ဗုဒၶပြင္႔ေတာ္မူရာ ကာလ

ခမည္းေတာ္ -သုေဒၶါဓန

မယ္ေတာ္ -မာယာေဒ၀ီ

မဟာသကၠရာဇ္ ၆၇ ခုႏွစ္ ၀ါဆုိလျပည္႔ ၾကာသမေတးေန႔ ပဋိသေႏၶယူ

မဟာသကၠရာဇ္ ၆၈ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည္႔ ေသာၾကာေန႔ ဖြားျမင္ေတာ္မူ (BC 623)

မဟာသကၠရာဇ္ ၉၇ ခုႏွစ္ ၀ါဆုိလျပည္႔ တနလာၤေန႔ ေတာထြက္

မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည္႔ ဗုဒၶဟူးေန႔ ဘုရားျဖစ္ (BC 588)

၀ါဆုိလျပည္႔ စေနေန႔ ဓမၼစၾကာတရားေဟာ

မဟာသကၠရာဇ္ ၁၄၈ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည္႔ အဂါၤေန႔ ပရိနိဗၺာန္စံ (BC 543)

ေဆာင္ပုဒ္။ ။ မ၊ သိ၊ ၾက၊ လွ်င္၊ ေတြး၊ ဆ၊ ဦး။

အထက္ပါေဖာ္ျပပါ အခ်က္လက္မ်ားသည္ ဗုဒၶ၀င္က်မ္း၊ ဗုဒၶက်မ္းဂမ္မ်ား ႏွင္႔ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားမွာေတြ႔ရေသာ
ခုႏွစ္ သကၠရာဇ္ အက်င္းမွ်သာျဖစ္ပါသည္။
ေအာက္၌ ေဖာ္ျပလတၱံေသာ သမုိင္းႏွင္႔ တစ္ႏွစ္ကြာဟေနပါလိမ္႔မည္။
အက်ယ္ကုိ ေဖာ္ျပပါအ့ံ...........

ကမၻာ႔ဘာသာတရားမ်ားအနက္အသိမ္ေမြ႔ဆုံး တခုအျဖစ္ထင္ရွားေသာ

ဗုဒၶဘာသာကုိ စတင္ထူေထာင္ခဲ႔သည္႔ ေဂါတမဗုဒၶသည္

မည္႔သည္႔ကာလတြင္ ပြင္႔ေပၚခဲ႔ပါသနည္း။

ဤအခ်က္ကုိ သုေတသီတုိ႔က စိတ္၀င္စားစြာေလ႔လာၾကသည္။


ေဂါတမဗုဒၶပြင္႔ေတာ္မူခဲ႔ရာ မဇၥ်ိမေဒသ(အိႏၵိယ)၌ ေရွးေခတ္က

ေခတ္ျပဳိင္မွတ္တမ္းမ်ားေရးသားေလ႔ မရွိျခင္းေၾကာင္႔

ဗုဒၶပြင္႔ေတာ္မူရာကာလႏွင္႔ ပတ္သက္၍ တိက်စြာသိႏုိင္မည္႔

ေခတ္ျပဳိင္အေထာက္ထားမ်ားကုိ အိႏၵိယႏုိင္ငံ အတြင္း၌ မေတြ႔ရွိရေခ်။

ထုိေၾကာင္႔ အိႏၵိယျပင္ပေခတ္ျပဳိင္ မွတ္တမ္းမ်ားႏွင္႔ အျဖစ္ပ်က္မ်ားကုိသာ

အေထာက္ထားျပဳ၍ ဗုဒၶျမတ္စြာေပၚထြန္းရာကာလကုိ ခန္႔မွန္းခ်င္႔ တြက္ၾကရသည္။


ဗုဒၶပြင္႔ေတာ္မူရာကာကကုိ သိရွိႏုိင္ရန္ အားထားရသည္႔ အဓိက

အေထာက္ထားတစ္ရပ္မွာ သိရိလကၤာႏုိင္ငံ၌

ခရစ္ႏွစ္(၃၅၀)ခန္႔က ေရးသားခဲ႔ေသာ ဒီပ၀ံသက်မ္းႏွင္႔

ခရစ္ႏွစ္ (၄၅၀)ခန္႔က ေရးသားခဲ႔ေသာ မဟာ၀ံသက်မ္းတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ထုိ၀ံသက်မ္းမ်ား၌ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္ျပဳျပီး ႏွစ္ေပါင္း(၂၁၈)ႏွစ္အၾကာတြင္

အိႏၵိယႏိုင္ငံ မဂဓတုိင္း၌  အေသာကမင္း ရာဇဘိေသကခံယူခဲ႔သည္ဟု

ေဖာ္ျပထားသည္။ ထုိ႔ျပင္ အေသာကမင္းသည္ အဘိသိတ္မခံမွီ ေလးႏွစ္တာမွ်

ထီးနန္းအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔ေသးသည္ ဟုလည္းေကာင္း၊ အေသာကမင္းးသည္ ခမည္းေတာ္

ဗိႏၵဳသာရ ဘုရင္ကုိ ဆက္ခံကာ ထီးနန္းရရွိခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္ဟု လည္းေကာင္း

ေဖာ္ျပထားသည္။


ဗိႏၵဳသာရ သည္ (၂၈) ႏွစ္ၾကာ ထီးနန္းဆက္ခံခဲ႔သည္ဟု ဆုိသည္။

တဖန္...စႏၵဂုတ္ဘုရင္သည္ (၂၄) ႏွစ္ၾကာ ထီးနန္းစုိးစံခဲ႔သည္ဟုလည္း

ေဖာ္ျပထားသည္။ ဤေဖာ္ျပထားခ်က္မ်ားအရ ေနာက္ျပန္တြက္ျပီး

စႏၵဂုတ္ဘုရင္ထီးနန္းတက္သည္႔ ခုႏွစ္ သကၠရာစ္ကုိ ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါသည္။


ဤသုိ႔တြက္ေသာ္

အေသာကအဘိသိတ္မခံမီ       ၄ ႏွစ္

ဗိႏၵဳသာရနန္းစံ                       ၂၈ ႏွစ္

စႏၵဂုတ္နန္းစံ                          ၂၄ ႏွစ္
                                     
                                   ေပါင္း  ၅၆ ႏွစ္


အေသာက နန္းတက္သည္ ဆုိေသာ သာသနာႏွစ္ (၂၁၈) တြင္ (၅၆) ႏွစ္ႏုတ္ပါက

ရရွိေသာ (၂၁၈-၅၆)= ၁၆၂ ခုႏွစ္ သည္ စႏၵဂုတ္ဘုရင္ထီးနန္းရရွိသည္႔

သာသနာသကၠရာဇ္ျဖစ္ေပမည္။


အိႏၵိယသမုိင္းတြင္ စႏၵဂုတ္ဘုရင္ ထီးနန္းရရွိခ်ိန္ကုိ သိရွိႏုိင္ရန္ ဂရိမွတ္တမ္းမ်ားကုိ

အားကုိးအားထားျပဳရျပန္သည္။  အေၾကာင္းမွာ.........

 စႏၵဂုတ္ဘုရင္နန္းတက္ခ်ိန္သည္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္းသုိ႔ အလက္ဇႏၵားဘုရင္ၾကီး

၀င္ေရာက္သိမ္းပုိက္ခ်ိန္ႏွင္႔ဆက္စပ္ေနေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။

အလက္ဇႏၵားဘုရင္ၾကီးသည္ ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၃၂၃) တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ႔သည္။


ထုိ႔ေနာက္တြင္ အလက္ဇႏၵားဘုရင္ၾကီး ေအာင္ျမင္သိမ္းပုိက္ခဲ႔ေသာ အိႏၵိယသည္

အစိတ္စိတ္ အမြာမြာကြဲသြားခဲ႔ရေလသည္။

ထုိသုိ႔ အစိတ္စိတ္ကြဲခ်ိန္တြင္ မဂဓတုိင္း၌ စႏၵဂုတ္ဘုရင္ ေပၚထြန္းလာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။

စႏၵဂုတ္ဘုရင္သည္ မဂဓတုိင္း၌ ေမာရိယမင္းဆက္ကုိ ထူေထာင္ခဲ႔ရာ

အေသာကမွာ ထုိမင္းဆက္၏ တတိယေျမာက္ဘုရင္ ျဖစ္လာခဲ႔သည္။


စႏၵဂုတ္ဘုရင္သည္ ေမာရိယမင္းဆက္ကုိ ထူေထာင္ႏုိင္ရန္အတြက္

တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔ စည္းရုံးခဲ႔ရသည္ဟု ယူဆပါက

စႏၵဂုတ္ဘုရင္ ထီးနန္းရရွိေသာ ခုႏွစ္သည္ ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၃၂၁) ခန္႔ျဖစ္မည္ဟု

ေၾကာင္းက်ဳိးဆက္စပ္ကာ ယူဆႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။

၀ံသက်မ္းမ်ား အလုိအရ စႏၵဂုတ္ထီးနန္းတက္ေသာခုႏွစ္သည္

သာသနာႏွစ္ (၁၆၂) ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း အထက္တြင္တြက္ျပခဲ႔ျပီး ျဖစ္သည္။

ယခု ဂရိမွတ္တမ္းမ်ားကုိ အေျခခံ၍ ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ရရွိေသာ

ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၃၂၁)ခုသည္ စႏၵဂုတ္ထီးနန္းရရွိေသာခုႏွစ္ျဖစ္သည္ဟု လက္ခံပါက

သာသနာႏွစ္ (၁၆၂) သည္ ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၃၂၁)ခုႏွစ္ ျဖစ္ေပမည္။


ဤသုိ႔ဆုိေသာ္

ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳရာကာလသည္ (၃၂၁+၁၆၂)=ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၄၈၃)ခုႏွစ္ ျဖစ္ႏုိင္ေပမည္။

ထုိအယူအဆအရ ဗုဒၶဖြါးျမင္ရာကာလသည္

(၄၈၃+ ဗုဒၶ၏သက္ေတာ္ ၈၀) = ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၅၆၃)ခုႏွစ္ ဟု မွတ္ယူရေပမည္။



ဗုဒၶေပၚထြန္းရာကာလကုိ ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၅၆၃-၄၈၃) ဟု မွတ္ယူရျခင္းမွာ

မွန္းဆတြက္ခ်က္ထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေၾကာင္းအထူးသတိရွိသင္႔သည္။

ထုိ မွန္းဆ တြက္ခ်က္ထားခ်က္ႏွင္႔ ပတ္သက္၍

သံသယျဖစ္ဖြယ္အေၾကာင္းမ်ားလည္း ရွိေနေသးသည္။

သံသယျဖစ္ရသည္႔ ေရွးဦးအေၾကာင္းအခ်က္မွာ

သာသနာႏွစ္ (၂၁၈) တြင္ အေသာကမင္း ရာဇဘိေသက ခံယူခဲ႔သည္ဆုိေသာ

၀ံသက်မ္းလာ ေဖာ္ျပခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။

ဤအခ်က္ကုိ ပညာရွင္တခ်ဳိ႔က ယုံမွားသံသယ ရွိၾကသည္။


ဒုတိယအေနျဖင္႔ စႏၵဂုတ္မင္းထီးနန္းရရွိေသာ ခုႏွစ္သကၠရာစ္မွာလည္း

မွန္းဆတြက္ခ်က္ထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။

သမုိင္းအေထာက္ထား အတိအက်မျပႏုိင္ေသးေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင္႔

ႏွစ္အနည္းငယ္ကြာျခားေၾကာင္း ကြာျခားႏုိင္သည္။


တတိယ အခ်က္မွာစႏၵဂုတ္ဘုရင္ႏွင္႔ ဗိႏၵဳသာရ၏ နန္းစံကာလ အသီးသီးကုိ

၀ံသက်မ္းမ်ားက ေဖာ္ျပခ်က္အတုိင္းသာ အမွန္ဟု လက္ခံထားရျခင္း ျဖစ္သည္။

ဤသုိ႔သံသယျဖစ္ဖြယ္ မွန္းဆထားခ်က္မ်ားေၾကာင္႔

ဗုုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳခ်ိန္ ကာလသည္ ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၄၇၇) မွ (၄၈၆/၄၈၇) အတြင္း

တစ္ႏွစ္ႏွစ္ ျဖစ္ႏုိင္ဖြယ္ ရွိေပသည္။

၀ံသက်မ္းမ်ားႏွင္႔ ဂရိမွတ္တမ္းမ်ားကုိ အေျခခံျပီး၊ မွန္းဆတြက္ခ်က္ထားေသာ

အထက္ပါ တြက္နည္းအျပင္ အျခားတြက္ခ်က္နည္းမ်ားလည္း ရွိေပေသးသည္။


အျခားတြက္ခ်က္နည္း တစ္ရပ္မွာ

ဇိန၀ါဒီ(Jains)တုိ႔၏အစဥ္လာမွတ္သားထားခ်က္မ်ားကုိ  အေျခခံသည္

ဇိန၀ါဒီ (Jains) တုိ႔၏ အစဥ္လာ၌ ဗုဒၶ ႏွင္႔ ေခတ္ျပဳိင္ မဂဓဘုရင္ ဗိဗၼိသာရ မွစျပီး၊

အေသာကတုိင္ေအာင္ မဂဓဘုရင္အဆက္ဆက္၏ စာရင္းကုိ ေဖာ္ျပထားသည္။

၀ံသက်မ္းမ်ားအရ ဗိဗၼိသာရ ႏွင္႔ အေသာက၏ၾကားတြင္ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင္႔

ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ရာခန္႔ ၾကာသည္ဟု ယူဆႏုိင္ေသာ္လည္း ဇိန၀ါဒီ (Jains) တုိ႔၏

အစဥ္လာအရမူ ႏွစ္ေပါင္း (၁၀၀) မွ်သာ ၾကာသည္ဟု ဆုိသည္။


ဤအဆုိကုိ အေျခခံထားျပီး တြက္ခ်က္ပါက ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၃၈၆) ခန္႔တြင္

ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳခဲ႔သည္ဟု မွတ္ယူဖြယ္ ရွိေပသည္။


ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔၏ အလိုအရ လက္ရွိသုံးစြဲေနေသာ ျမန္မာတုိ႔၏

ေကာဇာသကၠရာစ္သည္ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္စံေသာႏွစ္ကုိ အေျခခံကာ

