရားဘယ္မွာ ရွာရမလဲဆုိတာ သိမယ္။ တရားဆုိတာ ခႏၶာထဲမွာ ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ခႏၶာထဲ ရွာရလိမ့္မယ္ေပါ့။ ခႏၶာထဲမွာ ရွိတာသိလုိ႔ ခႏၶာထဲမွာ ၾကည့္လုိက္ရင္ ခႏၶာထဲမွာ တရားေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားရွာခ်င္တယ္ဆုိရင္ ဟုိဟုိဒီဒီ ေျပးလႊားေနမယ့္အစား ခႏၶာထဲမွာ ၾကည့္၊ ခႏၶာထဲမွာ ရွာပါလုိ႔ အေျဖေပးလုိက္ပါတယ္။

ခႏၶာထဲမွာ ရွာဆုိတာ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးကုိ ေစာင့္ၾကည့္ရတာပါပဲ။ ေစာင့္ၿပီးေတာ့ အသက္ကေလး မွန္မွန္႐ွဴၿပီးၾကည့္ပါ။ အာ႐ံုေတြ တုိက္ခ်င္ရာက တုိက္ၿပီးေတာ့ ေပၚခ်င္ရာစိတ္ေတြ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိေပၚလာတဲ့စိတ္ကေလးေတြကုိ ေစာင့္ၿပီးၾကည့္ေပးရမယ္။ မ်က္လံုးဖြင့္လုိက္ေတာ့ ျမင္စိတ္ကေလးေပၚလာတယ္။ ဒီျမင္စိတ္ကေလးဟာ အရင္ကတည္းက ေပၚေနတာလား အခုမွ ေပၚလာတာလားလုိ႔ ေစာင့္ၾကည့္ သတိထားၾကည့္ ၀ီရိယစုိက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဒီျမင္စိတ္ကေလးဟာ အခုမွ အာ႐ံုတုိက္လုိ႔ေပၚလာတာ။ အခုမွေပၚလာတဲ့စိတ္ဟာ ေပၚဆဲစိတ္ေလးပါပဲ၊ ပစၥဳပၸန္စိတ္ကေလးပါပဲ။ ဒီစိတ္ကေလးေပၚတာနဲ႔ သတိ သမာဓိ ပညာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလုိက္ပါ။ ျမင္စိတ္ကေလးေပၚၿပီး ျမင္စိတ္ကေလး မရွိေတာ့ဘူးဆုိတာ ခ်က္ခ်င္း သိလုိက္ပါ။ ျမင္စိတ္ေပၚရင္ အဲဒီျမင္စိတ္ကေလးကို သတိ ပညာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလုိက္ေပးလုိက္။ လုိက္လုိက္တဲ့အခါမွာ ျမင္စိတ္ကေလးက မရွိေတာ့ဘူး။ ေပၚလာတာကုိလဲ ေတြ႔၊ မရွိေတာ့တာကိုလဲ ေတြ႔လုိက္တယ္ဆုိရင္ ျမင္စိတ္ကေလးဟာ ျဖစ္ၿပီးပ်က္ရတဲ့တရားေလးပဲလုိ႔ ေစာင့္ေနတဲ့တရားက ျမင္တယ္။ ငါျမင္တာလားဆုိရင္ ငါျမင္တာမဟုတ္ဘူး၊ ျမင္စိတ္ကေလးကျမင္ၿပီး ျမင္စိတ္ကေလး ပ်က္သြားတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ ျမင္စိတ္ကျဖစ္ပ်က္၊ ႐ႈတာက မဂ္လုိ႔ မွတ္လုိက္တာေပါ့။ ႐ႈတာက ၀ိပႆနာမဂ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါဟာ တရားပါပဲ။ ေပၚလာတဲ့တရား ျမင္စိတ္ကေလးကုိ ေစာင့္မၾကည့္ဘူးဆုိရင္ျဖင့္ ျမင္တာနဲ႔ လုိခ်င္တယ္၊ စြဲလန္းတယ္၊ အားထုတ္တယ္ဆုိတဲ့ တဏွာ ဥပါဒါန္ ကံေတြ လုိက္လာမယ္။ ဒီတရားသံုးခုဟာ ပစၥဳပၸန္အက်ိဳးတရားေတြပါပဲ။ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာကုိ ေပၚဆဲမ႐ႈမိလုိက္လုိ႔ ဆက္လာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြေပါ့။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အနာဂတ္ခႏၶာျဖစ္ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းေတြလဲ ျဖစ္လုိ႔ အနာဂတ္အေၾကာင္းတရားသံုးပါးလုိ႔လဲ ေခၚပါတယ္။ အနာဂတ္အေၾကာင္းေပၚရင္ အနာဂတ္အက်ိဳးျဖစ္တဲ့ ဇာတိ ဇရာ မရဏဆုိတဲ့ တရားသံုးခုကလဲ မလာပါနဲ႔လုိ႔ တားလုိ႔မရပါဘူး။ ျမင္စိတ္ေပၚရင္ ေပၚဆဲအခုိက္ေလး ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တဏွာ ဥပါဒါန္ ကံေတြ မလာေတာ့ဘဲ ခ်ဳပ္သြားတယ္။ အနာဂတ္အေၾကာင္းသံုးခု ခ်ဳပ္သြားတယ္။ အနာဂတ္အေၾကာင္းသံုးခု ခ်ဳပ္သြားတဲ့အတြက္ ေသသည္၏အျခားမဲ႔၌ ဇာတိ ဇရာမရဏဆိုတဲ့ အနာဂတ္အက်ိဳးသံုးခု မလာေတာ့ဘဲခ်ဳပ္သြားတယ္။ ဒါဟာ ေစာင့္ၿပီး ႐ႈလုိက္ရျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြပါပဲ။ ဇာတိ ဇရာမရဏဆုိတာ ဒုကၡသစၥာသာျဖစ္တယ္။ ဒီဒုကၡသစၥာလာမွာစုိးလုိ႔ ျမင္စိတ္ေပၚရင္ ျမင္စိတ္ကုိ ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးရပါတယ္။ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လုိ႔ေပၚလာတဲ့ ျမင္စိတ္ကေလးဟာ အခုေပၚ အခုပ်က္။ ငါျမင္တာလဲ မဟုတ္ သူျမင္တာလဲ မဟုတ္၊ ျမင္စိတ္ကေလးက ျမင္ၿပီး ျမင္စိတ္ကေလး ပ်က္သြားတာ ေတြ႔လုိက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ေပၚလာတဲ့ျမင္စိတ္ကေလးကို ငါလဲ မထင္နဲ႔၊ သူလဲ မထင္နဲ႔၊ အနိစၥသာထင္ေအာင္လုပ္လုိက္ပါ။ အနိစၥမုိ႔ အနိစၥလုိ႔ သိေအာင္လုပ္ေပးလုိက္တာပါပဲ။ ဒါျဖင့္ ျမင္စိတ္ေပၚရင္ ျမင္စိတ္ကုိ ျဖစ္ပ်က္႐ႈ၊ မ႐ႈရင္ တဏွာဥပါဒါန္ ကံေတြလာမယ္။ ေသသည္၏အျခားမဲ့၌ ဇာတိ ဇရာမရဏေတြ ရမယ္။

အသံတစ္ခုခု ၾကားလုိက္ေတာ့ ၾကားစိတ္ကေလးေပၚမယ္။ ေပၚတဲ့ ၾကားစိတ္ကေလးကုိလဲ ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ပါ၊ အခုေပၚ အခုေပ်ာက္သြားတာကုိ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ မ႐ႈလုိ႔ရွိရင္ ငါၾကားတယ္၊ ငါျမင္တယ္ဆုိၿပီး စိတ္မွာ ဒိ႒ိကပ္လာတယ္။ ႐ႈလုိက္တာနဲ႔ ငါၾကားတာမဟုတ္၊ ၾကားစိတ္က ၾကားၿပီး ၾကားစိတ္ကေလး ပ်က္သြားတာပဲဆုိတာ သိလုိက္ေတာ့ ၾကားစိတ္အေပၚမွာ ငါစြဲဒိ႒ိျပဳတ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေပၚသမွ်စိတ္ကုိ လုိက္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတာသည္ ဒိ႒ိသတ္ေနတာပဲလုိ႔လဲ နားလည္ထားလုိက္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းထဲ နံစိတ္ကေလးေပၚလာရင္လဲ ေပၚဆဲနံစိတ္ကေလးကုိ ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ငါနံတာမဟုတ္၊ နံစိတ္က နံတာ၊ နံစိတ္ကေလးပဲ ပ်က္သြားတာလုိ႔ ႐ႈေနေတာ့ သိလာတယ္။ စားစိတ္ေလးေပၚလာေတာ့လဲ အရင္ကေပၚတာမဟုတ္ အခုမွေပၚလာတာပဲလုိ႔ သိလုိက္ပါ။ သိတဲ့အတုိင္း ဉာဏ္လုိက္လုိက္တဲ့အခါ စားစိတ္ကေလးကလဲ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္ျပသြားပါလိမ့္မယ္။ အနိစၥသေဘာကုိ သူေျပာသြားပါလိမ့္မယ္။ စားစိတ္ကေလးက စားၿပီး စားစိတ္ကေလးပဲ ပ်က္သြားတာကို ရွင္းရွင္းျမင္ေအာင္ ၾကည့္လုိက္ပါ။ ငါစားတယ္လုိ႔ ထင္ေနရင္ေတာ့ ဒိ႒ိကပ္ေနမွာပါပဲ။ ႐ႈေနတဲ့အခါ ငါစားတာမဟုတ္ပါလားဆုိတာ သိေနေတာ့ ဒိ႒ိအလုိလုိ ေသေနတယ္။ ယားတဲ့ နာတဲ့စိတ္ေလးေတြ ေပၚလာရင္လဲ အရင္ကေပၚေနတဲ့စိတ္မဟုတ္၊ အခုမွ ေပၚလာတဲ့စိတ္ကေလးျဖစ္တယ္၊ ငါယားေနတာမဟုတ္ ယားစိတ္ကေလးက ယားေနတာ၊ ယားစိတ္ကေလးပဲ ပ်က္သြားတာဆုိတာ ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္ သိတယ္၊ သိေနရင္ ဒိ႒ိျပဳတ္ေနတယ္။ အခု ေပၚသမွ်စိတ္ေတြလုိက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၿမဲတဲ့စိတ္ တစ္လံုးမွ မေတြ႔ရပါဘူး။ ျဖစ္ၿပီးပ်က္၊ ေပၚၿပီး ေပ်ာက္သြားၾကတဲ့စိတ္ေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ဒီေတာ့ ေပၚသမွ်စိတ္ေတြဟာ ျဖစ္ပ်က္ပဲ၊ ျဖစ္ပ်က္ဟာ ဒုကၡသစၥာသာျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္ေပၚမွာ ခ်မ္းသာတဲ့စိတ္ကေလးေပၚလဲ ေစာင့္သာၾကည့္လုိက္၊ ဒီစိတ္ကေလးဟာ အခုမွေပၚလာၿပီး အခုပဲ ပ်က္သြားတာေတြ႔ရမယ္။ ဥပမာ- ေလေလးတုိက္လာလုိ႔ ေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္ကေလး ေပၚလာတယ္။ ဒီစိတ္ကေလးဟာ အရင္က ရွိႏွင့္ေနတဲ့စိတ္မဟုတ္ပါဘူး။ အခုမွ ေလနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ေတြ႔ထိလုိ႔ ေပၚလာတဲ့စိတ္ကေလး။ ဒီစိတ္ကေလးကလဲ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မရွိေတာ့ဘဲ ပ်က္သြားတာပဲ။ ၿမဲတည္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ငါေအးေနတာလဲ မဟုတ္၊ သူေအးေနတာလဲ မဟုတ္၊ ေအးစိတ္ကေလး ခ်မ္းသာစိတ္ကေလး ေကာင္းစိတ္ကေလးက ေအးေနတာပဲဆုိတာ သိလာမယ္။ ဒီစိတ္ကေလးပဲ ပ်က္သြားတယ္ဆုိတာ ျမင္လာမယ္။ ဒီလုိျမင္ေနတဲ့အခုိက္ ဒိ႒ိမကပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီစိတ္အေပၚမွာ သာယာတဲ့ တဏွာ ဥပါဒါန္ ကံေတြလဲ မလုိက္ေတာ့ဘူး။ အနာဂတ္အေၾကာင္း သံုးပါး ျပတ္တယ္။ အေၾကာင္းျပတ္ရင္ အက်ိဳးတရားေတြျဖစ္တဲ့ ဇာတိ ဇရာမရဏဆုိတဲ့ ေနာင္ခႏၶာလဲ ျပတ္တယ္။

ေလာဘစိတ္ကေလးေပၚလာရင္လဲ သတိထားၿပီး စုိက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေလာဘဟာ ေလာဘအတုိင္း ျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတယ္။ ဥပါဒါန္ ကံဘက္ မကူးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေလာဘစိတ္လာလဲ ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးလုိက္ပါ။ ေဒါသစိတ္ေလး ေပၚလာလဲ ျဖစ္ပ်က္ ႐ႈေပးလုိက္ေတာ့ ေဒါသက ျဖစ္ပ်က္၊ ႐ႈတာက မဂ္ျဖစ္သြားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ သံသယစိတ္ ၀ိစိကိစၧာလာရင္လဲ ျဖစ္ပ်က္႐ႈ။ ပ်ံ႕လြင့္တဲ့စိတ္လာရင္လဲ အနိစၥပဲလုိ႔ ျမင္ေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္။ မလုိခ်င္တဲ့ အေလာဘစိတ္ကေလး လာရင္လဲ ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးပါ။ ေမတၱာပုိ႔လုိတဲ့ အေဒါသစိတ္ကေလးေပၚလာရင္လဲ ျဖစ္ပ်က္သာ ႐ႈေပးပါ။ ၿခံဳေျပာလုိက္မယ္။ ေပၚရာစိတ္ကုိပဲ ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးလုိက္ပါ။ ဘယ္စိတ္မွ ႐ႈစရာမထင္ရွားဘူးဆုိရင္ သက္ေစာင့္စိတ္ကေလးကုိပဲ ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးပါ။ သက္ေစာင့္စိတ္ဆုိတာ အိမ္သည္စိတ္လုိ႔လဲ ေခၚတယ္။ ေလကုိ အျပင္ထုတ္တဲ့စိတ္ ေလကုိ အတြင္း ႐ွဴသြင္းတဲ့စိတ္ပါပဲ။ ထြက္စိတ္ ၀င္စိတ္လုိ႔ အလြယ္မွတ္လုိက္ေပါ့။ ေလကုိထြက္ေအာင္လုပ္တဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔ ေလကို အတြင္း၀င္ေအာင္လုပ္တဲ့စိတ္ကေလးကို မွန္းၿပီး ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးေနလုိက္ပါ။ ေပၚရာစိတ္ကုိ အကုန္သာ လုိက္႐ႈေနလုိက္ရင္ စိတ္ကို ႐ႈနည္း ပုိင္သြားတာပါပဲ။ ဒီလုိ ေပၚသမွ် စိတ္ကုိ ႐ႈေနတာကို စိတၱာႏုပႆနာလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ဒီလုိ စိတ္ကုိ ႐ႈေတာ့ ေပၚသမွ်စိတ္က မတည္ၿမဲဘဲ ပ်က္ပ်က္ျပသြားတာ ေတြ႔ေနရလုိ႔ စိတ္ဟာ အနိစၥပဲဆုိတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လာႏုိင္မယ္။ ငါ့စိတ္လုိ႔ အထင္လဲ ေပ်ာက္ေတာ့ အတၱဒိ႒ိေတြ၊ နိစၥဒိ႒ိေတြ ကြာသြားလုိ႔ ဒိ႒ိအျမန္ကြာခ်င္တယ္ဆုိရင္ ေပၚသမွ်စိတ္ကုိသာ လုိက္ၿပီး ၾကည့္ေပးေနပါ။ ကုိယ့္ခႏၶာမွာ ေပၚတဲ့စိတ္တုိင္းဟာ ေပၚၿပီး ပ်က္ပ်က္ျပသြားပါလိမ့္မယ္။ ေပၚၿပီးပ်က္ရတယ္ဆုိတာ မၿမဲလို႔ ပ်က္ရတာပဲဆုိတဲ့အသိဉာဏ္ လုိက္လာပါလိမ့္မယ္။ မၿမဲတဲ့စိတ္ေပၚၿပီး မၿမဲတဲ့စိတ္ကေလးပဲ ပ်က္သြားတာကုိ သိလုိက္ပါလိမ့္မယ္။ မၿမဲတဲ့အနိစၥသေဘာမွန္ကုိ သိေနခုိက္မွာ ၿမဲတယ္ထင္ေနတဲ့ နိစၥဒိ႒ိ၊ ငါ့စိတ္လုိ႔ထင္ေနတဲ့ အတၱဒိ႒ိေတြ ကြာကြာသြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ခႏၶာကုိယ္ကို ေစာင့္ၾကည့္လုိ႔ ေပၚလာတဲ့တရားပါပဲ။ ခႏၶာထဲမွာ ရွိေနတဲ့တရားကုိ ဉာဏ္နဲ႔ၾကည့္လုိ႔ ေတြ႔လုိက္ရတဲ့ တရားပါပဲ။ မ႐ႈရင္ ေပၚတဲ့စိတ္ေနာက္က တဏွာ ဥပါဒါန္ကံေတြလုိက္မယ္။ အနာဂတ္အေၾကာင္း ေနာင္ခႏၶာရေၾကာင္းတရားေတြ လာမယ္။ ဒါဆုိ ေနာင္ခႏၶာဒုကၡသစၥာအက်ိဳးတရားကုိလဲ မလုိခ်င္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ေပၚသမွ်စိတ္ကုိ ေပၚဆဲအခုိက္မွာ မလြတ္တမ္း႐ႈေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြလဲ ျပတ္၊ အနာဂတ္ခႏၶာေတြလဲ မလာႏုိင္ေတာ့ေအာင္ ေနာင္ခႏၶာေတြကို ႐ႈတဲ့ဉာဏ္က ျဖတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာ႐ႈေနတာသည္ ေနာင္ခႏၶာအစဥ္ကုိ ျဖတ္ေနတာပါပဲ။ ေနာင္ခႏၶာသည္ ဒုကၡသစၥာမုိ႔ အက်ိဳးဒုကၡသစၥာကုိ ျဖတ္ေပးေနတာဟာ ၀ိပႆနာပါပဲ။

ေဒါက္တာအရွင္ပါရမီ

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

သင္ဘယ္လိုဗုဒၶဘာသာလဲ

 

ယေန႔ေခတ္လူေတြဟာ ဘာသာအသိတရား တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေခါင္းပါးလာျပီးဘုရားေတာင္မွ ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ ဦးခ်ရေကာင္းမွန္းမသိႀကေတာ႔ပါဘူး။ဒီလိုအေျခအေနေတြကိုသိလို ျမတ္စြာဘုရားက“ေနာင္္အနာဂတ္မွာ ဗုဒၶဘာသာ (၅)မ်ိဳး ကြဲျပားလိမ့္မယ္”ဟုေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္

အဲ့ဒီ ဗုဒၶဘာသာ(၅)မ်ိဳးကေတာ့

(၁)ကုလ ဗုဒၶဘာသာ
(၂)လာဘ ဗုဒၶဘာသာ
(၃)ဘယ ဗုဒၶဘာသာ
(၄)သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ
(၅)ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ
(၁)ကုလ ဗုဒၶဘာသာ
ကုလ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ရိုးရာဗုဒၶဘာသာ ကိုေျပာတာပါ။အေမအေဖက ဗုဒၶဘာသာမို႔ သားသမီးက
ဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာရတာပါ။မိဘက ခရစ္ယာန္ဆိုရင္ သားသမီးကလည္း ခရစ္ယာန္။ဒါကို မိရိုးဖလာ
ကုလဗုဒၶဘာသာေပါ့။မိဘက ဗုဒၶဘာသာမို႔သာ သားသမီးကဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာရတာ ဘုရားရွင္ဘာလို႔ ပြင့္မွန္းမသိ။ဘုရားဘာတရားေဟာမွန္းလည္းမသိ။ကိုးကြယ္ေနတဲ့ျမတ္စြာဘုရားဘာေႀကာင့္ကိုးကြယ္ရမွန္း
လည္းမသိ။တရားေတာ္ကိုဘာေႀကာင့္ကိုးကြယ္ရမွန္းမသိ။ဘုရားကိိိုဦးခ်တာဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ဦးခ်မွန္းမသိ။
ဘာေႀကာင့္ဒီေလာက္ ရုိရိုေသေသနဲ႔အေလးျပဳေနမွန္းကို မသိတာ။လုပ္ေတာ့လုပ္ေနတာပဲ အသိပညာ ဘာမွမပါတာ။ကုလ ဗုဒၶဘာသာပါ။
(၂)လာဘ ဗုဒၶဘာသာ
လာဘဗုဒၶဘာသာဆိုတာလာဘ္လာဘလိုလို႔ကိုးကြယ္တဲ့ဗုဒၶဘာာသာကိုဆိုလိုတာပါ။ဒီဘဝစီးပြားေရးေလး
တက္မလားဆိုျပီးမွ ဘုရားကိုးကြယ္တာမွာ ေရြးျပီးကိုးကြယ္တယ္။ဒီဘုရား ကိုးကြယ္ရင္ေတာ့လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားတယ္ဟိုဘုရားကိုးကြယ္ရင္ေတာ့စီးပြားေရးတက္တယ္ဆိုျပီးေရြးကိုးကြယ္တာလာဘဗုဒၶဘာသာပါ။
ဘုရားကိုးကြယ္မွလာဘ္ေပါမ်ားမယ္ဆိုရင္ဘုရားမကိုးကြယ္တဲ့ခရစ္ယာန္ေတြဘာလို႔လာဘ္ရႊင္ေနလဲ။အဓိက
စီးပြားေရးျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ဘုရားေႀကာင့္မဟုတ္ပါဘူး။ကံ၊ညဏ္၊ဝိရိယ သတၱိေႀကာင့္ပါ။
အိမ္ျခံဝယ္မယ္။ေရာင္းမယ္။အိမ္ေနရာေျပာင္းမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွရက္ရာဇာျပႆဒါးေရြးေနတာေတြ။ဘုရား
ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚမွာ ဘုိေတာ္ ဘြားေတာ္ပံုေတြ တင္ထားတာေတြ။ကိုႀကီးေက်ာ္၊မႏွဲေလးအစရွိတဲ့နတ္ေတြ ကုိးကြယ္တာေတြ။ေဗဒင္ယံုႀကည္ျပီး ယႀတာေတြ ေခ်လိုက္ႀက စတဲ့ လာဘ္လာဘ လိုခ်င္လို႔ ကိုးကြယ္တဲ့
ဗုဒၶဘာသာမ်ားကို လာဘဗုဒၶဘာသာလို႔ေခၚပါတယ္။
(၃)ဘယ ဗုဒၶဘာသာ
ဘယဗုဒၶဘာသာဆိုတာေဘးကိုေႀကာက္္္္္္လို႔ကိုးကြယ္တာကိုေခၚပါတယ္။အႏၱရာယ္ကင္းဖို႔၊ေဘးရွင္းဖို႔၊အသက
္ရွည္ဖို႔၊က်န္းမာဖို႔၊ဒီလိုအေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ဘုရား ကိုးကြယ္တာကို ဘယဗုဒၶဘာသာဟုေခၚပါသည္။ဒီဘုရား ကိုးကြယ္မွအသက္ရွည္မယ္ဆိုရင္ဘုရားမကိုးကြယ္တဲ့ခရစ္ယာန္အစလာမ္ေတြအသက္ရာေက်ာ္ရွည္ေနႀက
တာ ဘာလို႔ပါလဲ။
ဘာမွမသိဘဲ ရမ္းကိုးကြယ္္္္္္တာ ကုလ ဗုဒဘာသာ၊လာဘ္လာဘ လိုခ်င္လို႔ကိုးကြယ္တာ လာဘဗုဒၶဘာသာ။
ေဘးေႀကာက္ျပီး အကုိးအကြယ္ မွားေနတာ ဘယ ဗုဒၶဘာသာ။ဒီ ကုလ၊လာဘ၊ဘယ ဗုဒၶဘာသာ(၃)မ်ိဳးကို ေအာက္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာဟုေခၚပါသည္။
ဟိုလူမပါ။ဒီလူမပါ။ဟုိလူပသပါတယ္။ဒီလူပသပါတယ္။လက္ညႈိးထိုး ခြက္လွန္လုပ္ေနတာေတြကို ဘုရားက သူေတာင္းစားဗုဒၶဘာသာပါတဲ့။ခႏၶာမွာ အသိ၊ဘာသာေရအသိဓာတ္ခံ နည္းေတာ့ လိမ္စားေနတဲ့သူေတြက
လိမ္လို႔ေကာင္းေနပါတယ္။ဘုရားလည္းကိုးကြယ္ရေသး၊တရားလည္းကိုးကြယ္ရေသး၊ဆြမ္းဦးကိုလည္း
ေလာင္းလွဴရေသး၊သာသနာေတာ္ကိုလည္း ပစၥည္းေလးပါးနဲ့ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ဆက္ကပ္ရေသး။ဘာအတြက္ ဒါေတြလုပ္ေနရတာလည္းဘာအတြက္သာသနာကိုခ်ီးေျမွာက္ေနတာလည္းဘာအတြက္ေက်ာင္းေဆာက္ေန
တာလည္း။စဥ္းစားပါ။ေဝဖန္ပါ။သံုသပ္ပါ။
(၄)သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ
သဒၵါဓိကဗုဒၶဘာသာဆိုတာသဒၵါတရားကိုအရင္းခံပါတယ္။သဒၵါတရားဆိုတာယံုႀကည္ခ်က္္္္္္္ပါ။ဘုရား၊တရား၊
သံဃာကိုတကယ္သက္ဝင္္္္ယံုႀကည္တာကိုေခၚပါတယ္။ယံုႀကည္တဲ့ေနရာမွာလည္းမွန္မွန္ကန္ကန္ယံုႀကည္တဲ့ သမၼာသဒၵါ နဲ႔ မွားမွားယြင္းယြင္း ယံုႀကည္တဲ့ မိစၦာသဒၵါဆိုျပီး (၂)မ်ိဳးရွိပါတယ္။
သမၼာသဒၵါ မွန္မွန္ကန္ကန္ ယံုႀကည္ခ်က္ ဆိုတာ သစၥာတရား သိေတာ္မူတဲ့ျမတ္စြာဘုုရားဟာ ေဝေနယ် သတၱဝါေတြကိုသူသိသကဲ့သုိ႔ေမတၱာဂရုဏာေတာ္အျပည့္နဲ႔သစၥာေလးခ်က္အနက္ကိုေဟာႀကားေတာ္မူခဲ့ပါ
တယ္။ဒီတရားေတာ္ အနက္ေတြကိုပိုင္ပိုင္္ႏုိင္ႏုိင္သိေတာ္မူသြားႀကတဲ့ အရိယာသူေတာ္စင္ႀကီးေတြဟာ
နိဗၺာန္ဝင္စံသြားႀကပါတယ္။နိဗၺာန္ဆိုတာအို၊ေသ၊နာလြတ္ရာပါ။အေသလြတ္ရာျပတတ္လို႔ျမတ္စြာဘုရားအား ကိုးကြယ္ပါ၏ဆိုတဲ့ယံုႀကည္ခ်က္ဟာမွန္ကန္ေသာယံုႀကည္ခ်က္တရားေတာ္ကိုဘာေႀကာင့္ကိုးကြယ္ရသလဲ
။ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူခဲ့ေသာတရားေတာ္ကိုႀကိဳစားအားထုတ္လိုက္လို႔တရားလမ္းေႀကာင္းးအတိုင္းသာ ေလွ်ာက္သြားႏုိင္ရင္ နိဗၺာန္ေရာက္ပါမည္။ထိုအေသလြတ္ရာပို႔ေဆာင္တာတရားကပို႔ေဆာင္တာပါ။ပုဂၢိဳလ္က ပို႔ေဆာင္တာ မဟုတ္ဘူး။
ထိုတရားေတြမကြယ္မေပ်ာက္ေသးတာဘယ္သူ႔ေက်းဇူးပါလဲဆိုရင္သံဃာေတြရဲ့ေက်ဇူးပါ။ဘုရားရွင္ေဟာ
ေတာ္မူေသာဓမၼကၡႏၶာေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္၊သုတ္ဝိနည္း အဘိဓမၼာတရားေတြ သံဃာေတာ္ေတြက
ေဆာင္ထားတာပါ။ပိဋကသံုးပုံကိုသံဃာေတာ္ေတြကေရွာက္ထားတာပါ။သံဃာေတာ္ကိုယံုႀကည္မႈ။ဒါေတြက
ရတနာျမတ္သံုးပါးကို မွန္မွန္ကန္ကန္ယံုႀကည္တဲ့ သမၼာသဒၵါယံုႀကည္မႈ။
မိစၦာသဒၵါယံုႀကည္မႈကလာဘ္လာဘေပါတယ္။အႏၱရာယ္ကင္းတယ္ဆိုျပီးကိုးကြယ္ယံုႀကည္ေနတာမိစၦာသဒၵါ။
လာဘ္လာဘေပါတယ္ဆိုတဲ့လာဘဗုဒၶဘာသာယံုႀကည္ခ်က္၊အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ဆိုျပီးဘယဗုဒၶဘာသာ
ေတြရဲ့ ယံုႀကည္ခ်က္၊ဗုဒၶရဲ့ ဂုဏ္ေက်ွဇူးကို ဘာမွနားမလည္ဘဲ သူမ်ားဦးတုိက္လို႔သာ ရမ္းဦးတိုက္ရတဲ့ကုလ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ့ ယံုႀကည္မႈဒါေတြဟာ မိစၦာသဒၶါေတြပါ။
အေသလြတ္ရာလမ္းကိုျပတတ္လို႔၊အေသလြတ္ရာပို႔ေဆာင္ႏိုင္လို႔၊အေသလြတ္ရာတရားကိုေဆာင္ထားႏုိင္လုိ႔ ရတနာသံုးပါးကို ကုိးကြယ္ပါ၏ ဆိုတဲ့ သမၼာသဒၵါ။အႏွစ္သာရမရွိတာကို မရွိဘူးလို႔သိပါတယ္။အႏွစ္သာရ ရွိတာကိုု ရွိတယ္လို႔သိပါတယ္။မွားတာကို မွားတယ္လို႔ သိတယ္။မွန္တာကို မွန္တယ္လို႔သိတယ္။သိတဲ့
အျပင္၊အမွားလမ္းကို ေရွာင္၊အမွန္လမ္းကိုေဆာင္တာသည္ သမၼာသဒၵါ ရွိတဲ့ သဒၵါဓိက ဗုဒၶဘာသာပါ။
(၅)ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ
သစၥာတရားကို ေသခ်ာသိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကိုပညာဓိကဟုေခၚသည္။ပညာဓိကဗုဒၶဘာသာဟာတရားေတာ္ကို ယံုႀကည္တယ္။
တရားေတာ္ကိုဘယ္လိုယံုႀကည္တာလည္းဆိုေတာ့ရမ္းယံုႀကည္တာမဟုတ္ဘဲခႏၱာအသိနဲ့အေသအခ်ာသိျပီး ယံုတယ္။ထိုသိုသိတာကို ပညာ ဟုေခၚပါသည္။သစၥာေလးပါးကို အေသအခ်ာ ပညာနဲ႔သိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၊
ျဖစ္ပ်က္မႈေတြကို သိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ပ်က္ျမင္တာ ခႏၱာက ျမင္တာလား ပညာကျမင္တာလားဆိုေတာ့ ပညာကျမင္တာပါ။ပညာဓိကဗုဒၶဘာသာပါ။ဘုရားကမင္းတုိ႔ခႏၱာထဲမွာျဖစ္္တာနဲ့ပ်က္္တာပဲရွိတာလို႔ေဟာခဲ့
ပါတယ္။ဒါကိုကိုယ္တိုင္ သစၥာတရားကို ေသခ်ာသိျပီး က်င့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့ ျမင္တယ္။ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတာ့ ယံုႀကည္လာတယ္။ယံုႀကည္ေတာ့သဒၵါ၊ျဖစ္ပ်က္ျမင္တာကပညာ။ထိုေႀကာင့္သဒၵါနဲ႔ပညာသြားျပီးတြဲေနပါတယ္။
သဒၵါနဲ႔ ပညာဟာ တြဲလ်က္ပါတဲ့။
သဒၵါတရားမွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔သာႀကိဳးစားမယ္ဆိုရင္အပါယ္ေလးပါးမွလြတ္ေျမာက္္္ႏိုင္၏။တို႔မွာအပါယ္မ်ိဳးေစ
့ေတြ၊အပါယ္က် ေႀကာင္းကံေတြ လုပ္ထာတာရွိတယ္။ဒါေတြကိုဘယ္သူမွ ဝင္တားလို႔ မရပါဘူး။
သူကိုတားခ်င္ရင္၊ သူကိုအက်ိဳးမေပးေစခ်င္ရင္ ဘာနဲ့ျဖတ္ရမလဲ ဆိုေတာ့ ဥာဏ္နဲ႔ျဖတ္ရမယ္။ဥာဏ္နဲ႔ ျဖတ္လိုက္လို႔ျဖစ္ပ်က္မဂ္ဆိုက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွာ သဒၵါလည္းပါတယ္၊ပညာလည္းပါတယ္။ဒါသည္ သဒၵါဓိက
ႏွင့္ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ပါသည္။
သဒၵါဓိက ႏွင့္ ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာဟာ အထက္္္္္တန္း ဗုဒၶဘာသာပါ။
သဒၶါႏွင့္ ပညာ balance( ဟန္ခ်က္ညီ)ဘို႕လဲ လုိပါတယ္၊ သဒၶါလြန္ကဲ ပညာနဲျပန္ရင္(ႏွစ္လုံးလွ လူမုိက္ၾကီး) သူေတာ္ေကာင္းလူအၾကီးျဖစ္သြားပါတယ္၊ဆင္ျခင္တုံတရားနဲပါးသူေတြက (superstitious rites, scarified,
prayer,)အက်ိဳးမရွိတဲ့ေနရာေနမွာ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကိုအသုံးခ်ေနၾကပါတယ္။သဒၶါနဲျပီးပညာကဲေနျပန္ရင္လဲ ပညာရွိလူမိုက္ၾကီး ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
အရွင္ ဝရသာမိ