စတင္ေရတြက္လာျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။

ဤသုိ႔ေသာ သာသနာႏွစ္ တေျပးညီေရတြက္ခဲ႔ရာမွ


သေရေခတၱရာျပည္၊ သုမုႏၵရီမင္း လက္ထက္တြင္

ေဒါေဒါရသ ကိန္းအရ ႏွစ္ေပါင္း (၆၂၂) ကုိ ျဖဳိခဲ႔သည္။


ပုဂံပုပၸါးေစာရဟန္းမင္း လက္ထက္တြင္ ခဆပဥၹ ကိန္းအရ

ႏွစ္ေပါင္း (၅၆၀) ကုိ ျဖဳိခဲ႔သည္။


ႏွစ္ရပ္ေပါင္း (၁၁၈၂) ႏွစ္ ျဖဳိခဲ႔သည္။

ဤနည္းအရ တြက္ခ်က္ေသာ္

လက္ရွိျမန္မာေကာဇာသကၠရာဇ္ (၁၃၇၂ ခရစ္ 2010)  သည္

သာသနာသကၠရာဇ္အားျဖင္႔ (၁၃၇၂+၁၁၈၂) = ၂၅၅၄ ခုႏွစ္ျဖစ္သည္။

ထုိတြက္ခ်က္နည္းအရ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ျပဳေသာႏွစ္ကုိ

ကမၻာသုံးျပကၡဒိန္ႏွစ္အျဖစ္ ျပန္လည္ရွာေဖြေသာ္

(၂၅၅၄-၂၀၁၀) ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ ၅၄၄ ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရေပမည္။


ဤနည္းျဖင္႔ ဗုဒၶဖြါးျမင္ရာကာလသည္

ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ (၅၄၄+၈၀) = ၆၂၄ ျဖစ္ဖြယ္ရွိေပသည္။


ဤနည္းျဖင္႔ ဗုဒၶပြင္႔ေပၚရာကာလကုိ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင္႔ တြက္ဆၾကသည္။

အၾကမ္းအာျဖင္႔မူ၊ ခရစ္ၾကဳိႏွစ္ ( ၆ ) ရာစုသည္ မဇၥ်ိမေဒသ၌

ဗုုဒၶဘာသာ သာသနာစတင္ထြန္းကားရာ ကာလျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူဖြယ္ ရွိေလသည္။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ေသၿခင္းရဲ့တံခါးေခါက္သံ

အခ်ိန္ေတြက အကုန္ျမန္လြန္း လွပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္ျမန္လြန္းေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာင္ အုိလာတယ္ဆိုတာ သတိမထားမိဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ႐ုပ္ကအုိလာေပမယ့္ စိတ္ကမအုိပဲ ျဖစ္ေနေလေတာ့ အုိလုိ႔အုိမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ တရားပဲြတစ္ခုမွာ တစ္ရားပဲြအၿပီး ေမးခြန္းေတြ ေမးတဲ့အခါ ေယာဂီတစ္ေယာက္က “အရွင္ဘုရား ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အုိလာတယ္လုိ႔ ခံစားရတဲ့ အခ်ိန္က ဘယ္လုိအခ်ိန္မ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ပါလဲ ဘုရား..”လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ ႐ုတ္တရက္ အေျဖခက္သြားခဲ့တဲ့ အျဖစ္နဲ႔ ႀကဳံခဲဖူးပါတယ္။ သံေ၀ဂ ရမယ္ဆုိရင္ ရလုိ႔ရတဲ့ အသက္အရြယ္မွာ အုိတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတာင္ မျဖစ္ခဲ့ဘူးဆုိေတာ့ တရားရဖုိ႔ အေတာ့္ကုိ ေ၀းေနပါေသးလားလုိ႔ တစ္ခါတစ္ခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ေတြးေနမိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ သတၱ၀ါ တစ္ေယာက္ဟာ ေမြး၊ အို၊ နာ၊ ေသဆုိတဲ့ ျဖစ္စဥ္သေဘာအရ အစဥ္အတုိင္း သြားမယ္ဆုိရင္ အုိလာရင္ နာလာမွာျဖစ္ၿပီး နာလာရင္ေတာ့ ေသေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ နာလာတာေတြစလာၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ေသျခင္းရဲ႕တံခါး စေခါက္လာၿပီဆုိတာ သတိျပဳရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ဗုဒၶဟူး (၁၉-၅-၂၀၁၀)ေန႔က ေသြးလွဴဖုိ႔ လျပည့္တဲ့အတြက္ ေသြးလွဴဘဏ္ကုိ သြားတဲ့အခါ ေသြးလွဴဘဏ္က သူနာျပဳဆရာမက ေသြးလွဴမွတ္တမ္းၾကည့္ၿပီး ေသြးလွဴလုိ႔ မရဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ပုံမွန္လွဴေနက်ပဲလုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ သူနာျပဳဆရာမက “ၿပီးခဲ့တဲ့ အေခါက္လွဴထားတဲ့ ေသြးပုလင္းကုိ စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့ ေရာဂါျဖစ္ဖြယ္ လကၡဏာေတြ႕တဲ့အျပင္ ခႏၶာကုိယ္မွာလည္း အဆီဓာတ္ေတြမ်ားေနတယ္၊ အခုတစ္ေခါက္ ေသြးထပ္စစ္ၾကည့္ဖုိ႔ လုိတယ္၊ ေသြးအေျဖကုိ သိၿပီးမွပဲ လာလွဴပါ…” ဆုိၿပီး ေသြးစစ္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ ေသြးေဖာက္ယူထားလုိက္လုိ႔ ေသြးမလွဴရဘဲ ျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဘယ္သူေမးေမး အုိလာတယ္ဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္ မရွိခဲ့တာဟာ အခုလုိ ေရာဂါလကၡဏာေတြ႕ၿပီး နာလာတယ္ဆုိလုိက္ေတာ့မွ “ဟာ… နာၿပီးရင္ ေသရေတာ့မွာပါလား…၊ ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးက ငါ့ကုိ ေခါက္လာပါေရာလား…” စတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ စိတ္အစဥ္မွာ သတိ၀င္လာမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အသက္ဉာဏ္ေစာင့္ ဆုိတဲ့စကားအတုိင္း ကုိယ့္က်န္းမာေရးအတြက္ က်န္းမာေရး ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ အစားအေသာက္စားတာ ဆင္ျခင္ရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးေတြပါ ၀င္လာပါေတာ့တယ္။
တကယ္ေတာ့ သတၱ၀ါတစ္ဦးရဲ႕ ျဖစ္စဥ္သေဘာအရသာ နာလာရင္ ေသဖုိ႔စလာတာလုိ႔ ေျပာလုိက္ရေပမယ့္ ေသႏုိင္တဲ့ ေသျခင္းတံခါးဟာ ေမြးလာၿပီဆုိကတည္း အခ်ိန္မေရြး ပြင့္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇင္ေတြရဲ႕ သဘာ၀က လက္ေတြ႕ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ ႀကဳံေတြ႕မႈ မရွိေသးရင္ ဘယ္အရာကုိမွ ေလးေလးနက္နက္ သတိျပဳမိတယ္၊ သံေ၀ဂရတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်င္လည္ေနရတဲ့ ဘ၀ေပး အေျခအေနေလးမွာ တဒဂၤ သာယာမႈမ်ားနဲ႔ အုိရမွာ၊ နာရမွာ၊ ေသရမွာေတြကုိ ေမ့ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဟန္ေဆာင္လုိ႔ မရတာေတြ အေပၚမွာ ဟန္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔အတူ မအုိေတာ့မယ့္သူေတြလုိ၊ မနာေတာ့မယ့္သူေတြလုိ၊ မေသေတာ့မယ့္သူေတြလုိ သတိလက္လြတ္ ေနေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြဆုိရင္ သိသိႀကီးနဲ႔ပဲ အသက္ေမးတာ မႀကိဳက္ရတာနဲ႔၊ အသက္ေမးတာကုိပဲ ယဥ္ေက်းမႈ နားမလည္ၾကဖူး ဆုိၾကတာနဲ႔၊ အုိလာတယ္ေျပာရင္ မႀကိဳက္ၾကတာနဲ႔ စသျဖင့္ အမွန္တရားကုိ ဟန္ေဆာင္မႈမ်ား၊ အေၾကာက္တရားမ်ားနဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖုံးကြယ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတတ္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဥေရာပသားမ်ားရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ယဥ္ေက်းမႈလုိ႔ပဲ ေျပာရမလားမသိပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးေတြကုိ အသက္မေမးရဘူး၊ အသက္ေမးရင္ ႐ုိင္းတယ္လုိ႔ေတာင္ ဆုိၾကပါေသးတယ္။ ဒါဟာ အုိျခင္းတရားကုိ သိသိႀကီးနဲ႔ ဖုံးကြယ္လုိတဲ့ ဟန္ေဆာင္ဖုံးကြယ္မႈ တစ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အမွန္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္ဖုံးကြယ္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပီျပင္ေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားပါေစ ဟန္ေဆာင္မႈ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ တစ္ေန႔ေတာ့ ေပၚလာၾကတာပါပဲ။ အုိရမွာေၾကာက္လုိ႔ အုိတယ္ဆုိတာကုိ ဖုံးကြယ္ထားၾကေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အုိျခင္းရဲ႕ လကၡဏာေတြက ျပလာတာပါပဲ။ အေရးျပားေတြ တြန္႔လာတာ၊ အေရးအေၾကာင္းေတြ ေပၚလာတာ၊ သြားရလာရ ထရထုိင္ရတာေတြ မေကာင္းျဖစ္လာတာ၊ ခါးကုိင္းလုိ႔ နားထုိင္းျဖစ္လာတာ စတာေတြဟာ ႐ုပ္တရားရဲ႕ ေဖာက္ျပန္မႈ သေဘာအရ သိပံၸပညာရွင္မ်ား ျပဳျပင္လုိ႔မရတဲ့ အုိျခင္းရဲ႕ သဘာ၀ တရားမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ရလာလုိ႔ အုိလာၿပီဆုိတဲ့အခါ အားနည္းလာတဲ့ ခႏၶာကုိယ္မွာ အနာေရာဂါဆုိတာေတြလည္း တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး ၀င္လာၾကပါတယ္။ အနာေရာဂါေတြ ၀င္လာၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေနာက္ဆုံးအဆုံးသတ္က ေသျခင္းတရားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးလာကတည္းက ပြင့္လာတဲ့ ေသျခင္းတံခါးဟာ ငယ္ရြယ္ခ်ိန္မွာ မသိသာေပမယ္ အုိလာၿပီး နာလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ဖြင့္ရက္သား ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ သတိျပဳ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။
ဟုတ္ပါတယ္။ လူေတြဟာ ဒီလုိေသျခင္းရဲ႕ တံခါး ေခါက္လာတာကုိ အသက္အရြယ္ ငယ္ေနေသးတာမုိ႔ ၿပီးေတာ့ အလုပ္မ်ားၿပီး မအားလုိ႔မုိ႔ မသိလုိက္ၾကဘူးဆုိရင္လည္း ေရာဂါတစ္ခုခုေၾကာင့္ နာတာ စလာၿပီဆုိရင္ေတာ့ သတိျပဳၾကဖုိ႔ လုိအပ္လာပါၿပီ။ ေသျခင္းရဲ႕တံခါးက ကုိယ့္အတြက္ ပြင့္စျပဳလာၿပီဆုိတာ ႏွလုံးသြင္းဆင္ျခင္ကာ နာဖုိ႔စလာၿပီ ဆုိတာ သိလုိက္ခ်ိန္ကစၿပီး အနာရွိန္ မျပင္းခင္ ေသဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ တကယ္သံေ၀ဂရလုိ႔ ေသဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ နာလာတဲ့အခ်ိန္က စၿပီး ျပင္ဆင္ၾကမယ္ ဆုိရင္လည္း ေနာက္မက်ေသးပါဘူး။ အဆုိးထဲက အေကာင္းအေနနဲ႔ ေသဖုိ႔လကၡဏာ တစ္ရပ္အေနနဲ႔ အရင္နာျပလာတာကုိပဲ “ငါ့အတြက္ ေသဖုိ႔အခ်က္ေပးေနၿပီ၊ အခ်ိန္ရွိတုန္းျပင္မွပဲ…”ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ ရွာႀကံၿပီး ေက်းဇူးေတာင္ တင္ရပါဦးမယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိရင္ အနာလကၡဏာေတာင္ မျပလုိက္ဘဲ ေသသြားရတဲ့အျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ေသရေတာ့မယ္ဆုိတာ သတိေပး မခံလုိက္ရဘဲ ေသဖုိ႔အတြက္ ဘာမွမျပင္ဆင္လုိက္ရဘဲ ေသသြားသူေတြဟာလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူတုိ႔နဲ႔စာရင္ နာတဲ့သေဘာေတြနဲ႔ ေသျခင္းတံခါးကုိ ေခါက္ျပခံရတဲ့ ကုိယ့္အျဖစ္က ေသဖုိ႔ျပင္ဆင္မယ္္ဆုိရင္ အခ်ိန္မီေသးတယ္လုိ႔ေတာင္ ေတြးလုိ႔ရပါတယ္။ ေသျခင္းတံခါး ေခါက္လာတာကုိေတာင္ ေက်းဇူးတင္ရပါဦးမယ္။
ျမန္မာျပည္မွာ ရွိတုန္းက ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ကူးစက္ခံရတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကုိ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား တုိးပြားေစဖုိ႔ အားျဖည့္စကား ေျပာျဖစ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ဒီဒကာေလးဟာ ၂၆ႏွစ္အရြယ္ ငယ္ရြယ္ေနတုန္းအခ်ိန္ ေသရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ တိက်တဲ့ ခုလုိ တံခါးေခါက္သံ ေရာက္လာေတာ့ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားမိမွာ သဘာ၀ပါပဲ။ ဘုန္းဘုန္းအေနနဲ႔ ဓမၼသဘာ၀ကုိ ယွဥ္ထုိးၿပီး သူ႔ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ခြန္းအားကုိ တြန္းပုိ႔ေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက သူ႔ကုိ “ဒီလုိ ေရာဂါလကၡဏာေတြေၾကာင့္ နာရတဲ့အေပၚမွာ ၿပီးေတာ့ နာျခင္းရဲ႕ေနာက္မွာ ေသျခင္းတရားရွိတယ္ ဆုိတဲ့အေပၚမွာ ထိတ္လန္႔တဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ အရမ္းမေၾကာက္မိဖုိ႔ လုိေၾကာင္း၊ တကယ္ေတာ့ ႐ုပ္တရားႀကီးကုိက အနားေရာဂါစုႀကီး တစ္ခုပဲ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီလုိ ေရာဂါမ်ိဳးဆုိတာ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ သတိတရားနဲ႔ ဆင္ျခင္ၿပီး ေနႏုိင္ရင္ သက္တမ္းေစ့ ေနလုိ႔ရေၾကာင္း၊ အဆုိးထဲက အေကာင္းအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ေသရမယ့္ လကၡဏာမျပ၊ အနာေရာဂါ မေပၚၾကဘဲ ႐ုတ္တရက္ ေသသြားတဲ့ သူေတြနဲ႔စာရင္ ဒကာေလးအျဖစ္က ေသေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ျပ သတိေပးမႈေလးေတြ ရွိလာတဲ့အတြက္ ေသဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရလုိ႔ ပုိလုိ႔ေတာင္ ေကာင္းေသးေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ကစၿပီး ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးစေခါက္လာတာကုိ သတိျပဳဆင္ျခင္ကာ ေသတဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ္က်င့္တရားနဲ႔ ၀ိပႆနာအလုပ္ကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၿပီး ေသဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ဖုိ႔လုိေၾကာင္း” စသျဖင့္ ခြန္အားျဖည့္တရားစကား ေဟာေျပာေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
အမွန္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းအပါအ၀င္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးက မၾကာမၾကာ ေခါက္ျပေနတတ္ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားက ငယ္တဲ့သူေတြကုိလည္း ငယ္တဲ့အေလ်ာက္၊ အလယ္အလတ္ သူေတြကုိလည္း အလယ္အလတ္ အေလ်ာက္၊ ႀကီးတဲ့သူေတြကုိလည္း ႀကီးတဲ့အေလ်ာက္ အနာေရာဂါ တစ္ခုခုနဲ႔ သတိေပး ေနတတ္ပါတယ္။ အနာေလးနဲ႔ အနာႀကီးပဲ ကြာျခားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔သေဘာအရ ခ်က္ခ်င္းေသႏုိင္ေလာက္တဲ့ အနာေရာဂါ မျဖစ္ေသးရင္ က်န္တဲ့အနာေလာက္ကုိ သတိမမူမိၾကလုိ႔သာ ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးေခါက္တာကုိ မသိၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အနာေလးေတြနဲ႔ စၿပီး သတိေပးေနတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ေသဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အဲလုိမွ မဟုတ္ဘဲ ခ်က္ခ်င္း ေသရေလာက္တဲ့ အနာႀကီးျဖစ္မွ ေသဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အနာျပင္းလြန္းလုိ႔ ေသဖုိ႔အတြက္ မျပင္ဆင္ႏုိင္ဘဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိရင္ ေရာဂါသိပ္ျပင္းၿပီး ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္မွ တရားနာခုိင္းတာတုိ႔၊ တရားမွတ္ခုိင္းတာတုိ႔ လုပ္တတ္ၾကေပမယ့္ အစထဲက ေလ့က်င့္မႈ မရွိတဲ့အခါဆုိေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္မရေတာ့တဲ့ အျဖစ္နဲ႔ ႀကဳံရတတ္ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားက သတိေပးေနတာ ၾကာေပမယ့္ လြန္မွလုပ္ေတာ့လည္း ေနာက္က်သြားတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အနာမႀကီးေပမယ့္ အနာစၿပီဆုိတာနဲ႔ ေသဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္လည္း ေနာက္မက်ေသးဘူးဆုိတာ သတိျပဳၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အေကာင္းဆုံးက အနာစသည္ျဖစ္ေစ၊ မစသည္ျဖစ္ေစ ေသျခင္းတံခါး ေခါက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မေခါက္သည္ျဖစ္ေစ ေသဖုိ႔အတြက္ ႀကိဳတင္ၿပီး ျပင္ဆင္ထားႏုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေမြးလာၿပီဆုိကတည္း ကပ္ပါလာတဲ့ ေသျခင္းတရားဟာ ေရာက္လာေတာ့မယ္ဆုိရင္ အခ်က္ျပလာ၊ ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးပြင့္လာ တတ္တဲ့အတြက္ အနာေရာဂါ တစ္ခုခုျပလာလုိ႔ ေသျခင္းတံခါး ဖြင့္လာၿပီဆုိရင္ေတာ့ အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္ ေသျခင္းတရားကုိ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ေအာင္ ကုသုိလ္အလုပ္မ်ားနဲ႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆုိထားၾကဖုိ႔နဲ႔ အနာေရာဂါ မျပေပမယ့္လည့္ ေသျခင္းတရားဆုိတာ အခ်ိန္မေရြ၊ အရြယ္မေရြး၊ ေနရာမေရြး လာႏုိင္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုသုိလ္တရားကုိ ရေအာင္ရွာရင္း ကုသုိလ္အလုပ္မ်ားနဲ႔ ေသျခင္းတံခါး အဖြင့္ကုိ ၀င္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖုိ႔ အထူးလုိအပ္လွပါေၾကာင္း “ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးေခါက္သံ..”ဆုိတဲ့ သတိေပးစကားျဖင့္ တုိက္တြန္းလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

"ဘုရားမကယ္ႏုိင္သူမ်ား"

ေလာကတြင္ အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ အေၾကာက္တရား နည္းပါးတတ္၏။ အယုံအၾကည္လည္း နည္းပါးတတ္၏။ လက္ေတြ႕မဟုတ္လွ်င္ မယုံသည္မ်ားလည္း ရွိတတ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ဆုိလွ်င္ မည္သည့္ကိစၥမ်ားတြင္ မဆုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ပင္ ေျပာဆုိျပဳမူ တုံ႔ျပန္တတ္၏။ အခ်ိဳ႕ကား ယုံၾကည္မႈႏွင့္ အေၾကာက္တရား မရွိ႐ုံမွ်မက အေတြးအေခၚမ်ားပင္ မွားယြင္းသြားကာ ကံတရား၏ သေဘာတရားမ်ား အေပၚတြင္လည္း အေပ်ာ္အျပက္ ကဲ့ရဲ႕တတ္သည္အထိ ျဖစ္တတ္ေပ၏။ ကံကံ၏အက်ိဳးတရားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍လည္း လက္ေတြ႕ မခံရေသးသည့္အခါ ကေလးကလား သေဘာထားတတ္၏။ အခ်ိန္တန္မွ အက်ိဳးေပးတတ္သည့္ ကံတရား၏ သက္ေရာက္မႈတြင္ လက္ေတြ႕မခံ ရေသးသည့္အခါ အယုံအၾကည္ နည္းေနတတ္၏။ ထုိ႔အတူ မိမိ၏လုပ္ရပ္မ်ားတြင္ လက္ယဥ္လာသည့္အခါ အေၾကာက္တရားပါ ေခါင္းပါးလာတတ္၏။ ထုိ႔သုိ႔ေသာသူမ်ားကုိ အျခားသူမ်ားက မေကာင္းသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ “ေဟ့…ေဟ့… အဲဒီလုိ မလုပ္နဲ႔ ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္” ဟု ေျပာဆုိသည့္အခါ “ငရဲႀကီးေတာ့ ငရဲေလးကုိ ႏုိင္တာေပါ့..” စသည္ျဖင့္ ျပန္လွန္တုံ႔ျပန္ တတ္သကဲ့သုိ႔ အခ်ိဳ႕က “ဒီလုိမေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြလုပ္ရင္၀ဋ္လုိက္တတ္တယ္..”ဟု ေျပာလာလွ်င္လည္း “၀ပ္လုိက္ရင္ ထေျပးတာေပ့ါ…” စသည္ျဖင့္ သံတူေၾကာင္းကဲြ စကားလုံးမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ေျပာဆုိတတ္၏။ ထုိသူတုိ႔ ဆုိခ်င္သည္မွာ ေလးဘက္ေထာက္ကာ ၀ပ္ၿပီးလုိက္ေနသည့္သူထက္ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေျပးေနသူက ပုိ၍အလ်င္အျမန္ ေျပးႏုိင္သည့္ သေဘာကုိ ရည္ရြယ္လ်က္ အေပ်ာ္အျပက္ ေျပာလုိဟန္ ရွိေပ၏။ အေပ်ာ္ျဖစ္ေစ၊ အမွန္အကန္ျဖစ္ေစ ထုိသူတုိ႔ ေျပာဆုိၾကသည့္ “ငရဲႀကီးေတာ့ ငရဲေလးကုိ ႏုိင္တာေပါ့၊ ၀ပ္လုိက္ရင္ ထေျပးတာေပါ့” စသည့္ စကားမ်ားသည္ မေကာင္းမႈ၏ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ အေပၚတြင္ အမွန္တကယ္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမရွိ၊ ယုံၾကည္မႈမရွိသည့္ သေဘာကုိ ျပသေနသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနေပ၏။ မခံရေသးသည့္အခါ အေပ်ာ္အျပက္ ျပက္ရဲ႕ျပဳႏုိင္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ား အမွန္လက္ေတြ႕ ေရာက္လာသည့္ အခါတြင္ကား ဘုရားပင္ မကယ္ႏုိင္သည္ကုိ သတိမျပဳမိၾကဟန္ ရွိေပ၏။ ဘုရားလည္း မကယ္ႏုိင္၊ သိၾကားလည္း မ မႏုိင္သည့္ သူမ်ားတြင္ အကုသုိလ္ႀကီးသူမ်ား၊ ၀ဋ္ႀကီးသူမ်ား ပါေနသည္ကုိ သတိမျပဳမိၾကဟန္ ရွိေပ၏။ အထူးသျဖင့္ မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားတြင္ လက္ယဥ္ေနသူမ်ားသည္ မည္သုိ႔ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ မည္သုိ႔ေသာ အရာမ်ားျဖင့္ ျပသေျပာဆုိ ဆုံးမေစကာမႈ သတိသံေ၀ဂရရန္၊ ေနာင္တရရန္ခက္ခဲေနတတ္ၿပီးတစ္ခါတစ္ရံသတိသံေ၀ဂရသေယာင္ရွိတတ္ေသာ္လည္း မထူးဇာတ္ ခင္းတတ္သည္မ်ားလည္း ရွိေနတတ္၏။ ထုိသုိ႔ မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားတြင္ လက္ယဥ္ကာ မထူးဇာတ္ခင္းေနမိလွ်င္ကားမည္သူကယ္၍မွ်ရမည္မဟုတ္သကဲ့သုိ႔ဘုရားလည္းကယ္၍ရႏုိင္မည္မဟုတ္
သည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါေပ၏။
အခ်ိဳ႕က မေကာင္းမႈ အလုပ္မ်ားကုိ မည္မွ်ပင္ လုပ္ေနပါေသာ္လည္း ႀကီးပြားေနသူမ်ား၊ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပေနသူမ်ား၊ မေကာင္းသည့္ အလုပ္မ်ားျဖင့္ အက်ိဳးေပးေနသူမ်ားကုိ ၾကည့္ကာ “ဒီလုိလူေတြက်ေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ..”ဟူသည့္ အေမးမ်ိဳးျဖင့္ ေစာဒကတက္သည္မ်ား ရွိတတ္၏။ စင္စစ္ ထုိသုိ႔ မေကာင္းမႈျဖင့္ ႀကီးပြားေနသူမ်ားသည္ကား ဘုရားကယ္ထား၍ ႀကီးပြားေနသူမ်ား မဟုတ္ၾကေပ။ အတိတ္ကံ တစ္ခုခုက ျပဳခဲ့သည့္ ေကာင္းသည့္ကံမ်ား၏ အက်ိဳးေပးေကာင္းခ်ိန္ႏွင့္ ယခုဘ၀ ျပဳလုပ္ထားၾကသည့္ အကုသုိလ္ကံမ်ား၏ အက်ိဳးေပးခ်ိန္ မတန္ေသး၍သာ ျဖစ္ပါ၏။ ျမတ္ဗုဒၶက “မေကာင္းမႈျပဳေသာသူပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္းမေကာင္းမႈအက်ိဳးမေပးေသးေသာကာလပတ္လုံး ေကာင္းျ
မတ္ေသာ အာ႐ုံကုိ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ေသးေၾကာင္း၊ မေကာင္းမႈ အက်ိဳးေပးေသာ အခါ၌မူကား မေကာင္းမႈျပဳေသာသူသည္ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ခံစားရေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူထား၏။ ဤစကားေတာ္အရ ေကာင္းမႈ၊ မေကာင္းမႈတုိ႔၏ အက်ိဳးေပးမႈသည္ အခ်ိန္ကာလႏွင့္ သက္ဆုိင္ေနၿပီး အခ်ိန္တန္လွ်င္ကား မိမိတုိ႔ လုပ္သည့္ကံမ်ား၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ားသည္ မိမိတိုထံသုိ႔ ဧကန္မုခ် ေရာက္လာမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ အထူးသျဖင့္ အကုသုိလ္ကံမ်ား၏ အက်ိဳးေပးခ်ိန္သည္ကားအထူးပင္သိသားထင္ရွားလွ၏။အကုသုိလ္အလုပ္၏အက်ိဳးေပးခ်ိန္ ေရာက္လာ
လွ်င္ကားမည္သည့္တံခုိးရွင္မွ်ကယ္မ,၍ ေပးႏုိင္မည္မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာလွ၏။
မွန္၏။အကုသုိလ္အလုပ္မ်ားကုိလုပ္ရင္းအကုသုိလ္ကံ၏အက်ိဳးေပးခ်ိန္သုိ႔ ေရာက္လာေသာသူမ်ားသည္ကား အကုသုိလ္အလုပ္မ်ားတြင္ သာယာေပ်ာ္ေမြ႕ကာ အကုသုိလ္အလုပ္ကုိ အကုသုိလ္ အလုပ္ဟု မသိဘဲ ထုိမေကာင္းမႈမ်ားေနာက္ကုိ မွားမွန္းမသိ လုိက္ေနမိတတ္၏။ ထုိသုိ႔ မေကာင္းမႈကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုပ္ေနသူမ်ားသည္ၾကာလာသည့္အခါပညာ၊သတိတရားမ်ားခၽြတ္ယြင္းလာကာအေျပာအဆုိအလုပ္အကုိင္
မ်ားတြင္လည္းအမွားမွားအယြင္းယြင္းျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ ထုိမေကာင္းသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ ဘုရားပင္ မကယ္ႏုိင္သည့္ သူမ်ားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိသြားတတ္၏။
မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီးက အကုသုိလ္အလုပ္မ်ားေၾကာင့္ ပ်က္စီးခ်ိန္တန္လာသူမ်ားသည္ ပညာသတိ မရွိျဖစ္ကာ မိမိတုိ႔၏ အေျပာအဆုိ၊ အသြားအလာမ်ားတြင္ အမွားမွား အယြင္းယြင္းျဖင့္ ဘုရားပင္ မကယ္ႏုိင္သူမ်ား အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရတတ္ေၾကာင္း မဃေဒ၀ လကၤာႀကီးတြင္ စပ္ဆုိထားသည္ကုိ သံေ၀ဂယူဖြယ္ ဖတ္မွတ္ဖူးပါ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးက “ၾကမၼာၿငိဳးမွိန္၊ ပ်က္စီးခ်ိန္၌၊ ပညိၿႏိၵ၊ သတိေမွာက္မွား၊ တရားမက်င့္၊ က်င့္ယြင္းခၽြတ္၏။ က်င့္ခၽြတ္ေသာခါ၊ ပညာ အမ်ိဳး၊ တန္ခုိးထိန္ညီး၊ ဘုန္းတန္းႀကီးလည္း၊ ပ်က္စီးၿမဲလွ်င္၊ မခၽြတ္ပင္တည္း။ အၾကင္လူမ်ား၊ ေယာက်္ားမိန္းမ၊ စသည္ထုိထုိ၊ ပ်က္စီးလုိက၊ အဆုိအသြား၊ အမွားမွားျဖင့္ ဘုရားေသာ္မွ၊ ေဟာမရဘူး။” (မန္လည္ဆရာေတာ္)ဟု စပ္ဆုိေတာ္မူထား၏။
ဆရာေတာ္ႀကီး၏ အဆုိအရ ကံၾကမၼာ တစ္လွည့္ေျပာင္း၍ ပ်က္စီးခ်ိန္ ေစာင္းလာသည့္ သူမ်ားသည္ စူးစမ္းဆင္ျခင္တတ္သည့္ ဉာဏ္၊ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆသည့္ သတိတရားမ်ား ယုတ္ေလ်ာ့လာၿပီး ကုိယ္က်င့္တရားမ်ားပါ ပ်က္စီးခၽြတ္ယြင္းလာကာ ဘုန္းကံမ်ားနည္းပါးလ်က္ ေျပာသမွ်စကား၊ လုပ္သမွ်အလုပ္၊ ႀကံသမွ်အေတြးမ်ားတြင္ အမွားမ်ားျဖင့္သာ မေကာင္းသည့္ ဒုစ႐ုိက္မ်ားတြင္ ဇြတ္တုိး၀င္၍ က်င္လည္ေနမိတတ္ေၾကာင္း၊ ထုိသုိ႔မေကာင္းမႈမ်ားျဖင့္က်င္လည္ေနသူမ်ားသည္ထုိဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားေၾကာင့္ ၾကာလာသည့္အခါ ဘုရားပင္ မကယ္ႏုိင္သည့္ သူမ်ားအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရွိသြားတတ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ နားလည္ႏုိင္မည္ျဖစ္၏။
အမွန္အားျဖင့္အကုသုိလ္ဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားသည္အခ်ိန္တန္အက်ိဳးေပးခ်ိန္ ေရာက္လာလွ်င္ကားယခု