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ကုသုိလ္ ၅ မ်ီဳးစီးပြားတုီး

စာဖတ္သူ အသင္။ သင့္ကံ ဆိုးေနသလား။? ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ကံေကာင္း ေနတယ္လို႔ထင္လား။? ဒါမွမဟုတ္ ကံေကာင္းတယ္လဲ မဟုတ္ ကံဆိုး တယ္လဲ မဟုတ္ပါဘူးလို႔သတ္မွတ္ ထားသလား။?
ဘယ္လိုျဖစ္ေနေန မပင္မပန္း ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေလး ကုသိုလ္ ၅မ်ိဳးကိုေဆာင္ရြက္ရင္း … တစ္ဘ၀တာ ကံေကာင္းေသာသူ၊ ေနာက္ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ..ကံေကာင္းေသာသူ ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ကံကိုျပင္လိုက္ပါ။
၁။ ”၀သဘ ၏ သာမန္ဘ၀”
သီဟိုဠ္ရာဇ၀င္မွာ ၀သဘမင္း ဆိုတာ ရိွခဲ့ဖူးးပါတယ္။ မင္းမျဖစ္ခင္သာမန္လူတစ္ေယာက္ ဘ၀တုန္းက ဦးရီးေတာ္ စစ္သူၾကီးဆီမွာ ေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔တစ္ေန႔မွာ ဟူးရား ပညာရိွေတြက ၀သဘ အမည္ရိွတဲ့ သူဟာ မင္းျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ေဟာေျပာလာ ၾကပါတယ္။ ဒီစကားၾကားေတာ့ လက္ရိွ မင္းလုပ္ေနတဲ့ ယသဠာလက မင္းကသီဟိုဠ္ကၽြန္းမွာ ၀သဘ အမည္ရတဲ့ သူအားလံုးကို သတ္ေစလို႔ မိန႔္ ပါေတာ့တယ္။
၂။ အသက္ေဘးက လြတ္ျပီ။
ဒီေတာ့ စစ္သူၾကီးက သူ႔ဆီမွာ ေနေနတဲ့ ၀သဘ ကို မင္းဆီ အပ္ဖို႔ မိန္းမလုပ္သူကို ေျပာပါတယ္။ သူရာထူး တိုးခ်င္တာလည္း ပါမွာေပါ့။ နံနက္ေစာေစာေရာက္ေတာ့ စစ္သူၾကီးက ၀သဘကို အသာေခၚျပီးနန္းေတာ္ကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။
၀သဘကို သတ္ဖို႔ ေခၚသြားတာ ဆိုတာကိုသိတဲ့စစ္သူၾကီးကေတာ္ကကြမ္းအလြန္ၾကိဳက္တဲ့စစ္သူၾကီးအတြက္ ထံုးမပါတဲ့ ကြမ္းကို ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။
စစ္သူၾကီး နန္းေတာ ္တံခါး၀ ေရာက္လို႔ ကြမ္းစားမယ္ လုပ္ေတာ့ ထံုးပါမလာတာေတြ႕ျပီး ၀သဘကို အိမ္ျပန္ ထံုးယူေစပါတယ္။ ၀သဘ က အိမ္ေရာက္ေတာ့စစ္သူၾကီးကေတာ္က သူ႔အၾကံအစည္ အတိုင္း ျဖစ္လာလို႔ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ” ၀သဘ၊သင့္ဦးၾကီးက သင့္ကို မင္းၾကီးဆီ အပ္ျပီး သတ္မွာ..ေရာ့အသျပာတစ္ေထာင္ယူျပီး လြတ္ရာကို ေျပးေပေတာ့ ” ဆိုျပီး ထြက္ေျပး ခိုင္းလိုက္ပါေတာ့တယ္။
၃။ စစ္သည္စုရံုးျပီ။
၀သဘလည္း မင္းနဲ႔ေ၀းတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ ပုန္းေနပါတယ္။ရဟန္းေတာ္ ေတြကလည္း သူ႔ကို ၾကည့္ရႈ ထားပါတယ္။
ဒီလိုေနရင္းနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ပညာရိွလူႏူတစ္ေယာက္က ၀သဘရဲ႕ ဇာတာကို ၾကည့္ျပီး” သင္..မင္းျဖစ္လိမ့္မယ္ ” လို႔ ေဟာလိုက္ပါတယ္။ ဒီစကားၾကားေတာ့ ၀သဘဟာ၀မ္းေျမာက္စြာနဲ႔ပဲ ရဲရင့္သတၱိ ရိွတဲ့ေ နာက္လိုက္ ေယာက္်ားေတြကိုစုရံုပါတယ္။ အေတာ္အတန္ စုမိေတာ့ ” မုန္႔သည္ မ သားသည္မုန္႔အနားကစ၍စားရသည္ ” ဆိုတဲ့ ေရွးထံုးကို ႏွလံုးမူျပီး ျမိဳ႕စြန္ရြာစြန္ ကစျပီးသိမ္းပါတယ္။ လိုရင္းေျပာရရင္ေတာ့ေနာက္ဆံုးမွာ၀သဘ မင္းျဖစ္သြားတယ္ပဲဆိုပါေတာ့။
၄။ နန္းစံသက္ကို တြက္ခ်က္ခိုင္းေတာ့
၀သဘမင္းျဖစ္လာေတာ့ ဟူးရားပညာေတြကို ဆိတ္ကြယ္ရာေခၚျပီး သူ ဘယ္ႏွႏွစ္ေလာက္နန္းစံရမလဲ ဆိုျပီး တြက္ခို္င္း ပါေတာ့ တယ္။ ဟူးရားပညာရိွေတြကတြက္ခ်က္ျပီး”၁၂ႏွစ္နန္းစံရမယ္”လို႔ေဟာလိုက္ပါတယ္။၀သဘမင္းကဟူးရားပညာ
ရိွေတြကို အသျပာ ၁ေထာင္စီေပးျပီး သည္အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔မွမေျပာနဲ႔ဆိုျပီး ျပန္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။
၅။ ကုသိုလ္ေတြ ျပဳျပီ။
အဲဒီေနာက္ ၀သဘမင္း ဟာ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြဆီ ဆည္းကပ္ျပီး ” အရွင္ဘုရားတို႔၊မင္းသက္ ရွည္ရာရ ွည္ေၾကာင္း ကုသုိလ္ေကာင္း မႈ.မ်ားမရိွဘူးလားဘုရား..”လို႔ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ဒီေတာ့သံဃာေတာ္ေတြက -” ၀သဘမင္းျမတ္ ၊
၁။ ေရစစ္လွဴပါ။
၂။ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ ရဟန္းေတြကို ေဆးလွဴပါ။
၃။ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ေနတဲ့ ေက်ာင္းေဟာင္း၊ေစတီေဟာင္းေတြကို ျပဳျပင္ပါ။
၄။ ငါးပါးသီလကို ေန႔စဥ္ေစာင့္ထိန္းပါ။
၅။ ၈ရက္ဥပုသ္၊ ၁၅ရက္ဥပုသ္ေန႔တိုင္း ၈ပါးသီလ၊ ၉ပါးသီလကို ေစာင့္ထိမ္းပါ။
မင္းသက္ရွည္လိမ့္မယ္ ” လို႔ မိန႔္လိုက္ပါတယ္။
၀သဘမင္းလည္း ရဟန္းေတာ္ေတြ လမ္းညႊန္တဲ့အတိုင္း ေကာင္းမႈ. ေတြျပဳပါတယ္။စာထဲမွာေတာ့ ၀သဘ မင္းျပဳတဲ့ ကုသိုလ္ေတြ ေကာင္းမႈေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ျပထားတယ္( စာရွည္ ေနမွာစိုးလို႔ ေရးမျပေတာ့ဘူး။ )
လိုရင္းေျပာ ရရင္ေတာ့ ၀သဘမင္းဟာ ( ၁၂ ႏွစ္သာ နန္းစံရမဲ့အစား ) ၄၄-ႏွစ္နန္းစံခဲ့ရပါတယ္။
၆။ အတိတ္ကံ နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ကံ
ဒီ ၀တၳဳမွာ အဓိက ေျပာခ်င ္တာကေတာ့ ၀သဘမင္းဟာ အတိတ္ကံအရ ၁၂ႏွစ္သာနန္းစံရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္ကံကို ပစၥဳပၸန္ကံနဲ႔ ျပဳျပင္ ယူလိုက္ေတာ့၄၄-ႏွစ္ေတာင္ နန္းစံခ ဲ့ရပါတယ္။ အပိုေၾကး အေနနဲ႔ ၃၂ႏွစ္ နန္းစံသက္ပိုရခဲ့ပါတယ္။
၀သဘ မင္းျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ ေျခာက္မ်ဳိးက အသက္ရွည္ေၾကာင္း ကုသုိလ္ေတြပါ။သူ႔အေနနဲ႔ ကေတာ့ နန္း သက္ရွည္ေၾကာင္း သီးျခား ကုသုိလ္ေတြေပ့ါ။
အဲဒီကုသိုလ္-၆မ်ဳိးကို ေအာက္ပါ လကၤာေလးနဲ႔ တြဲမွတ္ထားလိုက္ပါဦး။ဗဟုသုတ အျဖစ္ေပါ့။
ေရစစ္၊ ေဆး၊ ေက်ာင္း၊ ဘုရားေဟာင္းျပဳျပင္” ပဥၥင္၊ အ႒ သီလ ျဖဴစင္သက္ရွည္ေၾကာင္းစုေကာင္းမႈ ၆-အင္
အခြင့္စိုက္ၿပဳလုိက္ထာ၀စဥ္။”၀သဘမင္းကေတာ့သူနဲ႔အသံုးတည့္မယ္အသက္ရွည္ေၾကာင္းကုသုိလ္ေတြကို
ေရြးျပဳျပီး သူ႔ကံသူ ျပဳျပင္သြားတာပါ။
၇။ သင္ႏွင့္ ေကာင္းကံ ဆိုးကံအခု စာဖတ္သူေတြ ကေတာ့ တျခားေသာ ဘ၀ လိုအပ္ခ်က္ေတြ တျခားေသာ အဆင္မေျပမႈေတြရိွေနႏိုင္ပါတယ္။
– လူမႈေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– စီးပြားေရး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– က်န္းမာေရး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– ပညာေရး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– ရာထူးဌာနႏၲရ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– ႏိုင္ငံျခားခရီး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
ၾကိဳက္သေလာက္ ကံဆိုးေနပါေစ။ ေနာက္ဆံုး ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ အထိ ကံဆိုးေနစမ္းပါေစ။ ၀သဘ မင္း၀တၳဳကိုအာရံုျပဳျပီးဆိုးေနတဲ့ကံကိုစိတ္ၾကိဳက္ျပဳျပင္ယူလို႔ရတယ္ဆိုတဲ့အသိေလးကိုပဲအာရံုျပဳပစ္လိုက္စမ္းပါ။
၈။ ဘယ္လိုျပဳျပင္မလဲ …အဲဒီေတာ့ ဘယ္လိုျပဳျပင္ယူမလဲ..?
အဲဒီ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ထိ ဆိုးေနတဲ့ကံကို ကုသုိလ္၅-မ်ုိဳးနဲ႔ ျပဳျပင္
ယူလို႔ရပါတယ္။ တိုက္တြန္း စကားအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ဆိုးေနတဲ့ကံကို ကုသုိလ္ ၅မ်ဳိးနဲ႔ ေန႔စဥ္ျပဳျပင္ ပစ္လိုက္စမ္းပါ။ဆိုးေနတဲ့ကံ ” နင္ေန ငါသြား ” ျဖစ္သြား ပါလိမ့္မယ္။
အဲဒီကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကေတာ့
၁။ ဒါန
၂။ သီလ
၃။ ဂုဏ္ေတာ္
၄။ ေမတၱာ
၅။ ၀ိပႆနာ
တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကို ေန႔စဥ္ ျဖစ္ေစရမယ္လို႔ အဓိ႒ာန္ျပီး ေန႔စဥ္ ျပဳလုပ္သြားဖို႔ပါပဲ။
၉။ ငါးမ်ဳိးကုသိုလ္ ဘယ္လိုျပဳရမယ္။
၉-၁။ ဒါန
ပထမဆံုးကုသိုလ္က ဒါန ပါ။ ဒါနဆိုတဲ့ေနရာမွာရွင္၁ေသာင္းျပဳေပးႏိုင္မွ။ေက်ာင္းၾကီးေတြေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းႏိုင္မွ ဒါန မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္မွာရိွတဲ့ဘုရားကို ေရခ်မ္း ကပ္လိုက္မယ္ ဆိုလည္း ဒါန ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ေနာက္ကိုယ္ထမင္းခ်က္မယ့္ ဆန္ထဲကလက္တစ္ဆုတ္စာေလာက္ႏႈိက္ျပီးအိမ္ေရွ႕ကစာကေလးေတြခိုကေလးေတြကိုပစ္ေကၽြးလိုက္မယ္
ဆိုရင္လည္း ဒါနျဖစ္သြားတာပါပဲ။
ဆန္လက္တစ္ဆုတ္ ေလာက္နဲ႔ေတာ့ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းကို သိပ္ျပီးလည္းမထိခိုက္ေစပါဘူး။ ေန႔စဥ္ လက္တစ္ဆုတ္ စာေလာက္ စာကေလးေတြကို ေကၽြးေနမယ္ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္၀န္ ကိုယ့္အားနဲ႔ မွ်တဲ့ ဒါန ျဖစ္ေနတာပါ။
၉-၂။ သီလ
ဒုတိယက သီလ ပါ။ သီလမွာလည္း ေလာကီ ထဲမွာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ငါးပါးသီလေလာက္ လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္း လိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ပဲေတာ္ေတာ္ လံုေလာက္ေနပါျပီ။ တစ္ဆင့္တက္ျပီးဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ ၈ပါးသီလ၊၉ပါးသီလကို ေစာင့္ထိန္း ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ သီလကိုေစာင့္ေရွာက္တဲ့အတြက္ သီလကလည္းကိုယ့္ကိုသူ႔သတၱိအားေလ်ာ္စြာျပန္ေစာင့္ေရွာက္ပါလိမ့္မယ္။
၉-၃။ ဂုဏ္ေတာ္
တတိယက ဂုဏ္ေတာ္ပါ။ ဂုဏ္ေတာ္ ၉-ပါးထဲက ကို္ယ္ႏွစ္သက္ရာ တစ္ခုခုကို ပြားလို႔ရပါတယ္။
အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကိုပဲ …
အရဟံ = ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား
အရဟံ = ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား
အရဟံ = ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရားလို႔ ပြားမ်ားရပါတယ္။
အရဟံ ဆိုတဲ့ ပါဠိေလးရယ္။ အရဟံရဲ႕ ေနာက္က အနက္သံုးမ်ဳိးရယ္က ပြားလို႔ဆင္ျခင္လို႔ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပါဠိနဲ႔အနက္ေလးေတြပါ။
ဂုဏ္ေတာ္ပြားတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ေတာ္က သူ႔သတိၱအားေလ်ာ္စြာ ျပန္ေစာင့္ေရွာက္ေန ပါလိမ့္မယ္။
၉-၄။ ေမတၱာ
စတုတၳက ေမတၱာပါ။ ေမတၱာပြားတဲ့ေနရာမွာ ပြားနည္းေတြကေတာ့ သီသန္႔အက်ယ္ကိုရိွပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ ေမတၱာ အေတြးမ်ား စာအုပ္မွာလည္း ပြားပံုျပည့္ျပည့္စံုစံု ေရးျပထားပါတယ္။
ေမတၱာပြားတဲ့ ေနရာမွာ အဓိက အၾကံေပးခ်င္ တာေတာ့ ပထမ ကိုယ့္အေပၚေက်းဇူးရိွတဲ့ ေက်းဇူးမ်ားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္အားလံုးကို တစ္ေယာက္ခ်င္းကုန္ေအာင္ပြားပါ။ ျပီးရင္ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြ၊ကိုယ္ေစာင့္နတ္-အိမ္ေစာင့္နတ္ ကစျပီး၊ လမ္းျမိဳ႕နယ္၊ ျမိဳ႕၊ ႏိုင္ငံကိုေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္ေတြ အားလံုး ကိုယ္ဆင္းရဲစိတ္ဆင္းရဲ ကင္းပါေစ၊ အစစအရာရာ အဆင္ေျပ ပါေစ… စသည္ျဖင့္ ေပါ့ေလ။
၉-၅။ ၀ိပႆနာ
ေနာက္ဆံုးက ၀ိပႆနာပါ။ ၀ိပႆနာ ကေတာ့ ကိုယ္အားထုတ္ဖူးရာ-ကိုယ္သန္ရာ သန္ရာကိုယ့္ အာစရိယ ၀ါဒအတုိုင္း မွတ္ယူလို႔ ရပါတယ္။
( မည္သည့္ တရားစခန္း မည္သည့္ အာစရိယ၀ါဒမွ် သင္ၾကားထားျခင္းမရိွသူမ်ားအဖို႔ အစပိုင္းတြင္ တင္ပလႅင္ေခြ(ထက္၀ယ္ဖြဲ႔ေခြ)ထိုင္၊ဘယ္လက္ေပၚ ညာလက္ထပ္တင္၊ ခါး-လည္ပင္း-ဦးေခါင္းကို မတ္မတ္ထား၊ အသက္ကိုပံုမွန္ရွဴလွ်က္ ၀င္ေလ၀င္လာလွ်င္ ၀င္ လာ သည္ဟု သိေပး၊ ထြက္ေလ ထြက္သြားရင္ထြက္သြားသည္ဟု သိေပးျခင္းျဖင့္ မိမိစိတ္ကို ထိုထိုႏွာသီး၀သို႔သာစူးစိုက္ေရာက္ရိွေစရန္ ပဏာမ ေလ့က်င့္ၾကလွ်က္ ၇ရက္စခန္း-၁၀ရက္စခန္းစသည္တို႔ကို ၀င္ေရာက္ႏိုင္ရန္ တိုး၍ ၾကိဳးစား ၾကသင့္ေပသည္။ )