မ်က္ေမွာက္ဘ၀မွာပင္ အက်ိဳးေပးကာ ျပဳလုပ္သူကုိ တစ္ဖန္ပူေလာင္မႈျဖင့္ သက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစတတ္၏။ ထုိသုိ႔ မေကာင္းမႈ အက်ိဳးေပးကုိ ခံရမည့္သူ ျဖစ္လွ်င္ကား ဘုရားရွင္ အနားမွာပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားမကယ္ႏုိင္သူမ်ား အျဖစ္ အကုသုိလ္ အျပစ္ကုိ ခံသြားရတတ္၏။ ထုိအကုသုိလ္ အျပစ္ကုိ ၀ဋ္တစ္ခုအျဖစ္ ခံစားရကာ ေသၿပီးေနာက္မွာလည္း အပါယ္ဘုံသုိ႔ ေရာက္ရတတ္၏။ဗုဒၶလက္ထပ္က စုႏၵအမည္ရွိသည့္ သူတစ္ေယာက္ရွိ၏။ စုႏၵသည္ ၀က္ေမြးျမဴကာ သတ္ျဖတ္ေရာင္းခ် စားေသာက္ျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြးေလ့ရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္သူ႔ကုိစုႏၵသူကရိကစုႏၵ၀က္သတ္သမားဟု ေခၚေလ့ရွိၾက၏။ စုႏၵ၀က္သတ္သမားသည္ လယ္သမားမ်ား အစားအေသာက္ ရွားပါးခ်ိန္မ်ားတြင္ ေတာရြာဇနပုဒ္မ်ားသုိ႔ စပါးမ်ားကုိလွည္းအျပည့္တင္ကာစပါးအနည္းငယ္ျဖင့္ ေတာရြာမ်ားမွ၀က္ငယ္မ်ားကုိလွည္းအျပည့္၀ယ္
ယူကာမိမိအိမ္သုိ႔ ေရာက္သည့္အခါအိမ္ေနာက္ေဖး၀က္ၿခံတြင္၀က္မ်ားအသားတုိးေစရန္ ေမြးျမဴေလ့ရွိ၏။ ၀က္မ်ား အသားတုိးလာသည့္ အခါတြင္လည္း ထုိ၀က္မ်ားကုိ မသတ္မီ လက္ေျခေလးဘက္တုိ႔ကုိ တုိင္ေလးတုိင္တြင္ ႀကိဳးျဖင့္တုတ္ကာ အသားအေရ ဆူၿဖိဳးေအာင္ တစ္ကုိယ္လုံး ဖူးေရာင္သည္အထိ ႐ုိက္ပုတ္ေလ့ရွိ၏။ ၀က္မ်ားသည္႐ုိက္ပုတ္သည့္ဒဏ္မ်ားေၾကာင့္ဖူးဖူးေရာင္ေရာင္ ျဖစ္လာသည့္အခါ ပါးစပ္တြင္ ပိတ္မရေအာင္ သံျဖင့္ေထာက္၍ပြတ္ပြတ္ဆူေနသည့္ ေရေႏြးျဖင့္ပါးစပ္အတြင္းမွ ေလာင္းထည့္ေလ၏။ထုိေလာင္းထည့္သည့္
 ေရေႏြးသည္ ၀က္၏အူအတြင္း ပူေလာင္ေပ်ာ္ဆင္းကာစအုိ၀မွအညစ္အေၾကးမ်ားသည္ ေရေႏြးေရႏွင့္အတူ ထြက္က်လာသည္အထိ ပါးစပ္မွ ေလာင္းခ်ေလ၏။ စအုိမွဆင္းလာသည့္ ေရေႏြးမ်ား၏ အေရာင္သည္ အညစ္အေၾကးကင္းၿပီးသန္႔ရွင္းသည့္အေရာင္အျဖစ္ ေရာက္သည့္အထိပါးစပ္မွ ေရေႏြးမ်ားကုိ ေလာင္း
ထည့္ေလ့ရွိ၏။ စုႏၵ၏ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ နာက်င္ပူေလာင္လွသျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ၾကသည့္ ၀က္တုိ႔၏ အသံမ်ားမွာ အလြန္စူညံ က်ယ္ေလာင္လွၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ မခံမရပ္ႏုိင္ဘဲ ေသဆုံးၾကရ၏။ စုႏၵသည္၀က္တုိ႔၏ ေအာ္ဟစ္သံကုိအေလးမထားႏုိင္ဘဲ ေနာက္ထပ္ေရေႏြးပူမ်ားျဖင့္၀က္၏ေက်ာကုန္းထက္မွ ေလာင္းခ်ကာ မည္းနက္ေသာ သားေရတုိ႔ကုိ ကၽြတ္ကြာေစ၏။ထုိ႔ေနာက္ ျမက္မီးျဖင့္အေမြးအျမင္တုိ႔ကုိ ေလာင္ၿမိဳက္ေစကာ အေမြးခြာၿပီး ထက္လွစြာေသာ ဓားသန္လ်က္ျဖင့္ အသားမ်ားကုိ လွီးျဖတ္ကာ ခ်က္ျပဳတ္လ်က္ မိသားစုႏွင့္အတူ ၿမိန္ေရရွက္ေရ စားေသာက္၍ က်န္သည့္အသားမ်ားကုိ ေရာင္းခ်ေလ၏။ ဤနည္းျဖင့္ စုႏၵသည္ ၀က္မ်ားကုိ ေမြးျမဴသတ္ျဖတ္ စားေသာက္ေရာင္းခ် လာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း (၅၅)ႏွစ္အထိ ၾကာျမင့္ခဲ့၏။
တစ္ေန႔တြင္ စုႏၵ၀က္သတ္သမားတြင္ အနားေရာဂါ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့၏။ အနာျဖစ္လာသည့္ စုႏၵ၀က္သတ္သမားသည္ ထုိအနာေၾကာင့္ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲခံရသကဲ့သုိ႔ အလြန္ပူေလာင္သည့္ ဒဏ္ကုိခံစားေနရ၏။ တစ္ကုိလုံး ပူေလာင္လြန္းသျဖင့္ ေနမထိ ထုိင္မထိျဖစ္ကာ အိပ္မရ စားမရျဖစ္ၿပီး အိမ္၏ေလးဘက္ ေလးတန္တြင္ ေရွ႕ေနာက္ေလးဘက္ေထာက္ကာ ၀က္ကဲ့သုိ႔ ေျပးလႊာရင္း ၀က္ေအာ္သံအတုိင္း ေအာ္ဟစ္ေနရ၏။ မိသားစုမ်ားက အမ်ိဳးမ်ိဳးသက္သာေအာင္ လုပ္ေပးေသာ္လည္း မရဘဲ ပါးစပ္ကုိ ပိတ္မရျဖစ္ကာ ပူေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္ေနခဲ့ရ၏။ စုႏၵ၏ ေအာ္ဟစ္သံကုိ အနီးမွာရွိသည့္ ေ၀ဠဳ၀န္ေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသုံးေနၾကသည့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ဆြမ္းခံသြားစဥ္ ၾကားခဲ့ရ၏။ ရဟန္းေတာ္မ်ားကား ၀က္ေအာ္သံဟုထင္ကာ စုႏၵအိမ္တြင္ရွိသည့္ ၀က္တုိ႔၏ အသံမွာ ဆူညံလွေၾကာင္း ေျပာဆုိၾက၏။ ထုိအခါ ဘုရားရွင္က ယင္းအသံသည္ ၀က္တုိ႔၏ အသံမဟုတ္ေၾကာင္း စုႏၵ၏အသံသာ ျဖစ္ေၾကာင္းမိန္႔ၾကားကာတရားစကား ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။ ျမတ္ဗုဒၶက“မေကာင္းမႈ
 ျပဳလုပ္သူသည္ ဤဘ၀တြင္လည္း စုိးရိမ္ပူေလာင္ရ၏၊ ေနာင္ဘ၀တြင္လည္း စုိးရိမ္ပူေလာင္ရ၏၊ ပစၥဳပၸန္၊ တမလြန္ ဘ၀ႏွစ္ခုလံုးတြင္လည္း စုိးရိမ္ပူေလာင္ရ၏၊ ထုိသူသည္ မိမိ၏ ညစ္ညဴးသည့္ အကုသုိလ္ကံကုိ ျမင္ရ၍လည္း စုိးရိမ္ရ၏၊ ပင္ပန္းရ၏”စသျဖင့္တရားစကား ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။ ဘုရားစကားေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ တရားရသြားၾကေသာ္လည္း စုႏၵ၀က္သတ္သမားသည္ကား ခုႏွစ္ရက္ပတ္လုံး၀က္ကုိသတ္စဥ္က ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္အကုသုိလ္ကံအတုိင္း၀က္ကဲ့သုိ႔ပူေလာင္ျပင္းထန္စြာ
 ေအာ္ဟစ္ၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္အသက္ကုန္ကာအ၀ီစီငရဲသုိ႔က်ေရာက္သြားခဲ့ရ၏။
ဤကား ဓမၼပဒ၊ ယမက၀ဂ္လာ စုႏၵ၀က္သတ္သမား၏ အကုသုိလ္ အက်ိဳးခံစားရပုံ အေၾကာင္း တစ္စိပ္တစ္ေဒသ ျဖစ္ပါ၏။ စုႏၵသည္ ဘုရားလက္ထပ္၊ ဘုရားအနီးမွာ ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ဘုရားမကယ္ႏုိင္သည့္ အကုသုိလ္ အလုပ္ျဖင့္သာ မိမိဘ၀ကုိ မိမိဖန္တီးသြားခဲ့ရ၏။ ဘုရားကယ္သည္ မကယ္သည္မွာ ပုဂၢိဳလ္ေရးႏွင့္ မဆုိင္ဘဲ မိမိျပဳသည့္ ကံႏွင့္သာ ဆုိင္သည္ကုိ စုႏၵက သက္ေသျပေနခဲ့၏။ မွန္၏။ အကုသုိလ္အလုပ္မ်ား၊ ဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားျဖင့္ ေနသူမ်ားသည္ မည္မွ်ပင္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ရင္းႏွီးမႈရွိေနေစကာမႈ ဘုရားမကယ္ႏုိင္သည့္ သူမ်ားသာ ျဖစ္ပါ၏။ ေဒ၀ဒတ္ထက္ ဘုရားႏွင့္နီးသူ ဘုရားႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ဆက္စပ္မႈရွိသူ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွ် ရွိမည္မဟုတ္ေပ။ ထုိေဒ၀ဒတ္လုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိလည္း ဘုရားရွင္က မကယ္မႏုိင္ခဲ့ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ ေဒ၀ဒတ္ကုိ ေဒ၀ဒတ္၏ လုပ္ရပ္မ်ားက သက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ေစခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါ၏။
ဆုိလုိသည္မွာ ဘုရားမကယ္ႏုိင္သူမ်ားဟူသည္ မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္အမႈမ်ားျဖင့္ က်င္လည္ေနသူမ်ားကုိ ဆုိျခင္းျဖစ္သျဖင့္မေကာင္းမႈလုပ္ကာဘုရားတေနၾကသည္ထက္ဘုရားမ, ႏုိင္ေအာင္၊ဘုရားကယ္ႏုိင္ေအာင္
မေကာင္းမႈကုိ ေရွာင္ၿပီး ေကာင္မႈကုိသာ ေဆာင္ၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္းဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ ေကာင္းမႈရွိသူကုိ ဘုရားစေသာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားက ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္မတတ္ေသာ္လည္း မေကာင္းမႈ ရွိသူကုိကား ဘုရားစေသာအရိယသူေတာ္ေကာင္းမ်ားကမကယ္မႏုိင္သျဖင့္မိမိဘ၀ကုိမိမိ၏အလုပ္မ်ားကသာကယ္
မႏုိင္ၾကမည္ကုိသတိျပဳဆင္ျခင္ၿပီးမေကာင္းမႈမွ ေရွာင္ႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကရန္လုိေၾကာင္းအသိေပးလုိရင္း
 ျဖစ္ပါ၏။
ထုိ႔ေၾကာင့္ စုႏၵကဲ့သုိ႔ ဘုရားရွင္ႏွင့္ႀကဳံ၊ ဘုရားရွင္ အနားမွာျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားမကယ္ႏုိင္သူ အျဖစ္ ဘ၀နိဂုံး အဆုံးသပ္သြားရသည့္ သူမ်ား မျဖစ္ၾကေစရန္ မိမိတုိ႔၏ အသိ၊ သတိမ်ားျဖင့္ဘုရားမကယ္ႏုိင္သည့္ အကုသုိလ္အလုပ္မ်ားကုိ မလုပ္မိေအာင္ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိထိန္းသိမ္းကာ ေကာင္းသည့္အလုပ္မ်ားကုိ လုပ္ရင္းဘုရားကယ္ႏုိင္သူ ျဖစ္ေအာင္သာႀကိဳးစားၾကပါဟု ေစတနာစကား ေမတၱာအားျဖင့္တုိက္တြန္းစကား ပါးလုိက္ရပါသည္။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

နိဗၺာန္ဆိုတာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းလား၊ ဘာမွ မရွိျခင္းလား

ေမး။     ။ ဆရာေတာ္ဘုရား ... တပည့္ေတာ္ ႐ိုေသစြာ ေလွ်ာက္ထားပါသည္။
နိဗၺာန္ဆိုတာ လူ႔ဘဝ၌ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းကို ေခၚပါသလား။
ဘဝကုန္ဆံုးၿပီး ဘာမွမရွိျခင္းကို ေခၚပါသလား။ ေကာင္းကင္မွာ ရွိပါသလား။

       (မစိုးမိုးသူ၊ ဒုတိယႏွစ္ အဂၤလိပ္စာ၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)
ေျဖ။     ။ ဟုတ္ပါတယ္။ နိဗၺာန္ဆိုတာ  ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းကို ေခၚပါတယ္။ ဘာမွ မရွိတာကို နိဗၺာန္လို႔ မေခၚပါဘူး။အဘာဝပညတ္ လို႔ ေခၚပါတယ္။နိဗၺာန္ဟာ ေကာင္းကင္မွာ မရွိပါဘူး။ ဘယ္မွာမွ မရွိပါဘူး။ နိဗၺာန္ဟာ အမွန္ ရွိပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္မွာမွ မရွိပါဘူး။ နားေထြးသြားပါသလား။
ဆိုလိုတာက ဆင္းရဲမရွိျခင္းဆိုတဲ့ အၿငိမ္းဓာတ္ႀကီးဟာ တည္ရာဌာန မရွိပါဘူး။ ဒီ သဘာဝႀကီးဟာ အေၾကာင္း တစံုတရာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ (သခၤတ)သဘာဝ မဟုတ္ပါဘူး။
မူလကတည္းက သဘာဝအေလ်ာက္ ရွိေနတဲ့ အရွိ(အသခၤတ) သဘာဝႀကီးပါ။ဒီေနရာမွာ သခၤတနဲ႔ အသခၤတရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို သေဘာမေပါက္ေသးသူမ်ားအတြက္ အနည္းအက်ဥ္း ရွင္းျပဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါတယ္။
‘သခၤတ’ဆိုတာ “အေၾကာင္းတို႔ စုေပါင္း ျပဳလုပ္ေပးလို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ တရား” လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
တိုတိုရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ “အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ တရားဟာ သခၤတတရား”ပါပဲ။
႐ုပ္နဲ႔နာမ္ကို သက္ဆိုင္ရာအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတာမို႔ ‘သခၤတတရား’လို႔ ေခၚရပါတယ္။
မေဖာက္မျပန္ အမွန္တကယ္ ရွိတဲ့ တရားမ်ားျဖစ္လို႔ “သခၤတပရမတ္”တရားမ်ားလို႔ ေခၚရပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ‘အျဖစ္တရား’မ်ားမို႔ သူတို႔ဟာ ပ်က္ပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ ပ်က္သလဲဆိုတာ့ ျဖစ္လို႔ ပ်က္တာပါပဲ။ဒါေၾကာင့္ ‘သခၤတနယ္’ ဟာ ျဖစ္ပ်က္နယ္ပါ။
ျဖစ္ပ်က္နယ္ထဲမွာ ရွိလို႔ သခၤတျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္မွန္သမွ်ဟာ ျဖစ္ပ်က္ဆင္းရဲ သခၤါရဒုကၡခ်ည္းပါပဲ။‘အသခၤတ’ ဆိုတာကေတာ့ သခၤတရဲ႕ ေျပာင္းျပန္ သဘာဝပါ။“အေၾကာင္းတို႔ စုေပါင္း မျပဳလုပ္အပ္တဲ့ သဘာဝ”လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
တိုတိုရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ “အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ အျဖစ္တရား မဟုတ္ဘူး”လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
အျဖစ္တရားမဟုတ္တဲ့ ဒီ အသခၤတ သဘာဝဟာ မေဖာက္မျပန္ အမွန္တကယ္ ရွိတဲ့ တရားျဖစ္လို႔ မူလ သဘာဝ အေနနဲ႔ ရွိေနတဲ့ “အရွိပရမတ္”တရားပါ။ “အသခၤတပရမတ္”ေပါ့။အဲဒီ အရွိတရားဟာ ဘာလဲဆိုေတာ့ သူဟာ သခၤတရဲ႕ ေျပာင္းျပန္သေဘာျဖစ္လို႔ သခၤတ ေခၚတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ၿငိမ္းေနျခင္း၊ ႐ုပ္နာမ္ မရွိျခင္း သေဘာပါပဲ။
႐ုပ္နဲ႔နာမ္ ရွိေနသမွ် ဆင္းရဲေနတယ္။
႐ုပ္နာမ္ၿငိမ္းသြားေတာ့ ဆင္းရဲ မရွိေတာ့ဘူး။အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတာဟာ တကယ္ရွိတဲ့ အရွိသဘာဝပါပဲ။
ဒါကိုပဲ နိဗၺာန္လို႔ ေခၚရပါတယ္။
အဲဒါဟာ အသခၤတတရားပါပဲ။ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတဲ့ ဆင္းရဲကင္းေနတဲ့ သဘာဝဟာ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိသဘာဝမို႔ သူဟာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တာ မဟုတ္လို႔ သူ႔ကို အသခၤတလို႔ ေခၚရပါတယ္။
အျဖစ္တရား မဟုတ္၊ အရွိတရားလို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
အရွိတရားျဖစ္လို႔ မျဖစ္တဲ့အတြက္ ပ်က္လည္း မပ်က္ပါဘူး။ဒါေၾကာင့္ အသခၤတနယ္လို႔ ေခၚတဲ့ နိဗၺာန္ဟာ ျဖစ္ပ်က္နယ္ကို လြန္ေျမာက္ေနၿပီျဖစ္လို႔ ဆင္းရဲမရွိဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနပါတယ္။
ဒီေတာ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လိုက္ရင္ သခၤါရလို႔လည္း ေခၚတဲ့ သခၤတအျဖစ္တရားမ်ားဟာ ျဖစ္ပ်က္ မကင္းလို႔ ဆင္းရဲတယ္။
အသခၤတ ေခၚတဲ့ အရွိတရားဟာ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း မရွိလို႔ ဆင္းရဲၿငိမ္းတယ္။ ဒါကိုပဲ နိဗၺာန္လို႔ ေခၚပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ ပါဠိေတာ္ (စာ-၁၅) မွာလည္း -
“ဥပၸါေဒါ - အျဖစ္တရားသည္၊
သခၤါရာ - ႐ုပ္နာမ္သခၤါရတို႔ေပတည္း။
အႏုပၸါေဒါ - မျဖစ္တရား (အရွိတရား)သည္၊
နိဗၺာနံ - နိဗၺာန္ေပတည္း။” လို႔ အျဖစ္တရားနဲ႔ အရွိတရားကို ခြဲျခား မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တာပါပဲ။ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ အရွိပရမတ္တရားဟာ တည္ရာ ဌာန မရွိလို႔ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာမရသလို အျဖစ္တရား မဟုတ္လို႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလက ျဖစ္တယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔ မရပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အပတိ႒ = တည္ရာဌာန မရွိတဲ့ တရား၊ ကာလဝိမုတၱ = အတိတ္ အနာဂတ္ ပစၥဳပၸန္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွ လြတ္တဲ့ တရားပါ။ ( Nibbanna is beyond time and space. )ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ စတဲ့ တရားေတြဟာ သတၱဝါကို ပူေလာင္ေစတဲ့ တရား၊ ဆင္းရဲေစတဲ့ တရားေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို ကိေလသာလို႔ ေခၚပါတယ္။
ဒီ ကိေလသာေတြ ရွိေနသမွ် ဆင္းရဲေနတာပါပဲ။
ဒီ ကိေလသာေတြ မရွိရင္ ဆင္းရဲၿငိမ္းၿပီး ခ်မ္းသာေတာ့တာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ကိေလသာၿငိမ္းျခင္းဟာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္း = နိဗၺာန္ပါပဲ။ကိေလသာၿငိမ္းေသာ္လည္း ႐ုပ္နဲ႔နာမ္တခ်ိဳ႕က ရွိေနေသးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ဆင္းရဲ = သခၤါရဒုကၡ က်န္ေနပါေသးတယ္။
အဲဒီ ႐ုပ္နာမ္သခၤါရေတြ အျဖစ္ရပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ သခၤါရဒုကၡပါ အၿပီးသတ္ ၿငိမ္းမွပဲ သႏၲိသုခ ေခၚတဲ့ တကယ္ အၿငိမ္းသဘာဝ နိဗၺာန္ႀကီးကို ေတြ႕ရပါတယ္။ေလာကမွာ မီးမရွိဘဲ ေအးေနတဲ့ သဘာဝဟာ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိသဘာဝပါ။
သို႔ေသာ္လည္း မီးရွိေနတဲ့အခါမွာေတာ့ မီးမရွိဘဲ ေအးေနတဲ့ သဘာဝကို မေတြ႕ႏိုင္ မသိႏိုင္ပါဘူး။
မီးၿငိမ္းသြားတဲ့အခါက်ေတာ့မွပဲ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ ဒီေအးတဲ့ သဘာဝကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြ႕ရသိရပါတယ္။အဲဒီအတိုင္းပဲ ဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ၊ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝႀကီးဟာ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိသဘာဝႀကီးပါ။
႐ုပ္နာမ္သခၤါရ အျဖစ္ရပ္သြားမွ ျဖစ္ေပၚလာတာ မဟုတ္ပါဘူး။
တစ္ဘက္က ဆင္းရဲရွိေနသလို တျခားတစ္ဘက္ကလည္း ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝဟာ ရွိေနပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း ႐ုပ္နာမ္သခၤါရေတြ ျဖစ္ေနခိုက္မွာေတာ့ ႐ုပ္ဆင္းရဲ နာမ္ဆင္းရဲ သခၤါရဆင္းရဲေတြက ဖံုးကြယ္ထားလို႔ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝႀကီးကို မဆုိက္ေရာက္ႏိုင္ မသိႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနတာပါ။
ရန္ကုန္ကေန မႏၲေလးအျမန္ရထား စီးသြားေတာ့ လမ္းဆံုးရင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္တယ္။
ဒီေတာ့ ရထားဆိုက္မွပဲ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာသလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားသိတဲ့အတိုင္းပဲ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးက အရင္ကတည္းက ရွိေနတာမဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား)အဲဒီအတိုင္းပဲ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝႀကီးဟာလည္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အျဖစ္တရား (သခၤတ) မဟုတ္။ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိတရား (အသခၤတ)ပဲ။ မဂၢင္ရွစ္ပါး ယာဥ္ရထားကို လမ္းဆံုးေအာင္ စီးသြားႏိုင္တဲ့ လူကေတာ့ လမ္းဆံုးရင္ အသခၤတ သဘာဝ အၿငိမ္းဓာတ္ကို ဆိုက္ေရာက္သြားမွာပဲ။
တကယ္လို႔သာ နိဗၺာန္ဟာ အေၾကာင္းတစံုတရာေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ သဘာဝဆိုရင္ ပ်က္ရတာ ဓမၼတာျဖစ္လို႔ နိဗၺာန္ကိုလည္း ပ်က္တယ္လို႔ ဆိုရာ ေရာက္ေပလိမ့္မယ္။
ဒီလိုဆိုရင္ နိဗၺာန္ဟာ ျဖစ္တတ္ပ်က္တတ္လို႔ ဆင္းရဲပင္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ ခ်မ္းသာလို႔ မဆိုႏိုင္ျပန္ဘူး။
တကယ္ေတာ့ နိဗၺာန္ဟာ အရွိသဘာဝျဖစ္လို႔ ျဖစ္လည္း မျဖစ္၊ ပ်က္လည္း မပ်က္ဘူး။
အဲဒီလို မျဖစ္မပ်က္လို႔ဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝအေနနဲ႔ အၿမဲ တည္ရွိေနတာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ “ဓုဝံ = အၿမဲရွိေနတဲ့ သေဘာ”လို႔ ဆိုရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မျဖစ္တဲ့ သဘာဝမို႔ သူ႔ကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ အေၾကာင္းတရားလည္း မရွိဘူး။
ဒါျဖင့္ရင္ မဂၢရွစ္ပါးဟာ နိဗၺာန္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရား မဟုတ္ဘူးလား။
မဂၢင္ရွစ္ပါး က်င့္ၾကံပြားမ်ားမွ ဆင္းရဲၿငိမ္းတာဆိုေတာ့ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္း ဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားေပါ့လို႔ ေစာဒကတက္စရာ ရွိပါတယ္။အေျဖကေတာ့ မဂၢင္ရွစ္ပါး ပြားမ်ားမွ ဆင္းရဲၿငိမ္းတာ မွန္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ နိဗၺာန္ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားဆိုတာလည္း မွန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း မဂၢင္ရွစ္ပါး ပြားျခင္းက ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းကို ျဖစ္ေစတာ မဟုတ္ပါဘူး။
မဂၢင္ရွစ္ပါး ပြားျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ ဆင္းရဲမရွိတဲ့ သဘာဝကို ဆိုက္ေရာက္သြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။