၁၀။ ကုသိုလ္-၅မ်ဳိး တစ္ေန႔တာ
ကဲ … စာဖတ္သူ၊ စိတ္ကူးနဲ႔ပဲ ကုသိုလ္၅မ်ဳိးကို စမ္းၾကည့္ရေအာင္ပါ။
၁၀-၁။ အိပ္ရာထ
မနက္ အိပ္ရာက ထတာနဲ႔ ကိုယ္လက္ သန္႔စင္ျပီး မိသားစု ကိစၥေတြကို ဘာမွမလုပ္နဲ႔ဦး။ ဘုရားခန္းကို အရင္သြားပါ။
ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကိုအရင္ကပ္ပါ။ (ဒါန)
ကပ္ျပီးရင္ ၅ပါးသီလ ခံယူပါ။ (သီလ)
အဲဒါျပီးရင္ ဂုဏ္ေတာ္ကို ၅-မိနစ္ ( ဂုဏ္ေတာ္ )
ေမတၱာကို ၅-မိနစ္ ပြားပါ။ ( ေမတၱာ )
ျပီးရင္ ၀ိပႆနာ ၅-မိနစ္ ပြားမ်ားပါ။ ( ၀ိပႆနာ )
အင္မတန္ နည္းပါးတဲ့ ၁၅မိနစ္အခ်ိန္ေလာက္ေတာ့ လူတိုင္း လုပ္ႏိုင္ေလာက္မယ္ထင္ပါတယ္။ ( ၅မိနစ္စီ ဆိုသည္မွာ အနည္းဆံုးျပဳရန္အခ်ိန္ကိုဆိုလိုျခင္းျဖစ္ျပီးမိမိတို႔၏ခြန္အားအလိုက္သဒၶါတရားအလိုက္၁၀မိနစ္စီ၊
နာရီ၀က္စီ၊တစ္နာရီစီစသည္ျဖင့္အဓိ႒ာန္ျပဳေန႔တစ္ေန႔တာရဲ႕အစကိုကုသိုလ္၅မ်ဳိးနဲ႔စလိုက္တာဘယ္ေလာက္ က်က္သေရရိွသြားလဲ ။ အိပ္ရာထျပီး နာရီ၀က္ ၁နာရီအတြင္းမွာပဲ ကုသုိလ္၅မ်ဳိးရေနပါျပီ။ အဲဒီ ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးျပဳျပီးမွ မိသားစုကိစၥ၊ ကိုယ့္ကိစၥေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို ျပဳလုပ္ပါ။
၁၀-၂။ ေန႔လည္
အဲဒီလိုနဲ႔မနက္စာစားျပီးတဲ့အခါဆန္လက္တစ္ဆုတ္စာယူျပီးျခံေရွ႕မွာငွက္ကေလးေတြအတြက္ပက္ေကၽြး

လိုက္ပါဦး။

္ ေကၽြးျပီးသြားရင္ အဆစ္အေနနဲ႔ ” ဒီေန႔ မနက္ ျပဳျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္၅မ်ဳိးကိုလည္း အမွ် ေပးေ၀ပါတယ္။ အမွ် အမွ် အမွ် ယူေတာ္မူၾကပါ။ သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု”ဆိုျပီးနတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားနဲ႔တကြေ၀ေနယ်အေပါင္းကို
အမွ်ေပးေ၀လိုက္ပါဦး။
၁၀-၃။ ညပိုင္း
တတ္ႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္ရတယ္။ သဒၶါတရားလဲ ထက္သန္လာတယ္ဆိုရင္ညပိုင္းကိုးရီးယားကားေလးမလာခင္၊ ဒါမွမဟုတ္ကိုးရီးယားကားေလးျပီးသြားတဲ့အခါကုသိုလ္ငါးမ်ဳိးကိုမနက္ကအတိုင္းတစ္ၾကိမ္ထပ္လုပ္လိုက္ပါဦး။
၁၁။ ေန႔စဥ္ျပဳအပ္သည္
ဒီအတိုင္းသာ ေန႔စဥ္ျပဳသြားစမ္းပါ။ ဆိုးေနတဲ့ကံဟာ ေတာင္းပန္ျပီး ထြက္သြားဦးမွာပါ။
ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔လုပ္-နက္ျဖန္ျဖစ္ ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ဳိးေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။
တစ္လတန္သည္ တစ္ႏွစ္တန္သည္ေတာ့ စြဲလုပ္ရပါမယ္။ ရက္မပ်က္ေအာင္ အဓိ႒ာန္ျပဳ၍လုပ္ရပါမယ္။ အကုသိုလ္ဆိုတဲ့ အင္းအားက ၾကီးလြန္းေနရင္ေတာ့ ခ်က္ျခင္းၾကီးရႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုသိုလ္ အင္အား ေကာင္းလာတာနဲ႔ အမွ်ကုသုိလ္အင္အားကိုၾကည့္ျပီးလန္႔ေျပးသြားမွာပါ။ဒါကကံဆိုးေနတဲ့သူေတြကို ေျပာတာပါ။
ကံေကာင္း ေနတဲ့သူေတြ အတြက္လည္း အျမဲတမ္း ကံေကာင္းေနေအာင္ ကုသိုလ္၅မ်ဳိး
နဲ႔ အျမဲျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေနသင့္ပါတယ္။ဒီကုသုိလ္၅မ်ဳိးနဲ႔ ကံေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနတဲ့အတြက္ ဒုတိယဘ၀၊ တတိယဘ၀စသည္ေတြမွာလည္း ဆက္ျပီး ကံေကာင္းေနဦးမွာပါ။
၁၂။ ဒုကၡၾကံရင္ သစၥာဆို။
ဒီကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကို ကံေကာင္းျခင္း၊ ကံဆိုးျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေန႔စဥ္၀တ္တစ္ခု အေနနဲ႔ ျပဳရပါမယ္။ အဲဒီလို ျပဳေနစဥ္ အတြင္းမွာပဲဘ၀ အခက္အခဲ တစ္ခု ၾကံဳလာမယ္၊ ဒါဆို ကိုယ္ျပဳတဲ့ကုသိုလ္၅မ်ဳိးကို ေန႔စဥ္
အမွ်ေပးေ၀ေနတဲ့ နတ္ေကာင္းန တ္ျမတ္ေတြကို တိုင္တည္ျပီး သစၥာ ဆိုလို႔လည္းရပါတယ္။
” ကၽြႏ္ႈပ္သည္ ကုသိုလ္၅မ်ဳိးကို ေန႔စဥ္ျပဳျပီး၊ နတ္ေကာင္းန တ္ျမတ္မ်ားကိုလည္းေန႔စဥ္အမွ်ေပးေ၀ခဲ့ပါတယ္။ ဤသစၥာစကား မွန္ကန္ပါကယခုေတြ႕ၾကံဳေနရေသာ အခက္အခဲမ်ား ေျပေပ်ာက္ ပါေစသတည္း။ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္တို႔က ကူညီမစေတာ္မူပါ ” စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ…..။
၁၃။ သံသရာကပင္ ကၽြတ္ႏိုင္ရဲ႕
ကုသိုလ္ ၅-မ်ဳိးထဲမွာ ၀ိပႆနာလည္း ပါေနေတာ့ တရားမွတ္ရင္ ပါရမီပါခဲ့ရင္တစ္မဂ္ တစ္ဖိုလ္မွသည္ ေလးမဂ္၊ ေလးဖိုလ္ အထိ တရားထူးတရားျမတ္ေတြ ရသြားျပီးသံသရာ၀ဋ္က ကၽြတ္သြားႏိုင္ပါေသးတယ္။
ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကို ဘယ္အဆင့္အထိ ျပဳရမလဲ … ဆိုရင္ ညအိပ္ရာ၀င္လို႔မွ ဒီေန႔တစ္ေန႔တာအတြက္ ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိး မျပဳရေသးရင္ အိပ္လို႔ လံုး၀မေပ်ာ္တဲ့ အဆင့္ခ်က္ျခင္း ထလုပ္လိုက္မွ အိပ္ေပ်ာ္တယ္ အိပ္လို႔ရတယ္ ဆိုတဲ့အဆင့္ထိျပဳလုပ္ၾကရပါတယ္.။

ကဲဦးဇင္းတုိ့ရဲ့.စာဖတ္သူအေပါင္း၊ကံနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးေနပါေစ။
ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးနဲ႔သာ ေန႔စဥ္ ျပဳျပင္ လိုက္စမ္းပါ။ မၾကာခင္ကံေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။

  (က်မ္းကုိး က်ီးေသးေလးထပ္ဆရာေတာ္.မဟာ၀င္၀တၳဳ.)

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဓမၼရဲ့အစြမ္းအံ့မခန္း

တစ္ခါတစ္ရံ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားဟာ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ထက္ ဆန္းၾကယ္ေနတာကို ေတြ႕ျမင္ရတတ္ပါတယ္။ အနာဂါတ္မွာ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အရာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ရုပ္ရွင္ရိုက္ကူးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ယခုအခ်ိန္မွာ တကယ္ျဖစ္လာခဲ့တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။အခုလဲပဲ ဦးေမာင္ျဖဴရဲ႕ဘ၀ဟာ စိတ္ကူးရင္အိပ္မက္ထက္ဆန္းၾကယ္ၿပီး မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေျပာင္းအလဲႀကီးေျပာင္းလဲ ခဲ့ပါတယ္။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ထားတာေတြဟာ အခုေတာ့ တကယ္ျဖစ္လာတယ္။
ဦးေမာင္ျဖဴဟာ အလွဴေရစက္လက္နဲ႕မကြာ ဆုိသလို ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ ရိႈင္သာယာေက်ာင္းမွာ ပစၥည္းေလးပါးျဖင့္ လိုေလးေသးမရွိ ေထာက္ပံ့ လွဴဒါန္းခဲ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ ေပၚဦးလမ္းရွိ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာ မဟာစည္သာသနာ့ရိပ္သာမွာလဲ ပစၥည္းေလးပါးျဖင့္ လိုအပ္သလို လွဴဒါန္းခဲ့တဲ့အတြက္ သဒၶါတရားအားေကာင္းသူလို႔ေျပာရပါမယ္။

ဦးေမာင္ျဖဴဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ငါးႏွစ္ခန္႔က ေလမိၿပီး ညာဖက္ကိုယ္တစ္ျခမ္း မသန္စြမ္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဦးေမာင္ျဖဴဟာ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းသာမဟာစည္ရိပ္သာကို အလွဴကိစၥတစ္ခုနဲ႔ေရာက္ေနခုိက္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက “ဦးေမာင္ျဖဴ……လွဴတာကေတာ့ ပစၥည္းရွိရင္လွဴလို႔ျဖစ္တယ္။ အလွဴဒါနျပဳတာကတပိုင္းေပါ့၊ တရားလဲ အားထုတ္ၾကည့္ပါဦး” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဦးေမာင္ျဖဴက “တပည့္ေတာ္ လာမယ့္တရားခစန္းက်ရင္ ၀င္ပါ့မယ္ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္လဲ ေလမိလို႔ ကိုယ္တစ္ျခမ္း မသန္စြမ္းျဖစ္ခဲ့တာ ယခုအခ်ိန္အထိငါးႏွစ္ေလာက္ရွိခဲ့ပါၿပီဘုရား” လို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးအား ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ထိုအခါဆရာေတာ္ႀကီးက “ဒါဆိုရင္လဲ ေနာက္တရားစခန္းကို ေစာင့္မေနနဲ႔၊ မၾကာခင္ဘုန္းႀကီး တကူတရားစခန္းကို သြားဖို႔ရွိတယ္၊ အဲဒီအခါက်ရင္ တကူရြာကို လိုက္လာၿပီး တရားအားထုတ္ပါလား၊ တကူတရားစခန္းမွာ ေယာဂီေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ဒကာမမ်ားဟာ ေယာဂီမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ေနရာမွာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္၊ ေစတနာလဲအျပည့္အ၀ရွိၾကတယ္” လို႔ အမိန္႔ရွိပါတယ္။
ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ကေန တနသၤာရီၿမိဳ႕နယ္ထဲရွိ တကူရြာဆိုတာ ကုန္းလမ္းခရီးေရာ၊ ေရလမ္းခရီးပါသြားရမွာဆိုေတာ့ ေ၀းလွတယ္၊ ပင္လဲပင္ပမ္းမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တကူတရားစခန္းကို ေရာက္ေအာင္သြားမယ္ ဆိုၿပီး ဦးေမာင္ျဖဴဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တနသၤာရီၿမိဳ႕နယ္ ၊တကူရြာ ဆယ္ရက္တရားစခန္းမွာ တရား၀င္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကို စာေရးသူအား ရင္ဖြင့္လာ ပါတယ္။
“တပည့္ေတာ္ တရားစခန္းအတြင္း ဆရာေတာ္မ်ားသင္ေပးတဲ့အတုိင္း အမွတ္သတိမလြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး တရားရႈမွတ္ပါတယ္။ တရားထုိင္ၿပီးအားထုတ္တဲ့အခါ အဆင္ေျပေပမဲ့ တပည့္ေတာ္ညာဘက္ေျခေထာက္က ဆြဲတင္လို႔ကိုမရ၊ ဒရြတ္တိုက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရား၀င္ခါစမွာေတာ့ စႀကၤန္ေလွ်ာက္(လမ္းေလွ်ာက္)လို႔ အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ ငါးမိနစ္ဆယ္မိနစ္ေလာက္ကိုပဲ အားယူၿပီး ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လမ္းေလွ်ာက္လို႔ရတယ္၊ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္းမွာလဲ ရႈမွတ္မႈသတိမလြတ္ပဲ ႀကိဳးစားၿပီးရႈမွတ္လာခဲ့ပါတယ္။
ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ ေျခမသန္တဲ့အတြက္ ဆြမ္းစားေက်ာင္းမလိုက္ႏိုင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေယာဂီေစာင့္ေရွာက္တဲ့အမ်ဳိးသမီးမ်ားက တရားအားထုတ္တဲ့ေနရာမွာပဲ ဆြမ္းစားႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ဆြမ္းစားေနစဥ္ ငါ့သားသမီးေတြေတာင္မွ အခုလို မေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္ဘူး၊ အခုေယာဂီေစာင့္ေရွာက္တဲ့အမ်ဳိးသမီးေလးေတြဟာ အေတာ္ေစတနာျပည့္၀တာပဲ လို႔ ေတြးၿပီး ငိုမိပါေသးတယ္။ ဒီ၀မ္းနည္းတဲ့စိတ္ကိုလဲ ၀မ္းနည္းတယ္၊၀မ္းနည္းတယ္၊ ေတြးရင္လဲ ေတြးတယ္၊ ေတြးတယ္ လို႔ အေတာ္ေလးကို ရႈမွတ္လိုက္ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တရားစခန္း၀င္လို႔ သံုးေလးရက္အတြင္းမွာေတာ့ အခံခက္လွတဲ့ေ၀ဒနာမ်ား တစ္မ်ဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိးေပၚလာလို႔ သတိႀကီးစြာထားၿပီး လိုက္ရႈမွတ္ေနရပါတယ္။ ခံစားရတဲ့ဒုကၡေ၀ဒနာတစ္မ်ဳိး ေပၚလာလို႔ ရႈမွတ္ေနတုန္း ေနာက္တစ္မ်ဳိးထပ္ေပၚလာလို႔ အရင္မွတ္ေနက် ဒုကၡေ၀ဒနာကို ထားကာ အသစ္ေပၚလာတဲ့ဒုကၡေ၀ဒနာကို ရႈမွတ္ေနရပါတယ္။ ဒီအေတာအတြင္းမွာ တပည့္ေတာ္ဟာ ေ၀ဒနာနဲ႔ ႏွပမ္းလံုးေနရပါတယ္။ ေ၀ဒနာေတြကလဲ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးမွာ ဟိုနားကတစ္ခု ဒီနားကတစ္မ်ဳိး မျပတ္မလပ္ကို ေပၚေနေတာ့တာပဲ။ ဒါကိုလဲ မလြတ္ေအာင္ရႈမွတ္ေနရပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ေ၀ဒနာေတြက ျပင္းထန္လြန္းေတာ့ မရႈမွတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
ဒီမွာဘာေတြးမိတုန္းဆိုေတာ့ အမွတ္သတိနဲ႔ မလြတ္တမ္းမွတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ေ၀ဒနာေတြ ေပ်ာက္ကုန္မွာပဲ၊ ေ၀ဒနာေတြေပ်ာက္ေအာင္မွတ္ မယ္ လို႔ ေတြးၿပီး တရားရႈမွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္အား ေလွ်ာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္က “ဟဲ့…ဒကာဦးေမာင္ျဖဴ....ေ၀ဒနာကို ေပ်ာက္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ တရားမရႈမွတ္ရဘူး၊ ေ၀ဒနာေပ်ာက္တာ မေပ်ာက္တာ ကိုယ့္အလုပ္မဟုတ္၊ ေပၚရာေပၚရာကုိ ရႈွမွတ္ဖို႔က ကိုယ့္အလုပ္၊ သည္းခံရင္နိဗၺာန္ေရာက္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သည္းခံၿပီး ေပၚရာကိုသာ စူးစိုက္ ရႈမွတ္ပါေလ၊” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ သည္းခံကာ တရားရႈမွတ္ခဲ့ပါတယ္။
အထက္ကေျပာခဲ့သလို ထိုင္တဲ့ဣရိယာပုထ္နဲ႔ တရားရႈမွတ္ရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စႀကၤန္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ေရာဂါေၾကာင့္ ေျခက ေလးလံေနေတာ့ အလြန္ေလးတဲ့ သံတုံးႀကီးကို ဆြဲမေနရသလိုမ်ဳိး ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါကို ေလးရင္လဲ ေလးတဲ့သေဘာကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး သတိနဲ႔ရႈမွတ္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တာအဆင္ေျပမႈနည္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ထိုင္တဲ့ဣရိယာပုထ္ကို ဦးစားေပးၿပီး ရႈမွတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေျခာက္ရက္ခန္႔ရွိတဲ့အခါမွာ ေန႔လည္ဘက္ တရားရႈမွတ္ရတာလဲ ခါတိုင္းနဲ႔မတူ ပိုၿပီးအဆင္ေျပလာတယ္။ အာရုံနဲ႔မွတ္တဲ့စိတ္ကို တစ္ထပ္ထဲ က်ေအာင္ မွတ္ႏိုင္လာတယ္။ ရႈမွတ္ခါစတုန္းကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပ်က္ပ်က္ မွတ္ေနရသလိုပါပဲ၊ အခုက်ေတာ့ လက္နဲ႕ဆုတ္ကိုင္ၿပီး မွတ္ရသလို အာရံုကို ထင္ရွားစြာ ထိထိမိမိရႈမွတ္လာႏိုင္တယ္။ ေပၚလာတာနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတာေတြကို ထင္ရွားျပတ္သားစြာ ရႈမွတ္ေနရလို႔ တရားမွတ္ရတာ ေပ်ာ္လာပါေတာ့တယ္။ တရားမွတ္လို႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္လက္ရႈမွတ္ခဲ့ရာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးဟာ အရင္ကနဲ႔မတူဘဲ ေလထဲေရာက္ေနသလို ေပါ့ပါးၿပီးေနတယ္။ စိတ္ကလဲအထူးၾကည္လင္ၿပီး စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ခ်မ္းသာေနတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ေ၀ဒနာလဲ အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့၊ အၾကာႀကီးထိုင္မွတ္လာႏိုင္ပါတယ္ဘုရား။ ဒီလိုနဲ႔စႀကၤန္အခ်ိန္မွာ ရပ္ၿပီး ရႈမွတ္ေနခိုက္ ေအာက္ပိုင္းက ေပါ့ပါးေနတာကိုလဲ ခံစားရပါတယ္။ မသကၤာလို႔ ေလးေနတဲ့ ညာဘက္ေျခေထာက္ကို နဲနဲေလးၾကြၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ အံံ့ၾသေလာက္ေအာင္ ၾကြတက္လာတယ္။ ထပ္ၿပီး အေပၚကို ၾကြၾကည့္ေတာ့လဲ ၾကြတက္လာတာပဲ။ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ ညာေျခက အရင္လို ဒရြတ္တုိက္ မဆြဲေတာ့ဘဲ အနည္းငယ္ စႀကၤန္ေလွ်ာက္လာႏိုင္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အားတင္းၿပီး ႀကိဳးစားတရားရႈမွတ္လာရာ (၉) ရက္ေျမာက္ေရာက္ေတာ့ ဆြမ္းစားရန္အတြက္ ဆြမ္းစားေက်ာင္းကို ကိုယ္တိုင္သြားလာႏိုင္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ဟာ အရင္ကလိုလဲ ေလးလံမႈမရွိေတာ့ဘဲ ေပါ့ပါးေနတယ္၊ တပည့္ေတာ္လဲ ၀မ္းသာၿပီး စိတ္ဓါတ္ တက္ၾကြလာတယ္၊ တရားအားထုတ္ရတာ ေနာက္က်ေလျခင္းလို႔ ေတြးမိပါတယ္ဘုရား” လို႔ ဦးေမာင္ျဖဴက တရားရႈမွတ္တဲ့အေတြ႕အႀကံဳကို ေျပာျပပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ဦးေမာင္ျဖဴဟာ တရားစခန္းၿပီးလို႔ ၿမိတ္ကိုျပန္ဆင္းလာၿပီး စာေရးသူတို႔ရိပ္သာမွာပဲ တည္းခုိပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ညာဖက္ေျခ ေထာက္ဟာ အရင္ကဆိုရင္ ထံုတာက်င္တာ ေညာင္းညာတာေတြ ဘာမွမခံစားရဘူး၊ အခုေတာ့ ထံုတာ က်င္တာ၊ ေညာင္းညာတာေတြကို ခံစားလာရတယ္။ ဒါဟာ ေသြးေလလည္ပတ္မႈ မွန္ကန္လာတဲ့သေဘာလုိ႔ ယူဆရပါတယ္။ အရင္ကဆို ဆိုင္ကယ္ေနာက္ကထုိင္လိုက္ရင္ လိမ့္က်မလိုခ်ည္း ျဖစ္ေနတယ္။ အခုေတာ့ ဆိုင္ကယ္အေနာက္ထုိင္လိုက္ရတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ထိန္းႏိုင္လာတယ္။ ဆက္လက္ၿပီး ဦးေမာင္ျဖဴက “ အရွင္ဘုရား…တပည့္ေတာ္ ထီေပါက္တာထက္ အဆတစ္ရာမကဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္ဘုရား၊ ေလမိလို႔ ေျခတရြတ္တိုက္ဆြဲေနရာကေန အခုေတာ့ ခ်က္ျခင္းဆုိသလို ယူပစ္သလိုမ်ဳိး ေကာင္းလာတာေတြ႕ရပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၀မ္းသာလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္ လည္မိပါတယ္ဘုရား၊ ဒါေတြဟာ ေအးရိပ္ေခ်ာင္ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ အရွင္ဘုရားတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြ ေပါ့ဘုရား၊
တပည့္ေတာ္ ေလမိေရာဂါကို ခံစားခဲ့ရတာ ငါးႏွစ္ခန္႔ရွိခဲ့ပါၿပီဘုရား၊ဒီၾကားထဲ ရန္ကုန္မွာ နာမည္ႀကီးဆရာဆီမွာ သြားေရာက္ ကုသခဲ့ပါတယ္ဘုရား၊ နာမည္ႀကီးဆရာႀကီးက သူကုရင္ တစ္ပါတ္နဲ႔သိသာတယ္လို႔ေျပာပါတယ္ဘုရား၊ ဒါေပမဲ့ တပည့္ေတာ္ ေရာဂါက်ေတာ့ တစ္ပါတ္နဲ႔မသက္သာ၊ ႏွစ္ပါတ္လဲမသက္သာခဲ့ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ေဆးဆရာႀကီးက “ခင္ဗ်ားေရာဂါ ေပ်ာက္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး၊ ၀ဋ္နာကံနာပဲလို႔ ေျပာပါတယ္ဘုရား၊ ဒါနဲ႔တပည့္ေတာ္လဲ စိတ္မပ်က္ဘဲ ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္မွာ နာမည္ႀကီး ေဆးဆရာေတြထံ သြားေရာက္ကုသခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီမွာလဲ ေရာဂါ မေပ်ာက္ဘဲ ေကာ့ေသာင္းျပန္ခဲ့ရပါတယ္ဘုရား၊ အခုေတာ့ တပည့္ေတာ္မွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ သတိပ႒ာန္ေဆးကို စနစ္က်စြာ ေသာက္သံုးခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းသြားပါၿပီဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ေကာ့ေသာင္းျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားေရာဂါ ဘယ္လိုေကာင္းသြားတာလဲ လို႔ မိတ္ေဆြေတြ ေမးမွာကို ျမင္ေယာင္ မိပါေသးတယ္ဘုရား” ဆိုၿပီး စာေရးသူအား ၀မ္းသာအားရ ေျပာလာတာေၾကာင့္ လူအမ်ား သဒၶါတရားျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ စာေရးမယ္လို႔ ေတြးမိရာက ေဆာင္းပါးေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တ့ဲႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္တုန္းကလဲ သက္ေတာ္ထင္ရွား ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ အနာေရာဂါစြဲကပ္လာတဲ့အတြက္ ရွင္စုႏၵမေထရ္ကို ေဗာဇၥ်င္သုတ္ အရြတ္ခိုင္းေတာ္မူပါတယ္။ ထိုေဗာဇၥ်င္သုတ္ ရြတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ဘုရားရွင္လဲ အနာေရာဂါမွ ယူပစ္သလို ေပ်ာက္ေတာ္မူခဲ့ တယ္။ ထို႔အတူပဲ အရွင္မဟာကႆပ၊ အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္ စတဲ့ အဂၢသာ၀က ၊ မဟာသာ၀ကႀကီးမ်ားလဲ ေရာဂါျဖစ္ေတာ္မူၾကတဲ့အခါ ထိုေဗာဇၥ်င္ သုတ္ကို နာယူၾကရလို႔ ေရာဂါအသီးသီးေပ်ာက္ကင္းေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။
ေဗာဇၥ်င္တရားနာယူရံုနဲ႔ဘာ့ေၾကာင့္ ေရာဂါေပ်ာက္ရတာလဲလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ အမွန္က ေဗာဇၥ်င္တရားကို နာယူရံုမက မိမိသႏၱာန္မွာလဲ ေဗာဇၥ်င္တရားမ်ား ျဖစ္ပြားေစတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေရာဂါေပ်ာက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမ်ဳိး ျဖစ္ပြားေစတာလဲဆိုရင္……
နည္းစနစ္မွန္ကန္စြာနဲ႔ တရာအားထုတ္တဲ့ ေယာဂီမ်ားမွာ ေပၚရာအာရံုကို အမွတ္သတိျဖင့္ ရႈမွတ္ေနရတယ္။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အမွတ္သတိ မလြတ္ေစဘဲရႈမွတ္ေနတဲ့အခါမွာ ‘သတိသေမၺာဇၥ်င္’ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ရႈမွတ္တုိင္းမွာ ေပါ့တာ ေလးတာ၊ ေအးတာ ပူတာ စတဲ့ အရွိကိုအရွိအတုိင္း သိမွတ္ေနရတယ္၊ မွတ္စရာအာရံုနဲ႔မွတ္တဲ့စိတ္ႏွစ္ပါးကလြဲလို႔ ဘာမွမရွိ စတဲ့ အမွန္ကိုအမွန္အတုိင္း တရားမွတ္ရင္း သိျမင္လာပါတယ္၊ အဲဒီအခါမွာ ‘ဓမၼာ၀ိစယသေမၺာဇၥ်င္’ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျဖစ္ေပၚတဲ့အာရံုေပၚမွာ မလြတ္တမ္းရႈမွတ္ႏိုင္ေအာင္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ေပးေနရပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ‘၀ီရိယသေမၺဇၥ်င္’ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တရားရႈမွတ္မႈအားေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ ရႈမွတ္မႈအေပၚ ႏွစ္သိမ့္အားရမႈပီတိေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ‘ပီတိသေမၺာဇၥ်င္’ ျဖစ္ေနပါတယ္။
တရားရႈမွတ္ရင္း ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ၿငိမ္းေအးလာတဲ့အခါ ‘ပႆဒၶိသေမၺာဇၥ်င္’ ျဖစ္ေနတယ္။ ထင္ရွားတဲ့အာရံုအေပၚမွာ ရႈမွတ္တဲ့စိတ္ကေလးက သြားတည္ေနတယ္၊ အဲဒီအခါ ‘သမာဓိသေမၺာဇၥ်င္’ ျဖစ္ေနပါတယ္။ စူးစိုက္မႈသမာဓိအားေကာင္းလာတဲ့အခါ ပုံသ႑ာန္ရယ္လို႔မထင္ရွားေတာ့ဘဲ သေဘာမွ်သာ ရႈမွတ္ေနရတဲ့အခါ မိမိခႏၶာကိုယ္အေပၚမွာ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း၊ ႏွစ္သက္ျခင္းစတာေတြ မရွိေတာ့ဘဲ အာရံုက ေပၚလာလိုက္ ၊ ရႈမွတ္လိုက္၊ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ ရႈမွတ္ရံုသာ မွတ္ေနေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ‘ဥေပကၡာသေမၺာဇၥ်င္’ ျဖစ္နပါတယ္။ ဘုရားအစ အရိယာသူေတာက္ေကာင္းမ်ားဟာ ေဗာဇၥ်င္တရားကို မိမိသ႑ာန္မွာ ျဖစ္ပြားေစတဲ့အတြက္ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းၾကတာပါ။
ထို႔အတူ ဦးေမာင္ျဖဴရဲ႕သ႑ာန္မွာ တရားရႈမွတ္ရင္း ေဗာဇၥ်င္တရားမ်ား ျဖစ္ပြားေနတဲ့အတြက္ ငါးႏွစ္တာခံစားလာရတဲ့ ကိုယ္တစ္ျခမ္းေလးလံတဲ့ေ၀ဒနာဟာ ေပ်ာက္ကင္းခဲ့ရပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ဦးေမာင္ျဖဴဟာ ေတာ္ရံုလမ္းခရီးကို ေျခလ်င္ျဖင့္ အျမန္သြားလာႏိုင္ပါၿပီ။
နိဂုံးခ်ဳပ္ေျပာခ်င္တာက စာခ်စ္သူမ်ားလဲ ကိုယ္တိုင္ေဗာဇၥ်င္တရားကို ပြားျဖစ္ေစမယ္ဆိုရင္ ခံစားေနရတဲ့ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ား အမ်ားအားျဖင့္ ေပ်ာက္ကင္းၾကမွာအမွန္ပါ။ သိထားရမွာက ဘုရားရွင္ရဲ႕တရားေတာ္ဟာ ေရာဂါေပ်ာက္ရံုသက္သက္မဟုတ္ဘဲ အို၊နာ၊ေသဆိုတဲ့ ဆင္းရဲအလံုးစံုမွ ကင္းေ၀းၿပီး နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ ေရာက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာပါပဲ၊ စာခ်စ္သူမ်ားအားလံုး ေဘးရန္ကင္းေပ်ာက္ ခ်မ္းသာေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ၾကည္ညဳိၾကည့္လုိက္ပါ