မီးရထားစီးသြားလို႔ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္သြားသလိုပါပဲ။ဝိသုဒၶိမဂ္
 (ဒု၊ ၁၄၀)မွာ “ပတၱဗၺေမဝ ေဟတံ မေဂၢန၊ န ဥပၸါေဒတဗၺံ = ဤ နိဗၺာန္ကို မဂ္သည္ ေရာက္အပ္သည္သာလွ်င္ ျဖစ္၏။ ျဖစ္ေစအပ္သည္ကား မဟုတ္ေပ။”လို႔ မိန္႔ဆိုထားပါတယ္။
ပိုရွင္းေအာင္ ေျပာရရင္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ နိဗၺာန္ကို ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္း (=ဇနကဟိတ္) မဟုတ္။
နိဗၺာန္ကို ေရာက္ေစတဲ့ အေၾကာင္း (=သမၸာပကဟိတ္)သာ ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ကို ျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္း မရွိလို႔ နိဗၺာန္ဟာ အျဖစ္တရား (သခၤတ) မဟုတ္။
အရွိတရား (အသခၤတ)သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ျဖစ္တဲ့တရား မဟုတ္လို႔ ပ်က္လည္း မပ်က္ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ ဓုဝံ = အၿမဲ ရွိေနတဲ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္း သဘာဝႀကီးပါ။ဆင္းရဲ မရွိဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတဲ့ သဘာဝႀကီးဟာ အရွိတရား ျဖစ္ေသာ္လည္းပဲ အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝကို ရဖို႔ ဆိုက္ေရာက္ဖို႔ကေတာ့ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ ခႏၶာ ဆင္းရဲ ၿငိမ္းမွပဲ ရႏိုင္ ဆိုက္ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။
အဲဒီ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ဆင္းရဲၿငိမ္းေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။
အဲဒီ ဆင္းရဲရဲ႕အေၾကာင္းကို ပယ္သတ္ရပါမယ္။
မီးခိုးကို မျမင္ မေတြ႕ခ်င္ရင္ မီးခိုးရဲ႕အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ မီးကို ၿငိမ္းသတ္ရပါမယ္။
အဲဒီအတိုင္းပဲ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ဆင္းရဲကို မလိုခ်င္ရင္ အဲဒီ ဆင္းရဲရဲ႕အေၾကာင္းကို ပယ္သတ္ရမွာပဲ။
ဒီ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ဆင္းရဲရဲ႕ အေၾကာင္းက လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္ တြယ္တာမႈ တဏွာေလာဘပဲလို႔ ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။မွန္ပါတယ္။ တစံုတရာကို လိုခ်င္ရင္ ဆင္းရဲေတာ့တာပဲ။ ေငြလိုခ်င္ရင္ ေငြလိုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။ ကားလိုခ်င္ရင္ ကားလိုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။ အဝတ္အစား တစံုတခုကို တပ္မက္ရင္လည္း အဲဒီ တပ္မက္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။ သူေဌးသူႂကြယ္စတဲ့ ဘဝေကာင္း ဘဝမြန္ေတြကို လိုခ်င္ရင္လည္း အဲဒီလိုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဆင္းရဲတယ္။
အဲဒီ ဆင္းရဲမွန္သမွ် ႐ုပ္ဆင္းရဲ နာမ္ဆင္းရဲခ်ည္းပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာဆင္းရဲ ၿငိမ္းခ်င္ရင္ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္ တြယ္တာမႈ တဏွာေလာဘကို ပယ္သတ္မွပဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းႏိုင္မယ္။ဆက္ေျပာပါဦးမယ္။
႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္နဲ႔ ဘဝသစ္တစ္ခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာလည္း ဘဝျဖစ္ခ်င္တဲ့ တဏွာေလာဘေၾကာင့္ ျဖစ္တာပဲ။
ဘဝတစ္ခု ျဖစ္လာၿပီဆိုလို႔ရွိရင္ ႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္ ျဖစ္လာတယ္။
႐ုပ္နဲ႔နာမ္ျဖစ္လာရင္ ဆင္းရဲမ်ားသလား ခ်မ္းသာမ်ားသလား။
(ဆင္းရဲမ်ားပါတယ္ ဘုရား။)ဆင္းရဲမ်ားတယ္။ သို႔ေသာ္ သခၤါရဒုကၡဆိုတဲ့ ျဖစ္ပ်က္ဆင္းရဲအေနနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ဆင္းရဲခ်ည္းပဲ။ ဟုတ္ကဲ့လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)က်န္တဲ့ ဒုကၡဒုကၡ၊ ဝိပရိဏာမဒုကၡ ဆိုတာေတြနဲ႔ တြက္လို႔ရွိရင္ေတာ့ ဆင္းရဲမ်ားတယ္။ ခ်မ္းသာနည္းတယ္။ ေသခ်ာသလား။
(ေသခ်ာပါတယ္ ဘုရား။)ဒီေတာ့ ဆင္းရဲမ်ားၿပီးေတာ့ ခ်မ္းသာနည္းပါလ်က္နဲ႔ သတၱဝါဟာ ဘဝတစ္ခု ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အသက္ရွင္ခ်င္မေနဘူးလား။
(ရွင္ခ်င္ေနပါတယ္ ဘုရား။)ကဲ ေမးရဦးမယ္။ ဒီပရိသတ္ထဲ ဘယ္သူ ေသခ်င္သလဲ။
(ဘယ္သူမွ မေသခ်င္ပါ ဘုရား။)ေသခ်င္သလား၊ ရွင္ခ်င္သလား။
(ရွင္ခ်င္ပါတယ္ ဘုရား။)ရွင္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ ႏွစ္ခုတြဲၿပီးေတာ့ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ပ်က္ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္အတိုင္း ျဖစ္ေနတာ ေျပာတာ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒီေတာ့ ရွင္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ခု ဆက္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒီေတာ့ ဒီဘဝမွာ ေသသြားတာကို ဘယ္သူ လိုခ်င္မလဲ။
(ဘယ္သူမွ မလိုခ်င္ပါ ဘုရား။)
ဒီေတာ့ အခ်ိဳ႕က ေျပာေကာင္း ေျပာမယ္။
“အမယ္ေလး ... ဆရာေတာ္၊ မၾကာခင္က ၁၀-တန္း စာေမးပြဲက်ၾကတုန္းကေလ ေသခ်င္တဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီး ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တို႔ တားထားရတယ္” လို႔။ဒီေတာ့ တစံုတခုေသာ အဆင္မေျပမႈေၾကာင့္ ေသခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အဲဒီလူေတြ တကယ္ ေသခ်င္သလားဆိုေတာ့ အဲဒီဆင္းရဲနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ ၾကံဳတဲ့ အခိုက္မွာေတာ့ ေသခ်င္ပါလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ ‘ဒီလိုဆိုရင္ ႀကိဳးဆြဲခ် ေသမယ္’ဆိုၿပီး ႀကိဳးကြင္းစြပ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ ... သူ ေသခ်င္စိတ္ ရွိပါဦးမလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ ျဖစ္ေနတာ ေသခ်င္လို႔လား၊ မေသခ်င္လို႔လား။
(မေသခ်င္လို႔ပါ ဘုရား။)
အဲဒီေတာ့ ရွင္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ေပဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒီ ရွင္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ေနာက္ဘဝအသစ္ ႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္ ဆိုတဲ့ ရွင္မႈ ျဖစ္ရတာ။စားခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ စားရတယ္။
ဝတ္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဝတ္ရတယ္၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)အသက္ရွင္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ရွင္ရတယ္ဆိုတာ အဲဒါကိုပဲ စကားလံုးထြားထြားနဲ႔ ေျပာရရင္ “ဘဝတဏွာေၾကာင့္ ဘဝတစ္ခု ျဖစ္ရတယ္”လို႔ ေျပာရတယ္။ရွင္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ဘဝျဖစ္တယ္။
ဒီေတာ့ အဲဒီရွင္ခ်င္စိတ္ဟာ သမုဒယသစၥာ။ ဟိုဘက္မွာ ဘဝအသစ္ ႐ုပ္အသစ္ နာမ္အသစ္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲေတြ ေတြ႕ေနတာဟာ ဘာေတြလဲ။
(ဒုကၡသစၥာပါ ဘုရား။)ဒုကၡသစၥာ။ အဲဒီေတာ့ သမုဒယသစၥာေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္တယ္။ဒီေတာ့ ဆင္းရဲရဲ႕ အေၾကာင္းတရားဟာ ဘာလဲ။
(သမုဒယသစၥာ တဏွာေလာဘပါ ဘုရား။)လိုခ်င္မႈ၊ ႏွစ္သက္မႈ၊ ခ်စ္ခင္မႈ၊ တြယ္တာမႈ၊ ဒါပဲ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)ဒီေတာ့ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္ တြယ္တာျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းတရားက ဘာလဲဆိုေတာ့ ဒါေတြကို ဆင္းရဲလို႔ အမွန္အတိုင္း မသိတဲ့ အဝိဇၨာပဲ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)“အဲဒီ ႐ုပ္တရား နာမ္တရားေတြ ျဖစ္ေနတာဟာ ဆင္းရဲပဲ”လို႔ အမွန္အတိုင္း မသိတာ။ အဲဒါကို ‘အဝိဇၨာ’လို႔လည္း ေခၚတယ္။ ‘ေမာဟ’လို႔လည္း ေခၚတယ္။
သူ႔ေၾကာင့္ပဲ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္တဲ့ တဏွာေတြ ျဖစ္တယ္။ဒီတဏွာေတြနဲ႔ လိုခ်င္တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီ ဘဝအသစ္ေတြ ျဖစ္လို႔ ဆင္းရဲတယ္။
တစ္ခါ အဲဒီ ဘဝမွာလည္းပဲ ကားလိုခ်င္လို႔ ကားဝယ္ဖို႔ ေငြရွာရ၊ ကားရွာရနဲ႔ ဆင္းရဲေတြ ျဖစ္ရတယ္။
စာေမးပြဲေအာင္ခ်င္လို႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားရတဲ့ ဆင္းရဲေတြ ျဖစ္တယ္။
“ဒီလိုဆို မေအာင္ခ်င္ရဘူးလား ဘုရား”လို႔ ေမးရင္ ...
(ေအာင္ခ်င္ပါတယ္ ဘုရား။)
ေအာင္ခ်င္ရမွာေပါ့။ ေလာဘကို ပယ္မွ မပယ္ႏိုင္ေသးေတာ့ လူ႔ဘဝ အဆင္ေျပေအာင္ေတာ့ ဒီေလာဘ ရွိသေလာက္ ရွိမွာပဲ။
ဒီေတာ့ လိုခ်င္ တပ္မက္ ႏွစ္သက္တြယ္တာမႈ = တဏွာ = သမုဒယသစၥာဟာ ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းပဲ။
သူ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတဲ့ ဆင္းရဲမွန္သမွ် ႐ုပ္ဒုကၡ နာမ္ဒုကၡ အပါအဝင္ ေလာကမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဒုကၡမွန္သမွ်ဟာ ဒုကၡသစၥာ = ဆင္းရဲအမွန္ေတြပဲ။ဒါျဖင့္ရင္ အဲဒီဆင္းရဲေတြ ဘယ္အခါ ၿငိမ္းမလဲ။
အဲဒီ လိုခ်င္ တပ္မက္တဲ့ တဏွာ မရွိတဲ့အခါမွာ ဆင္းရဲၿငိမ္းမယ္။ မဟုတ္ဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)မေသခ်ာဘူးလား။
(ေသခ်ာပါတယ္ ဘုရား။)ေသခ်ာတယ္ေနာ္။ တဏွာတစ္ခု မရွိရင္ အဲဒီ တဏွာေၾကာင့္ ျဖစ္မယ့္ ဆင္းရဲတစ္ခု ၿငိမ္းတာပဲ။
ကိုင္း ... ေမးမယ္။
ေဟာဒီ ပရိသတ္မွာ ေက်ာင္းရွိသလား။ ေက်ာင္းဆိုတာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေျပာတာ။ ကိုယ္ပိုင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ရွိသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)မရွိရင္ ငါ့ေက်ာင္းမွာ မိုးေတြမ်ား စိုေနမလားဟဲ့၊ မိုးကလည္း ႐ြာေတာ့မယ္။ အဲဒီ စိုးရိမ္စိတ္ ရွိပါ့မလား။
(မရွိပါဘူး ဘုရား။)ဘာေၾကာင့္ မရွိသလဲ။
(ေက်ာင္းမရွိလို႔ပါ ဘုရား။)ေက်ာင္းမရွိေတာ့ ေက်ာင္းေပၚမွာ တြယ္တာ တပ္မက္တဲ့ တဏွာရွိသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)အဲဒီလို ေက်ာင္းေပၚမွာ တြယ္တာ တပ္မက္တဲ့ တဏွာၿငိမ္းေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဆင္းရဲ မၿငိမ္းဘူးလား။
(ၿငိမ္းပါတယ္ ဘုရား။)တဏွာၿငိမ္းရင္ ဆင္းရဲၿငိမ္းတယ္။ ဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)ဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးမ်ားဆိုရင္ ဘယ္သား ဘယ္သမီးအတြက္မွ ဘုန္းႀကီး ဆင္းရဲမျဖစ္ဘူး။
(ပရိသတ္ ရယ္ၾကသည္။)
အမယ္ ... မရယ္နဲ႔ေလ။ ဟုတ္တာ ေျပာတာ။
ကဲ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။ သားသမီး မရွိေတာ့ သားသမီးကို တပ္မက္တဲ့ တဏွာရွိသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)အဲဒီ တဏွာ မၿငိမ္းဘူးလား။