ေလာက၌ အေကာင္းျမင္၀ါဒီ အဆုိးျမင္၀ါဒီဟု ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ ယေန႔ေခတ္သည္ အဆုိးျမင္၀ါဒီသမားတုိ႔ တုိးပြားႀကီးထြားေသာ ေခတ္ျဖစ္ေလသည္။ ဤကဲ့သုိ႔ေသာ ေခတ္ႀကီးတြင္ နိႏၵာ၊ပသံသ ေလာကဓံ ႏွစ္ျဖာကုိ ခံႏိုင္ရည္စြမ္း မရွိသူအဖုိ႔ ဒုကၡ သံသရာ ပင္လယ္ေ၀ဖုိ႔သာ ရွိေတာ့သည္။
သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္ရဟန္းတုိ႔ အေပၚ၀ယ္ မိဘေမတၱာ အျပည့္၀ျဖင့္ ရႈ႕ျမင္သုံးသပ္ သာသနာေတာ္၏ အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေရးကုိ လုိလားသည့္ ေက်ာင္းအစ္မ တစ္ဦး၏ ရွင္သာမေဏ ရဟန္းငယ္ မ်ားအေပၚ ေစာင့္ေရွာက္ပုံ ကုိ ယေန႔ေခတ္ အျပစ္ကုိသာျမင္ အတုေယာင္ကုိသာ အဟုတ္ႀကီး ထင္ေနၾကသည့္ လူအမ်ားစု အတြက္ ေဖၚျပလုိ ပါသည္။
မႏၲေလးၿမိဳ႕ ယခုမ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ေအာင္ျမင္ေနသည့္ စာသင္တုိက္ႀကီး၏ ေက်ာင္းအစ္မျဖစ္သည့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး၏ မ်က္ႏွာအသြင္ျပင္သည္ က်က္သေရးလည္းရွိ စိတ္ဓာတ္ကလည္း တကယ္ပင္ မြန္ျမတ္ပါေပသည္။ စာသင္သား သံဃာ၂၀၀ေက်ာ္ကုိ ေန႔စဥ္ ဟင္းေကာင္း တစ္ခြက္ စီမံကာ လွဴဒါန္းေလ့ရွိသည့္ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးသည္ မိခင္ေမတၱာ အျပည့္ျဖင့္ သူမ လွဴဒါန္းထားသည့္ ေက်ာင္း၀န္းအတြင္းကုိ ေလ့လာ ၾကည့္ရႈ႕ စီစစ္ေလ့ရွိသည္။ စည္းကမ္းလည္း အလြန္ပင္ႀကီးသည့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး ျဖစ္သည္။
သူမလွဴဒါန္းထားေသာ ေက်ာင္းအတြင္း စာသင္ေနသည့္ ရွင္သာမေဏမ်ားသည္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ (၇)ႏွစ္မွသည္ အသက္ (၁၉)ႏွစ္ အရြယ္ထိျဖစ္သည္။ ရဟန္းငယ္ မ်ားမွာလည္း အသက္အားျဖင့္ (၂၀)၀န္းက်င္ ႏွင့္ (၃၀)ၾကားမွာ ရွိၾကသည္။ အသက္ေလးေက်ာ္ ဆုိသည္မွာ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ တပါးသာရွိသည္။
ေလာကီအျမင္ႏွင့္ ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ (၇)ႏွစ္ႏွင့္ (၁၅)ႏွစ္ အရြယ္မ်ားသည္ အလြန္ပင္ ေဆာ့လိုၾက အၿငိမ္မေနၾကသည့္ အရြယ္မ်ားျဖစ္သည္။ ကုိရင္ဆုိသည့္ နာမည္ႏွင့္ လုိက္ေအာင္ ဆရာသမားမ်ားက ေန႔စဥ္ ညစဥ္ ဆုံးမထား၍သာ အရြယ္ႏွင့္မမွ် ကုိယ္အမႈအရာ ႏူတ္္အမူအရာ ေလးေတြ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းေနသည္။ ဆရာသမား မ်ားကြယ္ရာ ေရာက္သြားလွ်င္ေတာ့ သကၤန္းကုိ ေဘးခ် ကေလးသဘာ၀ ထိန္းခ်ဳပ္မရ ႀကံဖန္ကာ ေဆာ့ၾကသည္။ စာေရးသူ ကုိရင္ေပါက္စဘ၀ အသက္အားျဖင့္ (၇)ႏွစ္သား အရြယ္မွာ ရြာထဲ ဆြမ္းခံသြားရင္း တခါတရံ အေဖၚေကာင္းရင္ သပိတ္ကုိေဘးခ် သင္းပုိင္လိပ္ထဲက သားေရကြင္း ထုတ္ကာ သားေရပင္ ပစ္တမ္း ေဆာ့လုိ႔ ဆရာေတာ္က ႀကိမ္နဲ႔ေဆာ္ ခံရတာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းပင္။
ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း အိမ္သာေရခ်ဳိးခန္းပါ မက်န္ လုိက္လံၾကည္ တတ္သည့္ သူမသည္ တခါတခါ ကုိရင္ေလးမ်ား ေက်ာင္းေဆာင္အတြင္း အ၀တ္စုတ္ကုိလုံးကာ ေဘာလုံးကန္ၾက သည္ကုိလည္း ေတြ႔ျမင္ရသလုိ တစ္ခါတစ္ခါ ကုိရင္ႀကီးမ်ား စာအုပ္ေဘးခ် က်ားထုိးၾက သည္ကုိလည္း ေတြ႔ျမင္ရသည္။
သူမသည္ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိလည္း မေလွ်ာက္၊ သူကုိယ္တုိင္လည္း မျမင္သကဲ့သုိ႔ ေရွာင္ဖယ္သြားတတ္သည္။ ေက်ာင္းရွိ ကပၸိယမ်ား ကုိရင္ေလးတုိ႔ ေဆာ့သည္ကုိျမင္၍ ဆရာေတာ္ကုိ ေလွ်ာက္လုိက္၍ ဆရာေတာ္က ရိုက္လွ်င္လည္း ဦးဇင္းရယ္ မရိုက္ပါနဲ႔ ကုိရင္ေလးေတြက ကေလးအရြယ္ေတြပဲ ေဆာ့ခ်င္ၾကမွာေပါ့ ဒဏ္ေလးေလာက္ပဲ ေပးၿပီး ေက်နပ္လုိက္ပါ ဆုံးမလုိက္ပါ ဦးဇင္းရယ္ဟု ေျဖသိမ့္တတ္သည္။
သူမ၏ ကုိရင္ေလးတုိ႔ေပၚထားရွိသည့္ သေဘာထားကုိ ကပၸိယႀကီးအား ေျပာျပသည္ကုိ ဤသုိ႔ ၾကားမိသည္….
ကပၸိယႀကီးရယ္ ကုိရင္ေလးေတြ ေဆာ့တာ မဟုတ္တာေလးေတြကုိ ဆရာေတာ္ကုိ မေလွ်ာက္ပါနဲ႔။ သူတုိ႔ေလးေတြက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ မိဘနဲ႔ခြဲ ရပ္ရြာနဲ႔ခြဲၿပီး ပိဋကတ္ စာေပေတြက်က္ သာသနာေတာ္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတာကုိ ေက်နပ္လုိက္ စမ္းပါတဲ့။ ရွင္လည္း မ၀တ္ႏုိင္၊ ကၽြန္မလည္း ၀တ္ခြင့္မရတဲ့ သကၤန္းကို ရုံလုိ႔ တစ္ခါတစ္ခါ ဆြမ္းခံသြားခါနီ သူတုိ႔ေလးေတြ တန္းစီရပ္လုိ႔ သပိတ္ေလးေတြ ပိုက္ကာ သူတုိ႔ဆရာသမားေရွ႕မွာ ၾသ၀ါဒကုိ ခံယူ မ်က္လုံးလုံးေတြ မွိတ္၊ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနတာေလးကုိ ျမင္လုိက္ရရင္ ကၽြန္မျဖင့္ေလ (၇)ႏွစ္သားနဲ႔ ရဟႏၲာျဖစ္သြားတဲ့ ရွင္ပ႑ိတတုိ႔ ရွင္သံကိစၥတုိ႔မ်ားလားလုိ႔ စိတ္ထဲမွာၾကည္ႏူးမိတယ္။ ပီတိေတြျဖစ္ သဒၶါတရားေတြ ပြားမ်ားမိပါတယ္တဲ့။
ေဆာ့တတ္တဲ့အရြယ္မွာ ကေလးစိတ္က ရွိေနေတာ့ ပုထုဇဥ္ ကုိရင္ေလးေတြပဲ ကပၸိယႀကီးရယ္ အျပစ္ေတာ့ ဘယ္ကင္းပါ့မလဲ။ သကၤန္း၀တ္ထားလုိ႔သာ ကုိရင္ေခၚရတာကုိး။ သူ႔အရြယ္ သူ႔သဘာ၀ အတြင္းစိတ္ကေတာ့ ေဆာ့ခ်င္ေနရွာမွာေပါ့။ ဒီလိုအရြယ္ေလးနဲ႔ ငါတုိ႔မလုပ္ႏုိင္တာေတြ သူတုိ႔က လုပ္ေနတာ ပါလားလုိ႔ သိလုိက္ရင္ သူတုိ႔အေပၚ နားလည္လုိ႔ ရတာေပါ့ ကပၸိယႀကီးရယ္။
စာက်က္လုိက္ ေဆာ့လုိက္နဲ႔ ဒီလိုနဲ႔ပဲ လေတြကုန္ ႏွစ္ေတြကုန္ ကုိရင္ေလးကေန ကုိရင္ႀကီး၊ ကုိရင္ႀကီးကေန ဦးဇင္းေလး၊ ဥိးဇင္းေလးကေန ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ျဖစ္သြားရတာပဲေလ။ ကုိရင္ေလးေတြကုိ သားသမီးလုိ သေဘာထားၿပီးး ခ်စ္လိုက္စမ္းပါ ကပၸိယႀကီးရယ္တဲ့။
ေနာက္ရွိေသးတယ္ ကပၸိယႀကီးေရ…. သားအလတ္ေတြ ရွိေသးတယ္တဲ့။ သားအငယ္ေတြက ေဆာ့ရုံပဲရွိတာ။ စိတ္မပူရဘူး ကပၸိယႀကီးေရ….. သားအလတ္ေတြက သိတဲ့အတုိင္း အသက္က (၁၅) (၁၆) (၁၇) (၂၀)ႏွစ္ေတြေလ။ ေလာကီေျပာ ေျပာရရင္ လူပ်ဳိေပါက္စ ၿမီးေကာင္ေပါက္ အရြယ္ေတြေပါ့။ ဒီအရြယ္ေတြက ကြမ္း၀ါးခ်င္လာတယ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ ခ်င္လာတယ္။ ေကာင္မေလးေတြေပၚ စိတ္၀င္စားလာတဲ့ အရြယ္ေတြေပါ့။ ကၽြန္မက သိတယ္….ဒီကုိရင္ႀကီးေတြ ဦးဇင္းငယ္ေလးေတြရဲ႕ ေျခလွမ္းဘယ္ေရာက္ ေနတယ္ဆုိတာ ကပၸိယႀကီးက မသိဘူး။ အခု အျပင္ကုိ ညေနတုိင္း ေက်ာင္းအနားက ထမင္းေက်ာ္ ေခါက္ဆြဲေက်ာ္ ၀ယ္စားနဲ႔ ေတာ္ၾကာ အျပင္က ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ရႈပ္တာေတြျဖစ္မွာ စုိးရတယ္။ အဲဒါ ေက်ာင္းနားက ဆုိင္ေတြကုိ ခပ္ေ၀းေ၀း ဆုိင္ဖြင့္ဖုိ႔ ေငြေပးၿပီး ရွင္းထားရတယ္.. ကပၸိယႀကီးေရတဲ့။ ဆြမ္းစားေက်ာင္း မွာရွိတဲ့ အစားအေသာက္ ယူစားတာ ကပၸိယႀကီး မျမင္သလုိ ေနေပးပါ။ အျပင္ဆုိင္ ထြက္ထုိင္ၿပီး စားတာထက္စာရင္ ကၽြန္မေက်ာင္းက ကုိရင္ေတြ ကၽြန္မသားေတြက အမ်ားၾကည္ညိဳဖုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့။
စိတ္ကစားတဲ့ အရြယ္ေလးေတြကုိ က်မတုိ႔က ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း လုပ္ေပးလုိက္ရင္ သူတုိ႔စာေပေတြ သူတုိ႔ ဆရာသမား အဆုံးအမေတြနဲ႔ ေျဖးေျဖးျခင္း အရြယ္ေလး ရလာၿပီး ကုိရင္ႀကီးေတြ ဦးဇင္းေလးေတြ တည္ၿငိမ္သြားမွာေပါ့။
တေန႔က ကုိရင္ႀကီး တပါး အုတ္တံတုိင္းခုန္ၿပီး ေဘာလုံးပြဲ သြားၾကည့္တာ ဆရာေတာ္က ျမင္တယ္ဆုိလုိ႔ အဲဒီကုိရင္ႀကီးကုိ ဆရာေတာ္က ႏွင္ထုတ္လုိက္တယ္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္ ကပၸိယႀကီးရယ္။ အဲဒါ အခု ဆရာေတာ္ကုိ ေလွ်ာက္ၿပီး အိမ္က တီဗြီ ႏွစ္လုံး ယူလာၿပီး အျပင္မထြက္ၾကနဲ႔ ေက်ာင္းတြင္းမွာပဲ ၾကည့္ပါ ကုိရင္တုိ႔ေရဆုိၿပီး သူတုိ႔ အေဆာင္ေပၚ ပုိ႔ထားခဲ့တယ္။ အင္းေလ သူတုိ႔ေတြလဲ ဒီအရြယ္က အေပ်ာ္အပါး မက္ၾကတဲ့ အရြယ္ေတြပဲ။ အျပင္က လူငယ္ေတြလုိ ကာရာအုိေကဆုိင္သြား ႏုိက္ကလပ္သြား မိဘကုိ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ေနတာ ထက္စာရင္ေတာ့ သကၤန္း၀တ္ၿပီး စာေတြက်က္ တေျဖးေျဖးနဲ႔ သာသနာမွာ ထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ျဖစ္လာၾက မွာပဲလုိ႔ ေတြးၿပီး ကၽြန္မကျဖင့္ ၾကည္ညိဳေနမိတာပဲ။
ကၽြန္မ ေစာင့္ေရွာက္ျပဳစုထားတဲ့ ဒီကုိရင္ငယ္ ကုိရင္ႀကီးေတြ ေနာက္ အႏွစ္ (၂၀)ေလာက္ အခ်ိန္က်ရင္ အခုဆရာေတာ္ႀကီးလုိမ်ဳိး အပါး (၂၀၀)ထဲက အပါး (၂၀)ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြက္လာမွာပဲတဲ့။ ဒါဆုိရင္ ကၽြန္မ သာသနာအတြက္ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းရတာ သာသနာျပဳရတာ အက်ိဳးႀကီးၿပီေပါ့ ကပၸိယႀကီးရယ္တဲ့။
ေနာင္တခ်ိန္က်ရင္ ရွင္တုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ လွဴဒါန္းႏုိင္လုိ႔ ေက်ာင္းႀကီးေတြ တည္ေဆာက္ထားေပမဲ့ သကၤန္းစည္းၿပီး အေမနဲ႔ခြဲ အေဖနဲ႔ခြဲ ရပ္ရြာကုိခြဲၿပီး စာလာသင္မဲ့ အမ်ဳိးေကာင္း သားေလးေတြ မရွိေတာ့ရင္ ကၽြန္မတုိ႔ ဘယ္လုိ သာသနာျပဳလုိ႔ ရေတာ့မလဲ။ အခုကၽြန္မတုိ႔ ကုိးကြယ္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္ ႀကီးမ်ဳိးေတြ ဘယ္ေပၚထြက္ ေတာ့မလဲ။
တကယ္ေတာ့ ကပၸိယႀကီးရယ္ ကမၻာ့သာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီး ေတြဆုိတာ ဒီလုိပဲ ကေလးဘ၀ကေန ဒကာ၊ဒကာမေတြက ေထာက္ပံ့ ဆရာသမားေတြက ပ်ဳိးေထာင္လာခဲ့လုိ႔ ျဖစ္လာခဲ့ ရတာေပါ့။ အပင္ပ်ဳိးရင္း တခါတခါ ေရးမ်ားမ်ား ေလာင္းမိလုိ႔ အျမစ္ပုတ္ အပင္ေသ သြားတာရွိသလုိ အခ်ိန္မွီ ေရမေလာင္းမိလုိ႔ အျမစ္ေခ်ာက္ ေသသြားတာလဲ ရွိသေပါ့ ကပၸိယႀကီးရယ္။
အဲဒီေတာ့ သူ႔အရြယ္နဲ႔ သူ႔စရိုက္ အရြယ္ေရာက္လာရင္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ စၿမဲမုိ႔ အျမင္မေတာ္တဲ့ အရာေလးေတြကုိ အျပစ္မျမင္၊ ခြင့္လြတ္နားလည္ေပး၊ လမ္းမွန္ေရာက္ေအာင္ သားသမီးလုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၿပီး သာသနာ ေတာ္အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီး ေတြျဖစ္ဖုိ႔ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကုိရင္ငယ္ ရဟန္းငယ္ ေလးေတြကုိ ၾကည္ညိဳ လုိက္စမ္းပါ ကပၸိယႀကီးရယ္……………………တဲ့။
စာသင္သား သံဃာေတာ္ေပါင္း (၂၀၀)ေက်ာ္ရဲ႕ မိခင္ႀကီး၊ သာသနာ့ မိခင္ႀကီး၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ သေဘာထားကုိ ၾကားသိလုိက္ရတဲ့ ကပၸိယႀကီးသည္ မ်က္ရည္စ ေတြ၀ဲက် အံ့ၾသျခင္း မ်ားစြာျဖင့္ တန္လ်ားခုံးေပၚတြင္ ေက်ာင္းအစ္မႀကီး ထြက္သြားေသာ ေျခလွမ္းတုိ႔ကုိ ေငးၾကည့္ကာ က်န္ရစ္ခဲ့ ေလေတာ့သည္။ ထုိေန႔မွစ၍ ေက်ာင္းရွိ ကပၸိယႀကီးသည္ ကုိရင္ေလးမ်ားက အဘေရ ကုိရင္တုိ႔ကုိ ဘာလုပ္ေပး ပါဟုဆုိလွ်င္ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးျဖင့္ လုပ္ေပးရွာသည္။ ကုိရင္ေလး ေတြကလည္း အဘကုိခ်စ္ၾက၊ အဘကလည္း ကုိရင္ေလးေတြကုိ ခ်စ္ၾကႏွင့္ ေပ်ာ္စရာ ႀကီးျဖစ္၍ ေနေလေတာ့သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ ဗုဒၶဘာသာ ခံယူထားသည့္ အမ်ဳိးေကာင္းသား၊ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးတုိ႔တြင္ သဒၶါတရား အားေကာင္း၍ သာသနာကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသား၊ အမ်ဳိးေကာင္း သမီးတုိ႔သည္ ကုိရင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ တုိ႔အေပၚ၌ မိမိေသြးသား မ်ားကဲ့သုိ႔ ၾကည္ျဖဴ ေစာင့္ေရွာက္ နားလည္ ေပးၾကကုန္၏။ တကယ္ပင္ သာသနာေတာ္ကုိ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္း ၾကကုန္၏။ သဒၶါတရား အားနည္း၍ ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ အမ်ဳိးေကာင္းသား၊ အမ်ဳိး ေကာင္းသမီးတုိ႔သည္ကား ပိဋကတ္က်မ္းစာ တစ္ပုိင္းေၾကာင့္ က်က္မွတ္ကာ သာသနာစိတ္ ႀကီးမာသေယာင္ေယာင္၊ ေခတ္ပညာတတ္ လူတတ္ေယာင္ေယာင္ ရဟန္းသာမေဏ တုိ႔အေပၚ အထင္ျမင္ေသးကာ ဟုိကုိရင္က ဘာေတြလုပ္ေန၏၊ ဟုိဘုန္းႀကီးက ဒါေတြလုပ္ ေန၏ဟု ေ၀ဖန္ေလကန္ မႈျပဳၾက၏၊ သာသနာေတာ္ကုိ ရက္ရက္ေရာေရာ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္း ၾကသူမ်ား မဟုတ္ေပ။
မစုိးရိမ္ ဆရာေတာ္ မိန္႔သည့္ စကားျဖင့္ နိဂုံးကမၸတ္ အဆုံးသတ္ လုိက္ပါရေစ…..
မႏၲေလးၿမိဳ႕က ဒကာႀကီး တေယာက္သည္ ကုိရင္မ်ား ေဘာလုံးကန္ ေနသည္ကုိ ေတြ႕ျမင္၍ မစုိးရိမ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးထံ သြားေရာက္၍ ဆရာေတာ္ဘုရား အရွင္ဘုရားေက်ာင္းက ကုိရင္ေတြ ေဘာလုံးကြင္းထဲမွာ ေဘာလုံးကန္ ေနပါသည္ ဘုရား၊ ျမင္ရ ေတြ႔ရတာ မေကာင္းလွပါဘူး ဘုရားဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။
ထုိအခါ ဆရာေတာ္က ျပန္မိန္႔လုိက္သည္မွာ ….ေအးကြဲ႕ ဒကာေတာ္…. ကုိရင္ေလးေတြ ေဘာလုံးကန္ေနတာ သြား အျပစ္မျမင္ေလနဲ႔။ ေနာင္တခ်ိန္ ဒီကုိရင္ေလးေတြ ငါလုိ ဆရာေတာ္ႀကီး ျဖစ္တဲ့အခါ ေဘာလုံးကန္ပါဥိး ဘုရားလုိ႔ ဆုိၿပီး ေဘာလုံး လာခ်ေပးထား။ ဘယ္ေတာ့မွ မကန္ေတာ့ဘူးမွတ္။ ကေလးမို႔ ေဆာ့တာ ေဆာ့ပေစ..ပစ္ထားလုိက္ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါသတည္း။
ကဲ ယေန႔ေခတ္ ညီငယ္ ညီမငယ္ အကုိႀကီး အမႀကီးတုိ႔……မည္သုိ႔မည္ပုံ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္ရဟန္း ေတြအေပၚ ရူ႕ျမင္ၾကမလဲ…ဆုိတာ ေခတ္ပညာတတ္ ပညာရွင္ ႀကီးမ်ားမို႔ သိရွိၾက လိမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္မိပါေၾကာင္း …။

အရွင္ နာယကာလကာၤရ

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဗုဒၶဘာသာ ႏွင့္ ၀တ္စားဆင္ယင္မွဴ့

ဦးဇင္းတုိ့ရဲ့အမိၿမန္မာၿပည္ၾကီးဟာကမၻေပၚမွာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာဆိုရင္ၿဖင့္ ျမန္မာျပည္နွင့္ တြဲျပီးမွမွတ္သားလာရသည့္အထိအၿခားေသာနုိင္ငံေတြမွာၿဖစ္ၾကရတယ္ျမန္မာျပည္ၾကီးကသာသနာ႔

တံခြန္လႊင္႔တင္နိုင္ခဲ႔တာသမိုင္းအစဥ္အလာၾကီးမားတဲ့နုိင္ငံျဖစ္ပါသည္။ေရႊေရာင္ေတြတဝင္းဝင္းနွင့္သာသ

နာ႔ေရာင္၀ါထြန္လင္းေတာက္ပလွေသာျမန္မာျပည္ၾကီးတြင္မွီတင္းေနထိုင္ၾကကုန္ေသာျမန္မာျပည္သူ

ျပည္သားတို႔မွာလည္းၿမတ္ဗုဒၶရဲ့သာသနာေတာ္ၾကီး၏အဆံုးအမေအာက္တြင္ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာ၊ေဖးမ

ၾကင္နာစြာ၊ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးစြာ၊နားလည္စာနာမူရွိစြာ၊အားေပးကူညီတက္စြာနွင့္တစ္ဦးကုိတစ္ဦးေဆြမ်ီဳးသား

အခ်င္းပမာေမတၱာတရား၊ထားတက္ၾကပံုမွာကမၻာတြင္အံ႔ၾသမခန္းကိုယ္႔ၾကငွန္းနွင့္ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမူ၊

ကိုယ္ပိုင္ဝတ္စားဆင္ယင္မူမ်ားတုိ့ၿဖင့္ကမၻာ႔ၾကီးရဲ့အလယ္တြင္တင္႔တယ္ခဲ့ၾကသည္။ထိုသို႔ယဥ္ေက်းသိမ္

ေမြ႔စြာေျပာဆိုေနထိုင္ဝတ္စားသြာလာမူတို႔သည္ၿမတ္ဗုဒၶရဲ့ဘာသာတရား၏အဆံုးအမေအာက္တြင

္တည္ေနၾကသည္မွာမလြဲဧကန္အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။
သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြမ်ားနွင့္နားဝင္ယဥ္ေက်းသိမ့္ေမြ႕စြာေနခဲ့ၾကတဲ့ဦးဇင္းတုိ့ရဲ့မန္မာ

ေတြမွမယဥ္ေက်းလွ်င္မည္သူေတြကမ်ားယဥ္ေက်းနုိင္ပါ့ေတာ့မလည္း။မေကာင္းမႈလုပ္ရမွာ၊

မေကာင္းတာေျပာရမွာကိုရွက္ျခင္း၊မေကာင္းေသာအျပဳအမႈအေျပာအဆိုအလုပ္အကိုင္တို႔ကို

ျပဳမႈေျပာဆိုလုပ္ကိုင္ရမွာတို႔ကိုေၾကာက္တတ္ျခင္းဆိုသည့္တရားနွစ္ပါးကမယဥ္ေက်းယဥ္ေက်းလာေလ

ေအာင္မသိမ္ေမြ႔သိမ္ေမြ႔လာေလေအာင္သတိေပးေျပာဆိုညြန္ၾကားဆံုးမေနသလိုပင္ျဖစ္ေနသည

္မဟုပ္ပါလား။မိမိတို႔ရဲ့ကိုယ္ပိုင္ဝတ္စားဆင္ယင္မမႈမ်ားနွင့္ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈမ်ားတို႔ျဖင့္ကမၻာၾကီးရဲ့အလယ္တင့္

တယ္ခဲ႔ေသာဦးဇင္းတုိ့ျမန္မာတုိင္းရင္းသားအားလုံးတို႔သည္ေရေျမဥတုယဥ္ေက်းမႈနွင့္ဘာသာ

တရားကြဲျပားျခားနားလွေသာအေနာက္နိုင္ငံသားတို႔၏ထံုးစံ(စတုိင္လ္)ဟန္ပန္တို႔ကိုအတုခုိးယူကာသ

ံုးစြဲဝတ္စားဆင္ယင္လာၾကသည္မွာရွက္စရာေၾကာက္လန္႔စရာေကာင္းရံုသာမကပဲအမ်ိဳးဘာသာသာသနာ

ေတာ္ၾကီးညိွဳးႏြမ္းသြားမွာကိုပင္စိုးမိလွပါတယ္။ထိုကဲ႔သို႔အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမႈမ်ားစိုးမိုးခ်ယ္လွယ

္မႈမ်ီဳးကိုဦးဇင္းတုိ့ရဲ့မန္မာျပည္သူလူငယ္လူရြယ္အမ်ားစုတို႔၀တ္စားဆင္ရင္ေနၾကသည္မွာအဘယ္ေၾကာင့္ၿဖစ္

သနည္းဟုဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္အတုျမင္အတက္သင္ မႈတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ေရွးတုန္းက ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္မိမိတို႔ရဲ့သားသမီးမ်ားကိုငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကေလးဘဝကတည္းကဗုဒၶဘာသာ

တရားရဲ့အဆံုးအမ၊သာသနာ၏အဆံုးအမေအာက္တြင္ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔စြာလူငယ္လူရြယ္မ်ားျဖစ္လာေအာ

င္ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမ်ားသို႔သြား၍စာခ်စာသ္ဆရာေတာ္ေတြထံမွာအပ္ကာဗုဒၶစာေပပညာသင္ၾကားျခင္း ၊ဥပုသ္သီတင္းေဆာက္တည္ျခင္းတို႔ကိုမေမ႔မေလ်ာ႔ေဆာင္ရြက္ခဲ႔ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ပန္းပြင္မ်ားအားထုပထား္

ေသာဖက္ပမာ ေမႊးပ်ံ႕ခဲ႔ၾကေလသည္။
အမ်ိဳးသားမ်ား ဆုိလွ်င္လည္း ပုဆိုး၊ ရွပ္အက်ိၤအျဖဴနွင့္ တင့္သကဲ႔သို႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသညပင္္လည္း ထမီ ရင္ဖံုးရင္ေစ႔ ခါးတို ခါးရွည္စသည္တို႔ျဖင့္ ရိုးရွင္းလွပကာခုန္မင္နွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းသည္ဟုၾကားဖူးပါသည္။
ယၡဳမူကားထိုကဲ့သို႔မဟုတ္ခဲ႔ျပီးတကား။လူၾကီးမိဘမ်ားလည္းမိမိတုိ့ရဲ့သားသမီးမ်ား၏ဝတ္စားဆင္ယင္ေျပာဆို

ပံုမွစ၍ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မႈေပ်ာက္ေနပံုကိုသတိမမူေတာ့ပဲေခတ္စနစ္ကိုလြဲခ်ကာဥေပကၡာျပဳလ်က္ ရွိေနတက္ၾကေပေလသည္။
ဗုဒၶဘာသာတရား၏ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမ်ားျဖစ္ေသာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားသို႔မိမိတို႔မိဘမ်ားကိုယ္တိုင္ပင္လည္း တစ္ခါတစ္ရံမွသာသြားလာဘိသကဲ႔သို႔မိမိတုိ့ရဲ့သားသမီးမ်ားကိုလည္းေစလႊတ္္ျခင္းမ်ားမျပဳလုပ္ၾကေတာ့

သည္မ်ာအလြန္ပင္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွေပတယ္။ျမန္မာတို႔နွင့္ဖီလာဆန္႔ဘက္ျဖစ္ေသာအေနာ

က္တိုင္းနုိင္ငံတုိ့ရဲ့ယဥ္ေက်းမူတို႔သည္ထိုနယ္ပယ္မ်ားမွတဆင့္လူငယ္လူရြယ္မ်ား၏အတုယူစိတ္ကိုလမ္းလႊဲ

သို႔ဆြဲေဆာင္ေခၚယူနိုင္ခဲ႔ေပသည္။အထူးသျဖင့္ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားကအဓိကက်လွပါသည္ဟု

ထင္သည္။အခ်ိဳ႕ေသာျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ျမန္မာျပည္မွာေနျပီးျမန္မာလူမ်ီဳးမိဘမ်ားတို႔မွေပါက္ဖြား

ၾကီးၿပင္းလာေသာေၾကာင႔္ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားဟုေခၚတြင္မွတ္ယူၾကပါသည္။ထိုအမ်ိဳးသမီးတို႔၏ဝတ္စား

ဆင္ယင္မူဟန္ပန္မူယာတို႔မွာျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ယဥ္ေက်းမူဟန္ပန္မ်ားနွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနတာေတြကု

ိ္ေတြရပါသည္။
အရွက္အေၾကာက္တရားတို႔ကိုလံုးဝေမ႔ထားၾကဟန္ရွိသည္ဗုဒၶဘာသာတရား၏အဆံုးအမမ်ားနွင့္ေဝးကြာ

ခဲ႔ၾကေလၿပိလားလုိ့ေတြးဆမိသည္။ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနွင့္ျမန္မာဆန္ဆန္ဝတ္စားဆင္ယင္သူမ်ားလည္းရွိၾကပါသည္။ အမ်ားစုမွာတိုေတာင္းေသာစကပ္၊ေကာက္ညွင္းထုပ္စည္းသကဲ႔သို႔ၾကပ္ညွပ္လွေသာထမီစကပ္ဆုိလား

(ေသခ်ာေတာ့မသိပါ)ရင္ဟိုက္ကိုယ္ၾကပ္ခ်က္ေပၚၾကိဳးေပ်ာက္တို႔နွင့္ရွက္စရာအလိလိမ်ားကုိပင္ေတြ့ၿမင္

ဘူးပါသည္။ေငြေၾကးတစ္ခုတည္းကုိသာၾကည့္ကာလူမ်ိဳးဘာသာယဥ္ေက်းမႈစရိုက္စတာေတြကြဲျပားလွေသာ နိုင္ငံျခားသားမ်ားကိုေပါင္းသင္းလက္ထပ္ေနၾကသည္မွာလည္းအလြန္ပင္ဝမ္းနည္းစရာစိတ္မေကာင္း

စရာၿဖစ္ရၿပန္ပါသည္။
ေျမမ်ိဳျပီး လူမ်ိဳးမကုန္နိုင္ပါ။လူမ်ိဳမွသာလူမ်ိဳးကုန္နိုင္သညမဟုပ္ပါလား။ဦးဇင္းတုိ့ရဲ့ျမန္မာ႔ယဥ္ေက်းမႈ ျမန္မာလူမ်ိဳးျမန္မာ႔ဓေလ႔တို႔သည္ကားကမၻာအလယ္မွာထင္ရွားစြာဆက္လကၿပိးေတာ့္တည္ရွိေနရန္မွာျမန္မာ

အမ်ိဳးသားအမ်ီဳးသမီးထု၏ၾကီးမားေသာသမိုင္းေပးတာဝန္တရပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ယၡဳကားေၾကာက္စရာေကာင္း

ေသာယဥ္ေက်းမႈတို႔ေၾကာင့္ဗုဒၵသာသနာ႔နယ္ေျမတို႔သည္လည္းပန္းျခံကဲ႔သို႔ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ေနေ

လၿပီ။"ျမက္ခင္းေပၚမနင္းရ"ဆိုတဲ့စာသားမ်ားသည္စည္းကမ္းမရွိေသာ၊ယဥ္ေက်းမႈသိမ္ေမြ႔မႈမရွိေသာ

သူေတြရွိေနၾကတဲ့အတြက္ ေရးထားရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
မိမိတုိ့ရဲ့ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္ဓာတ္နွင့္ဆင္ျခင္တံုတရားရွိေနမည္ဆိုပါကထိုသုိ့ေသာစာတန္းမ်ားကိုေရး

သားရလိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ထိုနည္းတူစြာဘုရားေစတီေစာင္းတန္းစေသာဗုဒၶသာသနာပိုင္နယ္ေျမမ်ား

ေပၚတြင္အတြဲမ်ားမဖြယ္မရာျပဳမႈျခင္းမ်ားကိုဖမ္းဆီးဖယ္ရွားေနရသည္မွာလည္းဗုဒၶဘာသာတရားအထြန္း

ကားဆံုးနိုင္ငံျဖစ္ေသာအမိျမန္မာနိုင္ငံအေနျဖင့္ရွယ္စရာအလိလိပင္ျဖစ္ပါသည္။အျခားအၿခားေသာဘာ