(ၿငိမ္းပါတယ္ ဘုရား။)ဒီတဏွာၿငိမ္းေတာ့ ဘုန္းႀကီးမွာ သားသမီးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဆင္းရဲမၿငိမ္းဘူးလား။
(ၿငိမ္းပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒါ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကေတြ မဟုတ္ေပဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)ဒီေတာ့ တရားက်င့္ၾကံ ပြားမ်ား အားထုတ္လို႔မို႔ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ကို သတိဦးစီးတဲ့ စိတ္နဲ႔ မျပတ္ ႐ႈလို႔ ႐ုပ္နာမ္ရဲ႕ သဘာဝအမွန္ကို သိၿပီး အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ လကၡဏာေတြ သိျမင္တဲ့အခါ ဝိပႆနာဉာဏ္ေတြ တဆင့္ထက္ တဆင့္ တက္သြားၿပီး ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာ ကိေလသာ ၿငိမ္းတယ္။
သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ကိေလသာေတြ ၿငိမ္းတယ္။
အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ ကာမဘံုမွာ တြယ္တာ တပ္မက္တဲ့ ေလာဘနဲ႔ ေဒါသ အားလံုး ၿငိမ္းတယ္။
အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ ရေတာ့ က်န္တဲ့ ကိေလသာအားလံုး အႂကြင္းမဲ့ ၿငိမ္းတယ္။
အဲဒီ ၿငိမ္းတဲ့ ကိေလသာထဲမွာ အခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ မသိမႈ အဝိဇၨာေရာ၊ တပ္မက္မႈ တဏွာေရာ ေရွ႕ဆံုးက ပါတယ္။ မပါေပဘူးလား။
(ပါ,ပါတယ္ ဘုရား။)
မၿငိမ္းႏိုင္ဘူးလား။
(ၿငိမ္းႏိုင္ပါတယ္ ဘုရား။)ၿငိမ္းႏိုင္တာကို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ဆရာ ဆရာမေတြမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို တပ္မက္တဲ့ တဏွာမရွိလို႔ တဏွာၿငိမ္းတာ သာဓက ျပခဲ့တယ္။ ဘုန္းႀကီးမွာ သားသမီးကို တပ္မက္တဲ့ တဏွာၿငိမ္းတာကို သာဓက ျပခဲ့တယ္။ တဏွာဆိုတာ ၿငိမ္းႏိုင္တယ္။ ၿငိမ္းေအာင္ လုပ္လို႔ရွိရင္ ၿငိမ္းႏိုင္တယ္။ ဒါကို ေျပာခ်င္တာပါ။
ဒီမွာလည္းပဲ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္နဲ႔ အရိယသစၥာကို အမွန္အတိုင္း သိျမင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာကိေလသာ ဘာအဝိဇၨာ ဘာတဏွာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ကိေလသာအားလံုး အျမစ္မက်န္ (အႏုသယပါ) ၿငိမ္းကုန္ၾကတယ္။ ဒိ႒ိလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ကိေလသာေတြ အကုန္လံုး ၿငိမ္းသြားၾကၿပီ။
ဒီေတာ့ ဆင္းရဲရဲ႕ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ တြယ္တာ တပ္မက္မႈ တဏွာၿငိမ္းတဲ့ အခါက်ေတာ့ ဒီ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မွာ ဘာဆင္းရဲ ရွိဦးမလဲ။
(ဘာဆင္းရဲမွ မရွိပါ ဘုရား။)မရွိေတာ့ဘူး။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္မွာ ႐ုပ္ခႏၶာ နာမ္ခႏၶာေတာ့ က်န္မေနဘူးလား။
(က်န္ေနပါတယ္ ဘုရား။)က်န္ေနေတာ့ ႐ုပ္နာမ္တို႔ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္မႈ သခၤါရဒုကၡဆိုတာေတာ့ မရွိဘူးလား။
(ရွိပါတယ္ ဘုရား။)ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ရဟႏၲာရတဲ့ အာ႐ုံျပဳတဲ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းမႈသေဘာ = နိဗၺာန္ကို ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ အႂကြင္းအက်န္ရွိတဲ့ နိဗၺာန္ = သဥပါဒိေသသနိဗၺာန္ လို႔ ေခၚတယ္။ အဲဒါဟာ ဒီဘဝတင္ပဲ ရႏိုင္တဲ့ နိဗၺာန္ပဲ။
ဒီေတာ့ လုပ္ရင္ မရဘူးလား။
(ရပါတယ္ ဘုရား။)ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သခၤါရဒုကၡဆိုတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာရဲ႕ ျဖစ္မႈပ်က္မႈ က်န္ေနေသးတယ္။
အဲဒီ ရဟႏၲာ ပရိနိဗၺာန္ စံၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ ရွင္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ တဏွာ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ေနာက္ဘဝမွာ အသက္ရွင္မႈဆိုတဲ့ ႐ုပ္သစ္နာမ္သစ္ ျပန္ျဖစ္ဦးမလား။
(မျဖစ္ေတာ့ပါ ဘုရား။)မျဖစ္ေတာ့ ႐ုပ္ခႏၶာ နာမ္ခႏၶာမွာ ရွိတဲ့ သခၤါရဒုကၡဆိုတဲ့ ဆင္းရဲေကာ ရွိေသးသလား။
(မရွိပါ ဘုရား။)မရွိေတာ့ ဒီဆင္းရဲ အားလံုး ၿငိမ္းမသြားဘူးလား။
(ၿငိမ္းသြားပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒါကို အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ လို႔ ေခၚတယ္။ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ အႂကြင္းအက်န္ မရွိေတာ့ဘဲ လံုးဝ ၿငိမ္းသြားတဲ့ နိဗၺာန္ပဲ။
ဒီေတာ့ “ဒီေနရာမွာ ဘာမွ မရွိတာကိုမ်ား နိဗၺာန္ေခၚရသလား”လို႔ ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ရွိတယ္။
ဘာရွိတာလည္းဆိုေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝႀကီး ရွိေနတယ္။ မဟုတ္ဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ ရွိမေနဘူးလား။
(ရွိေနပါတယ္ ဘုရား။)ဒါျဖင့္ ရွိတာလား၊ မရွိတာလား။
(ရွိတာပါ ဘုရား။)ဘာရွိတာလဲ။
(ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ ရွိတာပါ ဘုရား။)ဆိုၾကပါစို႔။ ဒီမွာ မီးေတာက္ေနတယ္။ မီးပံုႀကီး မီးေတာက္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ “ဟဲ့ ... မီးေတြ ေတာက္ေနတယ္။ ၿငိမ္းလိုက္စမ္း”လို႔ ခိုင္းေတာ့၊ ၿငိမ္းပစ္လိုက္တယ္။ ဘာရွိေသးသလဲ။
(ဘာမွ မရွိပါ ဘုရား။)ရွိတယ္။
(ရယ္ၾကသည္။)မီးၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ မရွိဘူးလား။
(ရွိပါတယ္ ဘုရား။)မီးရွိတုန္းက မပူဘူးလား။
(ပူပါတယ္ ဘုရား။)အခု မီးၿငိမ္းသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ပူေသးလား။
(မပူေတာ့ပါ ဘုရား။)
အဲဒီေတာ့ အပူၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝ မရွိဘူးလား။
(ရွိပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒီအတိုင္းပဲ ႐ုပ္ဒုကၡ နာမ္ဒုကၡ သခၤါရဒုကၡပါ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီ သခၤါရဒုကၡ သခၤါရဆင္းရဲပါ ၿငိမ္းေနတဲ့ သဘာဝႀကီး ရွိေနတယ္။ အဲဒါကို နိဗၺာန္ေခၚတယ္။ရဟႏၲာ ပရိနိဗၺာန္ စံတဲ့အခါ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ အားလံုး အျဖစ္ရပ္သြားတာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ႐ုပ္နာမ္အသစ္ မျဖစ္ေပၚေတာ့ဘဲ အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ မူလ သဘာဝႀကီးကို ဆိုက္ေရာက္သြားတာပဲ။ အဲဒါ အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ပဲ။ အဲဒါဟာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာပါပဲ။ ေလာကီစည္းစိမ္ခ်မ္းသာလို ခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနလို႔ ဆင္းရဲမရွိလို႔ ခ်မ္းသာလို႔ ေခၚရတဲ့ သႏၲိသုခ = ၿငိမ္းေအးခ်မ္းသာပဲ။ ခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာ မဟုတ္ဘူး။
ခ်မ္းသာ ခံစားရရင္ မၾကာခင္ ဆင္းရဲက ေပၚလာဦးမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာ = ေဝဒယိတသုခဟာ ျဖစ္မႈပ်က္မႈ ရွိေနေတာ့ ခ်မ္းသာစစ္ မဟုတ္ဘူး။ သခၤါရဒုကၡပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းေနတဲ့ သႏၲိသုခ = ၿငိမ္းေအးျခင္း ခ်မ္းသာမွသာ ခ်မ္းသာစစ္ ခ်မ္းသာမွန္ပဲ။
ဒီေတာ့ “ဒီလိုဆိုရင္ ဘုရား၊ ဘာမွ မရွိတာႀကီး လို႔ တပည့္ေတာ္တို႔ ျမင္ေနပါတယ္။ မလိုခ်င္ပါဘူး”လို႔မ်ား စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္မိရင္ ဒီလို စဥ္းစားၾကည့္ပါ။လူတစ္ေယာက္ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္ေနတယ္။ ေအာ္ဟစ္ ညည္းညဴေနရတယ္။ ေဝဒနာက သိပ္ ျပင္းထန္ေနတယ္။ ဆရာဝန္ေတြလည္း ကုပါရဲ႕။ ဓာတ္လည္း ကင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ေရာဂါေဝဒနာက ျပင္းထန္ေတာ့ မသက္သာဘူး။ တေအာ္ေအာ္ တအင္အင္နဲ႔ ေနရတယ္။ ေန႔လည္း ေအာ္၊ ညလည္း ေအာ္နဲ႔။ အဲဒါ ဆင္းရဲလား၊ ခ်မ္းသာလား။
(ဆင္းရဲပါ ဘုရား။)ဒီဆင္းရဲ ႀကိဳက္သလား၊ မႀကိဳက္ဘူးလား။
(မႀကိဳက္ပါ ဘုရား။)မႀကိဳက္တာ ေသခ်ာလား။
(ေသခ်ာပါတယ္ ဘုရား။)ဒါျဖင့္ အဲဒီ ဆင္းရဲၿငိမ္းေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ အခက္သားပဲ ေနာ္။ ဘုန္းႀကီး Newsweek မဂၢဇင္းထဲမွာ ေတြ႕တယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ေပ်ာက္တဲ့ ႏႈန္းဟာ အားရစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိုးတက္လာပါၿပီတဲ့။ အဲဒါ သုေတသနေတြရဲ႕ ေဆးေကာင္းဝါးေကာင္းေတြေၾကာင့္ တိုးတက္လာပါၿပီတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အခု ကင္ဆာေရာဂါဟာ ေစာေစာသိရင္ ေပ်ာက္ႏိုင္ၿပီတဲ့။
ဒါေပမယ့္ အခု ဒီလူမမာကေတာ့ ေဝဒနာ အင္မတန္ ျပင္းထန္ေနလို႔မို႔ အလြန္႔ကို နာေန ကိုက္ေနတယ္။ ကိုင္း ညလည္း မအိပ္ရ၊ ေန႔လည္း မအိပ္ရနဲ႔ အအိပ္ကလည္း ပ်က္။ နာတာ က်င္တာကလည္း ျပင္းထန္နဲ႔။ ဆင္းရဲလိုက္တာ လြန္ေရာ။ ငါ့ႏွယ္ ေသတာ ေကာင္းပါရဲ႕လို႔ ခဏခဏ ေသပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ ေပၚေနတယ္။
အဲဒီလို မစဥ္းစားမိေပဘူးလား။
(စဥ္းစားမိပါတယ္ ဘုရား။)စဥ္းစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ ေသပါဆိုရင္ သူ ေသဝံ့ပါ့မလား။
(မေသဝံ့ပါ ဘုရား။)မေသဝံ့လို႔ ေဆးေတြ ကုေနတာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)ဒီေတာ့ ဆရာဝန္က ကဲေလ ဒီေလာက္ေတာင္မွ ခံစားေနရတာ ဒီေန႔ညေတာ့ ခ်မ္းသာရေစမယ္ေပါ့ ဆိုၿပီးေတာ့ ကုေပးလိုက္တယ္။ ဘယ္လို ကုေပးသလဲဆိုရင္ အားေကာင္းတဲ့ အိပ္ေဆး ထိုးေပးလိုက္တယ္။ အိပ္ေဆးထိုးၿပီးလို႔ နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။
ည ၁၀ နာရီေလာက္ကေန ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္လိုက္တာ နံနက္ ၈ နာရီေလာက္က်မွ ႏိုးတယ္။ အဲဒီ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းမွာ သူ ဆင္းရဲကို သိသလား။
(မသိပါ ဘုရား။)မသိဘူး ေနာ္။ အဲဒီ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ ခံစားေနရတဲ့ ဆင္းရဲ ၿငိမ္းမေနေပဘူးလား။
(ၿငိမ္းေနပါတယ္ ဘုရား။)ၿငိမ္းေနတယ္ ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေတာ့ ခံစားေနရသလဲ။
(ဘာမွ မခံစားရပါ ဘုရား။)ဘာမွ မခံစားရဘူးလား။
(မခံစားရပါ ဘုရား။)ေကာင္းတာဆိုလို႔ ဘာမွေတာ့ မခံစားရဘူး။ သို႔ေသာ္ ဆင္းရဲကေတာ့ ၿငိမ္းေနတယ္။ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သဘာဝထဲေတာ့ ဆိုက္ေရာက္မေနဘူးလား။
(ဆိုက္ေရာက္ေနပါတယ္ ဘုရား။)နံနက္ ၈ နာရီမွာ ႏိုးလည္း လာေရာ၊ ႏိုးလာတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္တည္း အနာက နာလာတာပဲ။ အေမရယ္ အဘရယ္နဲ႔ ေအာ္ေနရတယ္။ ျပန္ ဆင္းရဲျပန္တာပဲ။ကိုင္း စဥ္းစားၾကည့္။ အဲဒီ ဆင္းရဲေနတဲ့ လူမမာ ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီး သိလ်က္ ဆင္းရဲေနတာကို သူ ႀကိဳက္မလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ခံစားမႈ မရွိဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတာကို သူႀကိဳက္မလား။