သာၾကီးမ်ား၏အေဆာက္အဦးမ်ားျဖစ္ေသာဗလီ၊ခ်ပ္ေက်ာင္းမ်ားတုိ့တြင္ထိုဘာသာဝင္တို႔သည္ယင္းသို႔ျပဳမႈ

ေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ားမရွိသည္ကိုေလ႔လာေတြ႔ရွိရေလေလရွက္ရြံ႕ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရေလေလ

ျဖစ္မိပါသည္။ထိုေၾကာင့္မိမိတုိ့ရဲ့ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္ဓာတ္နွင့္ဆင္ျခင္ၾကလွ်င္အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည္ဟုဦးဇင္း

ထင္မိပါသည္။
ဝတ္စားဆင္ယင္မႈကိုလံုျခံဳစြာဝတ္စားဆင္ယင္သင့္ၾကေပသည္။အကြဲအျပဲအေဖာ္အဟုိက္မ်ားသည္မလိုလားအပ

္ေသာေဘးရန္မ်ားဝင္ေရာက္ေစနိုင္သလုိရန္သူတို႔ကိုဖိတ္ေခၚေနသကဲ႔သို႔ျဖစ္ေနသည္မဟုပ္ပါလား။”

ဖံုးကြယ္ထားေသာအရာသည္လွစ္ဟေဖာ္ထုတ္ထားေသာအရားမ်ားထက္မ်ားစြာတန္ဖိုးၾကီးမားလွပါသည္ဟုဦးဇင္း

ထင္မိပါသညိ။ေရႊထက္ပင္တန္ဖိုးၾကီးမွားလွေသာမိန္းမတို႔၏အိေၿဒၵသိကၡာတရားမ်ားကိုေဖာ္ထုတ္ျပသေန

ျခင္းသည္ လွပလာျခင္းမဟုတ္ပဲ ပ်က္စီးလာျခင္းပင္ ျဖစ္ေနေပမည္။
ဗုဒၶဘာသာရဲ့ဘာသာေရးတရားအရၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္လည္းတဏွာဆိုေသာညစ္ညမ္းမႈၾကီးပင္ျဖစ္ပါသည္။”
ျမန္မာတို႔ၿပည္ရွိတုိင္းရင္းသား၏ကိုယ္ပိုင္ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ၊ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈတို႔ကိုမေပ်က္မပ်က္ရေလေ

အာင္၊တျခားဘာသာဝင္မ်ားအေနျဖင့္မိမိတို႔ဘုရားေက်ာင္းကန္သာသနာ႔နယ္ေျမမ်ားကိုေလ႔လာ

ဝင္ထြက္မွတ္သားထားၾကသည့္အခါေမးေငါ႔ရႈတ္ခ်စရာမျဖစ္ရေလေအာင္၊ကမၻာေပၚတြင္ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာၾကီး မကြယ္မေပ်ာက္ရေလေအာင္၊ဗုဒၶဘာသာၾကီးနွင့္ယွဥ္တြဲမွတ္သားရေသာျမန္မာျပည္ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိင္းရင္းသား

တို႔မေပ်ာက္ဆံုးမတိမ္ေကာသြားရေလေအာင္ျမန္မာျပည္သူျပည္သားအားလံုးတုိ့ရဲ့သမိုင္းေပးတာဝန္ တစ္ရပ္အေနျဖင့္ လိုက္နာေဆာင္ရြက္ၾကရမည္မဟုပ္ပါလား။
ၿမန္မာနိုင္ငံေတာ္အတြင္းရွိတုိင္းႏွင့္ၿပည္နယ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကိုျမန္မာဆန္ဆန္ ဝတ္စားဆင္ယင္ေစျပီး ျမန္မာ႔တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ အလွေပၚအယဥ္ဆင့္ ေစခဲ႔သည္မွာ အလြန္တရာမွဝမ္းသာၾကည္နႈးၿဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္။ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားမ်ားအေနျဖင့္ မိမိတို႔ရဲ့ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္ဓာတ္ျဖင့္မိမိတုိ့၏ဘာသာသာသနာအက်ိဳးကိုေရွးရႈျပီးဘုရားေက်ာင္းကန္ေစတ

ီပုထိုးမ်ားနွင့္ဗုဒၶဘာသာသာသနိကအေဆာက္အဦးမ်ားဝတၱကနယ္ေျမမ်ားေပၚတြင္ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ

မွအစျပဳမႈေဆာင္ရြက္ေနထိုင္မႈမ်ားအားမိမိတုိ့ရဲ့ေကာင္းၿမတ္ေသာအသိစိတ္ဓာတ္ေလးမ်ားၿဖင့္ေက်ာင္းကန္

ဘုရားသြားၾကတဲ့အခါၿမန္မာဆန္ဆန္၀တ္စုံေလးမ်ားၿဖင့္သြားလာၾကရန္ႏွင့္လူၾကီးမိဘဆရာသမားတုိ့၏

ေရွ့တြင္ရုိေသ၀တ္တြားစြာဂရုဂရ၀တရားမ်ားၿဖင့္ၿမန္မာလူမ်ီဳးမ်ားပိပိထိန္းသိမ္းေစာင့္ေစာင့္ၾကၿပီးကမၻာ

့အလယ္တြင္ဗုဒၶဘာသာၿမန္မာမ်ားဆုိတာကုိဗုဒၶဘာသာ၏အဆုံးအမမ်ားနဲ့သက္ေသၿပၾကပါလုိ့တုိက္တြန္းရင္း

ဒိပုိ့စ္ေလးၿဖင့္ကုသုိလ္ၿပဳလုိက္ပါသည္။
အရွင္မုနိႏၵ(ပန္းထုိ)M.A.မာဂဓတကၠသုိလ္ အိႏၵိယ

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ေက်းဇူးတရားဆုိသည္မွာ

အလုံးေသာလူတုိ့၏သတၱေလာကၾကီးကမၻာေလကၾကီးမွာလူရယ္လို႔ၿဖစ္လာၾကကတည္းက
ခုလိုယွဥ္တြဲလာခဲ့ၾကပါတယ္။သားသမီးမ်ားတုိ့ကမိဘတုိ့ရဲ့ေပၚမိဘေတြကလည္းမိမိတုိ့ရဲ့သား
သမီးေတြအေပၚမွာခ်ည္ေႏွာင္ထားၾကတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ငါးခ်က္ထားၾကတယ္။အဲဒီငါးခ်က္ကုိ
ပါဠိေတာ္အထကတာတိကာေတြမွာ“ပယ္မ(၀ါ)ပိယ”လို႔ေခၚဆုိထားတယ္ေလာကအေနနဲ
႔ေမတၱာလို႔ေခၚၿခင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္။ေမတၱာနဲ႔ပယ္မဟာအဓိပၸါယ္ကေတာ့ၿဖင့္နည္းနည္းကြာၿခားတယ္
၊ေမတၱာဆိုတာကေတာ့ၿဖင့္ကိုယ့္အတြက္လံုးလံုး မေမွ်ာ္လင့္ဘူးသူတပါးတုိ့ရဲ႕ အက်ဳိးကိုလိုလားတဲ့ စိတ္သည္ ေမတၱာၿဖစ္တယ္။
ပယ္မဆိုတာက ေတာ့ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူရဲ႕အက်ဳိးကိုလည္းလိုလားတယ္ကိုယ့္အတြက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြလည္း
ပါတယ္ေပါ့အဲဒါကပယ္မ၊ပိယလို႔လည္းေခၚတယ္။ဒီငါးခုကိုအုပ္စု ႏွစ္စုခြဲလုိက္ၾကရင္အိမ္ရာတည္ေထာင္
လူ႔ေတြမွာေတာ့ေမတၱာကနည္းျပီးေတာ့ပယ္မပိယကပိုမ်ားေနတယ္။သူမ်ားတြအတြက္နည္းျပီးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ၾကေတာ့မ်ားေနတယ္။မိဘမ်ားကမိမိတုိ့ရဲ့သားသမီးမ်ားအေပၚေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားၾကတယ္
သားသမီးေတြကလည္းမိဘမ်းရဲ့အေပၚေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထား့ျပီးေတာ့ေနၾကတယ္။ေလးခုတစ္တြဲကေတာ့
အခုလက္ရွိဘ၀မွာသားသမီးမ်ားကမိဘမ်ားရဲ့အေပၚတုန္႔ျပန္တဲ့ေက်းဇူးေတြကိုေမွ်ာ္တယ္၊ဘ၀တစ္
ပါးေျပာင္းသြားတဲ့အခါက်ေတာ့လည္းက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့သားသမီးမ်ားကမိဘကိုတုန္႔ျပန္လာမယ့္ေက်းဇူးကိုတရား
မ်ားကုိေမွ်ာ္ေတြးတာကတစ္ခု၊ဒီလိုငါးခုရွိတယ္။ပါဠိေတာ္အဂၤုတရနိကယ္ပဥၹကနိပါတ္ေတာ္ေတြမွာလာတာ
ကေတာ့ၿဖင့္“ဘေတာ၀ါေနာဘရိႆတိ၊ကိစၥံ၀ါေနာကရိႆတိ၊ကုလ၀ံေသာစိရံဌႆတိ၊ဒါယဇၨံပဋိပဇၨိႆတိ။
အထ၀ါပနေပတာနံကာလကၤတာနံဒကၵိဏံအနဳပဒႆတိ။အဲဒီငါးခ်က္ကေတာ့မိဘေတြကမိမိတုိ့ရဲ့သား
သမီးေတြအေပၚေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပါ။
နံပါတ္(၁)
အခ်က္က ငါတို႔သည္ သားသမီးတို႔ကုိေစာင့္ေရွာက္ ေကြ်းေမြးခဲ့ျပီးေလၿပိ။သူတို႔လည္း ပဲတဖန္ငါတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ေၾကြးေမြးၾကလိမ့္ေပမည္ ငါးမ်ဳိးေသာအက်ဳိးကို လို႔လားေသာအားၿဖင့္ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ထားတယ္။ အဲဒီလုိေပ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျပည့္စံုရင္ ၿဖင့္ဒီသားသမီးေတြဟာသားေကာင္းသမီးေကာင္းပဲ။မိဘေတြကဘယ္ေလာက္ပဲမိမိတုိ့ရဲ့သားသမီးေတြ
အေပၚမွာေမတၱာေတြ၊ေစတနာေတြထားေကြ်းေမြးေစာင့္ခဲ့ပါေစတဖန္သားသမီးေတြကျပန္ျပီးေတာ့မေကြ်းေမြး
မေစာင့္ေရွာင့္ရင္ေတာ့သားေကာင္းသမီးေကာင္းမ်ားမၿဖစ္ေပဘူး။
နံပါတ္(၂)
အခ်က္ကမိဘေတြဟာမိမိတုိ့ရဲ့သားသမီးေတြရဲ့ကိစၥၾကီးငယ္အေထြေထြကိုလူမမည္ကေလးဘ၀ကတည္းက
ၿပဳစုေက်ြးေမြးလာၾကတာအသက္ေတြၾကီးအိပ္ရာေပၚမွာလဲေနသည့္တိုင္ေအာင္ႏႈတ္ကလိုက္လုပ္လုိက္ေၿပာေန
ၾကရတဲ့အထိၿဖစ္တယ္၊အဲဒိလိုပဲငါ့တို႔တစ္ေန႔ငါ့တို႔ကိစၥေတြမလုပ္ႏိုင္တဲ့တစ္ေန႔ဒီသားဒီသမီးေတြကငါ့တို႔ရဲ့
ကိစၥၾကီးငယ္ေတြကိုလုပ္ၾကလိမ့္မည္ဆိုတဲ့ေမတၱာနဲ႔ပိယကိုေရာျပီးေတာ့မိမိတုိ့ရဲ့သားသမီးေတြအေပၚ
ေကြ်းေမြးေစာင့္ေရွာင့္ထားလာခဲ့ၾကတယ္။
နံပါတ္(၃)
ငါတိ႔ုမရွိတဲ့ေနာက္ငါတို႔ရဲ့ဘိုး၊ဘြား၊ဘီ၊ဘင္အစဥ္အဆက္ကထိန္းသိမ္းလာတဲ့ဘုရား၊တရား၊သံဃာ့၀တ္ၾကီး
၀တ္ငယ္ေတြကိုအစဥ္မပ်က္တည္ရွိေအာင္ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကလိမ့္မယ္လို႔မိဘမ်ားကသားအေပၚ
သမီးအေပၚမွာေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ၾကတယ္။
နံပါတ္(၄)
ငါတို႔တေထြရွာေဖစုေဆာင္းထားြခဲ့တဲ့ပစၥည္းဥစၥာေတြကိုငါ့သားသမီးေတြထိန္းသိမ္းေစာင့္ၾကလိမ့္မယ္လို႔လည္းေ
မွ်ာ္လင့္ထားၾကတယ္။အရပ္ထဲမွာေတာ့အေမြခံတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္၊မိဘေတြရဲ႕အေမြကိုသားသမိးေတြက
ဆက္ခံတာ၀တၱရားတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတယ္။ ေကြ်းေမြးမပ်က္၊ ေဆာင္ရြက္စီမံ၊ ေမြခံထိုက္ေစ၊လွဴမွ်ေ၀၍
၊ေစာင့္ေလမ်ဳိးႏြယ္၀တ္ငါးသြယ္က်င့္ဖြင့္သားတို႔တာကလည္း“ေမြခံထိုက္ေစ”ဆိုတာကထိုက္ကိုျဖဳတ္လိုက္ရင္
“ေမြခံ”လို႔သာမန္ပဲေတြးမယ္ဆုိရင္ရတယ္မိဘမ်ားရဲ႕အေမြကိုဒီအတိုင္းေနရံုနဲ႔အေမြခံထိုက္တဲ့သားသမီးမ
ဟုတ္ဘူးအေမြခံထိုက္မွမိဘမ်ားရဲ႕အေမြေတြကိုခံရတယ္။မိဘကေပးထားတဲ့အေမြကိုယူသံုးေနရင္ဒီသား
သမီးေတြဟာတနည္းအားျဖင့္ေၿပာမယ္ဆုိရင္ခိုးယူသံုးေနတာပဲ ဘယ္သူေတြအေမြခံထိုက္သလဲဆိုေတာ့ “ေကြ်းေမြးမပ်က္၊ ေဆာင္ရြက္စီမံ၊လွဴမွ်ေ၀၍၊ေစာင့္ေလမ်ဳိးႏြယ္”ဆုိတာကမွတကယ့္ကုိအေမြခံထိုက္ၿခင္း
သာၿဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္(၅)
ငါတို႔ကြယ္လြန္သြားျပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာငါတို႔ရွာေဖြခဲ့တဲ့ပစၥည္းဥစၥာရတနာေတြကိုသူတို႔လည္းသံုးငါတို႔အတြက္
လည္းပဲအလွဴအတန္းေတြလုပ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။ဒါကေတာ့ေနာက္ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပါ့။
အထက္ကေရးခဲ့သလိုပဲေရွ႕ေလးပါးကလက္ရွိဘ၀မွာေမွ်ာ္လင့္ေတာင္းတျပီးေတာ့ေနာက္ဆံုးတစ္ပါးကေတာ့
ၿဖင့္သံသရာရထားစီးေနတဲ့အခ်ိန္အခါငါတို႔ရဲ့သားသမီးေတြဘယ္ေလက္မ်ားမိဘေတြရဲ့ေက်းဇူးကိုသိတတ္
သလဲဆိုျပီးေတာ့လွမ္းျပီးေတာ့သူတို႔အတြက္ေကာင္းမႈျပဳၾကလိမ့္မည္လို႔သားေတြသမီးေတြဆီကေနေနာက္
ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုေမွ်ာ္လင့္ၾကၿခင္းသာပါတယ္။မိဘနဲ႔သားသမီးဆုိတာအဲဒိလုိ့နားလည္ၾကရမယ္
.အဲလုိသာမိမိတုိ့ရဲ့မိဘမ်ားကသားသမိးေတြအေပၚသားသမိးေတြကမိမိတုိ့ရဲ့မိဘမ်ားအေပၚအၿပန္အလွန္ေက်း
ဇူးဆပ္နုိင္မယ္ဆုိရင္ေလာကိအက်ီဳးေလကုတၱရာအက်ီဳးသားသမီးနဲ႔မိဘဘယ္ေလာက္အျပန္အလွန္ေက်းဇူး
မ်ားတယ္ဆုိတာကိုနားလည္ႏိုင္ၾကပါေစလုိ့ဆႏၵၿပဳရင္းတဦးကုိတဦးတေယာက္အက်ီဳးကုိတေယာက္ကေဆာင္
ရြက္က်ိဳၿပဳနုိင္ေအာင္လုပ္ေဆာင္နုိင္ၾကပါေစလုိ့ဒိပုိ့စ္ေလးၿဖင့္ဓမၼဒါနၿပဳလုိက္ပါသည္။
အရွင္မုနိႏၵ(ပန္းထုိ့)
M.A.မာဂဓတကၠသုိလ္အိႏၵိယ။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>