(ခံစားမႈ မရွိဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းေနတာကို သူႀကိဳက္ပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒီလိုဆိုရင္ ခံစားမႈ မရွိဘဲ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့ သေဘာဟာ မလိုလားအပ္ဘူးလား။
(လိုလားအပ္ပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒါ ဘုန္းႀကီး ဥပမာ ေျပာတာ။
ခုနက အႏုပါဒိေသသနိဗၺာန္ဆိုတာ အဲဒါမ်ိဳးပဲ။ ခံစားမႈ မရွိဘဲ ဆင္းရဲခပ္သိမ္း အၿပီးသတ္ ၿငိမ္းေနတဲ့ သေ****။ ဆင္းရဲၿငိမ္းေတာ့ ခ်မ္းသာရေနတာေပါ့။ ခံေတာ့ မခံစားရဘူး။ ေဝဒယိတသုခ = ခံစားရတဲ့ ခ်မ္းသာ မရွိဘူး။ သႏၲိသုခ = ၿငိမ္းခ်မ္းသာပဲ ရွိတယ္။
ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ခုက နိဗၺာန္ဆိုတာ ဘယ္မွာ ရွိပါသလဲ။
ေကာင္းကင္မွာ ရွိပါသလားတဲ့။
ကိုင္း ... ဘယ္မွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာရမလဲ။
ဆင္းရဲတာ ဘာရွိလို႔ ဆင္းရဲေနသလဲ။
(႐ုပ္နဲ႔နာမ္ ရွိလို႔ ဆင္းရဲေနပါတယ္ ဘုရား။)႐ုပ္နဲ႔နာမ္ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔စိတ္ ရွိလို႔ ဆင္းရဲေနတာ မဟုတ္လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒီေတာ့ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔စိတ္ ႏွစ္ခုရွိတဲ့အနက္က နာမ္ထဲက ဆင္းရဲကို ျဖစ္ေစတဲ့ အဝိဇၨာ တဏွာ အစရွိတဲ့ ကိေလသာေတြ ၿငိမ္းသြားရင္ပဲ မခ်မ္းသာဘူးလား။
(ခ်မ္းသာပါတယ္ ဘုရား။)တဝက္မက ခ်မ္းသာသြားၿပီ။ အမ်ားႀကီး ခ်မ္းသာသြားၿပီ။ ဆယ္ပံုပံုရင္ ကိုးပံု ခ်မ္းသာသြားၿပီ။ တစ္ပံုပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
ဒီေတာ့ အဲဒီ ကိေလသာၿငိမ္းလို႔မို႔ ဆင္းရဲၿငိမ္းတာဟာ ေကာင္းကင္မွာ ရွိတာလား။ ေျမႀကီးထဲမွာ ရွိတာလား။ ျဗဟၼာ့ဘံုမွာလား၊ နတ္ဘံုမွာလား။ ကိုင္း ဘယ္မွာ ရွိလဲ။
(ဘယ္မွာမွ မရွိပါ ဘုရား။)အဲဒီ ကိေလသာၿငိမ္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ မရွိေပဘူးလား။
(ရွိပါတယ္ ဘုရား။)ဒါျဖင့္ နိဗၺာန္ ဘယ္မွာလဲ။
(ခႏၶာကိုယ္မွာပါ ဘုရား။)ဟုတ္ကဲ့လား။
(ဟုတ္ပါတယ္ ဘုရား။)ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္ေတာ္အခါက တစ္ခ်ိန္မွာ ေရာဟိတႆနတ္သားက ျမတ္စြာဘုရားကို ဒီလို ေလွ်ာက္ဖူးတယ္။
ျမတ္စြာဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ဟာ ေရွးဘဝတစ္ခုမွာ အလြန္တန္ခိုးႀကီးတဲ့ ရေသ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေလးသမား ပစ္လႊတ္လိုက္တဲ့ ျမားတစ္စင္း ထန္းပင္ရိပ္တစ္ခုကို ေက်ာ္လြန္တဲ့အခ်ိန္ႏွင့္ တပည့္ေတာ္ စၾကာဝဠာတစ္ခု ျဖတ္ေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္ ညီမွ်သည္အထိ လ်င္ျမန္လွတဲ့ အဟုန္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ တပည့္ေတာ္ အသြား လ်င္ျမန္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေလာက္ အသြားလ်င္ျမန္လွတဲ့ တပည့္ေတာ္ဟာ စၾကာဝဠာအနႏၲရွိတဲ့ ေလာကႀကီးရဲ႕ အဆံုးကို ေရာက္ခ်င္တဲ့အတြက္ ဆြမ္းခံခ်ိန္၊ စားခ်ိန္၊ ေသာက္ခ်ိန္၊ အနည္းငယ္မွ်ျဖစ္တဲ့ အနားယူခ်ိန္၊ တပိုတပါး သြားခ်ိန္မွတပါး အခ်ိန္ျပည့္ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာလံုးလံုး အဲဒီေလာက္ လ်င္ျမန္တဲ့ အဟုန္နဲ႔ ေလာကႀကီးရဲ႕ အဆံုးကို သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ေလာကႀကီးရဲ႕ အဆံုးကို မေရာက္မီ လမ္းမွာပဲ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီလို ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက မအိုမနာ မေသရာျဖစ္တဲ့ ေလာကရဲ႕ အဆံုးကို သြားျခင္းျဖင့္ မေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူၿပီးေတာ့ ဒီလို မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။“ဣမသႎၼေယဝ ဗ်ာမမေတၱ ကေဠဝေရသသညိမွိသမနေက ေလာကၪၥပညေပမိ ေလာကသမုဒယၪၥ ေလာကနိေရာဓၪၥ ေလာကနိေရာ
ဓဂါမိနိၪၥ ပဋိပဒံ”ခု ႐ြတ္ျပခဲ့တဲ့ ေရာဟိတႆသုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရား မိန္႔ၾကားေတာ္မူတာက စိတ္ရွိတဲ့ တစ္လံမွ်ေလာက္ေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာပဲ ေလာကကို ငါဘုရား ေဟာေတာ္မူတယ္တဲ့။
(ဒုကၡသစၥာကို ဆိုလိုပါတယ္။)ေလာကျဖစ္ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းလည္း ဒီခႏၶာကိုယ္မွာပဲတဲ့။
(သမုဒယသစၥာ = တဏွာကို ဆိုလိုပါတယ္။)႐ုပ္နာမ္ဆိုတဲ့ ေလာကခ်ဳပ္ၿငိမ္းတာလည္း ဒီခႏၶာကိုယ္မွာပဲတဲ့။
(ဒါ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ၿငိမ္းျခင္း = နိေရာဓသစၥာကို မိန္႔ေတာ္မူတာပါ။)အဲဒီ ေလာက ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေအာင္ က်င့္တဲ့ အက်င့္လမ္းမွန္လည္း ဒီခႏၶာကိုယ္မွာပဲ တဲ့။
(မဂၢင္ရွစ္ပါး မဂၢသစၥာတရားကို ဆိုလိုပါတယ္။)ဒီေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ ဘယ္မွာ ရွိသလဲ။
(ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိပါတယ္ ဘုရား။)အဲဒီေတာ့ နိဗၺာန္ ဘယ္မွာလဲ။
(ခႏၶာကိုယ္မွာပါ ဘုရား။)ေကာင္းကင္မွာလား။
(မဟုတ္ပါ ဘုရား။)ေျမႀကီးထဲမွာလား။
(မဟုတ္ပါ ဘုရား။)ေသခ်ာရဲ႕လား။
(ေသခ်ာပါတယ္ ဘုရား။)နားလည္ၿပီေနာ္။
သို႔ေသာ္လည္း ေျပာစရာက နည္းနည္း က်န္ေနပါေသးတယ္။
အခု ေျပာခဲ့တဲ့ ေရာဟိတႆသုတ္မွာ ေလာကဆိုတာ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ပါပဲ။ အဲဒီ ႐ုပ္နဲ႔နာမ္ဟာ ဒုကၡသစၥာတရားပါပဲ။ ဒီေတာ့ ေလာကဆိုတာ ဒုကၡကိုပဲ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား မိန္႔ၾကားေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီေဒသနာေတာ္အရ ဒုကၡ၊ သမုဒယ၊ နိေရာဓ၊ မဂၢ ဆိုတဲ့ သစၥာေလးပါးဟာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိတယ္လို႔ နားလည္ရပါတယ္။
ဒုကၡသစၥာကေတာ့ သတၱဝါတိုင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိပါတယ္။
သမုဒယသစၥာကေတာ့ ဘုရား ရဟႏၲာတို႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ မရွိပါဘူး။ တျခား သတၱဝါမ်ားရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာသာ ရွိပါတယ္။
မဂၢသစၥာကေတာ့ ဝိပႆနာ႐ႈဆဲ ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ႕ ခႏၶာမွာ ပုဗၺဘာဂမဂ္ ရွိၿပီး အရိယာပုဂၢိဳလ္တို႔ရဲ႕ မဂ္ဖိုလ္အခိုက္မွာ အရိယမဂ္ ရွိပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ယထာလာဘ = ရသင့္သလို ယူဖို႔ရာ ေပါင္းၿပီး ေဟာေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။နိေရာဓသစၥာ = ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္း အမွန္တရား = နိဗၺာန္။ ဒီသစၥာလည္း တစ္လံမွ်ေလာက္ေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိတယ္လို႔ ေဟာေတာ္မူေတာ့ နိဗၺာန္ရဲ႕ တည္ရာဟာ ခႏၶာကိုယ္ပဲလို႔ ဆိုရာ ေရာက္ေနပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ နိဗၺာန္ဟာ တည္ရာ မရွိတဲ့တရား မဟုတ္၊ တည္ရာရွိတဲ့ တရားလို႔ ယူဆစရာ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒီေဒသနာေတာ္ဟာ မုခ်ေဒသနာေတာ္ မဟုတ္ပါဘူး။
တင္စားၿပီး ေဟာေတာ္မူတဲ့ ဥပစာေဒသနာေတာ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ေလာင္ေနတဲ့ မီး ၿငိမ္းသြားတဲ့အခါ “မီးဘယ္မွာ ၿငိမ္းသလဲ”လို႔ ေမးရင္ “ဟုိမ်ာ ၿငိမ္းတယ္”လို႔ မီးေလာင္ၿပီးရာ ေနရာကို လက္ညိႇဳးထိုးျပ ရေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ မီးၿငိမ္းသြားမႈကို ျမင္ရ ေတြ႕ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။
မီးၿငိမ္းသြားမႈ၊ မီးမရွိဘဲ ျဖစ္ေနမႈကို မျမင္ရ မေတြ႕ရလို႔ ဘယ္ေနရာမွာ ၿငိမ္းတယ္လို႔ လက္ညိႇဳးထိုး ေျပာလို႔ မရပါဘူး။
မီးၿငိမ္းတယ္ဆိုတာ မၾကာမီကေလးက ရွိေနတဲ့ မီး၊ အခု မရွိဘဲ ျဖစ္သြားတာကိုပဲ ၿငိမ္းတယ္လို႔ ေျပာၾကရတာျဖစ္ေတာ့ မီးၿငိမ္းတာကို ေျပာခ်င္ရင္ မၾကာမီက မီးရွိခဲ့တဲ့ ေနရာကိုပဲ မီးၿငိမ္းတဲ့ ေနရာလို႔ တင္စား ေျပာၾကရပါတယ္။
အဲဒီအတိုင္းပဲ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ရွိေနသမွ်ေတာ့ ဆင္းရဲ မၿငိမ္းႏိုင္ဘူး။
႐ုပ္နာမ္ခႏၶာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီး ေနာက္ထပ္ မျဖစ္ေပၚေတာ့မွဘဲ ဆင္းရဲ လံုးဝ ၿငိမ္းသြားတယ္။
ဆင္းရဲၿငိမ္းမႈဟာ ဆင္းရဲအမွန္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဆင္းရဲၿငိမ္းျခင္းဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ကို ဆင္းရဲမၿငိမ္းမီက ရွိေနတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ခႏၶာမွာ ရွိတယ္လို႔ တင္စားၿပီး ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူတာ ျဖစ္ပါတယ္။ေနာက္ၿပီးေတာ့ နိဗၺာန္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ “ေ႐ႊျပည္နိဗၺာန္ ဝင္စံေတာ္မူသည္”လို႔ သံုးႏႈန္းတဲ့ အရာမွာလည္း တင္စားမႈပါပဲ။
နိဗၺာန္ဟာ တည္ေနရာ တိုင္းႀကီး ျပည္ႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ ေ႐ႊျပည္ေတာ္ႀကီးဟာ ေရာက္ခ်င္ ေနခ်င္စရာ သာယာစည္ကားသလို နိဗၺာန = အၿငိမ္းဓာတ္ႀကီးဟာလည္း ဆင္းရဲ လံုးဝ မရွိလို႔ ရခ်င္ ေရာက္ခ်င္စရာ မ်က္ေမွာက္ျပဳခ်င္စရာ ေကာင္းလွေၾကာင္း အတူျပဳၿပီး တင္စား သံုးႏႈန္းတာပါပဲ။ သဒိသူပစာ လို႔ ေခၚပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေတာ့ သတိျပဳရလိမ့္မယ္။
မဟာယာနဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဂိုဏ္းခြဲတစ္ခုျဖစ္တဲ့ သုခဝတီဗ်ဴဟာဂိုဏ္းကေတာ့ အေနာက္ဘက္ ေကာင္းကင္မွာ အလြန္သာယာလွတဲ့ နိဗၺာန္ေ႐ႊျပည္ႀကီး ရွိတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။
သုခဝတီနိဗၺာန္လို႔ ေခၚပါတယ္။
အဲဒီ နိဗၺာန္မွာ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီးတဲ့ ေရွးေရွး ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားမ်ား ခ်မ္းသာစြာ စံေတာ္မူလ်က္ရွိေၾကာင္း ယူဆပါတယ္။
အဲဒါ ဘုန္းႀကီးတို႔ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာနဲ႔ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။ေနာက္တစ္ခုက လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၅-ႏွစ္ေလာက္က အၿငိမ္းစား တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္ တရားသူႀကီးတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးကို ေမးဖူးတာ ရွိပါတယ္။
သူက ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ျပဳစုေတာ္မူၾကတဲ့ က်မ္းဂန္ေတြမွာ သခၤတဓာတ္မွ အသခၤတဓာတ္သို႔ ေရာက္သြားတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ဖတ္ရ မွတ္ရပါတယ္။
နိဗၺာန္ဟာ အသခၤတဓာတ္ဆိုေတာ့ ပထဝီစတဲ့ ဓာတ္ႀကီးမ်ားလို ႐ုပ္ဓာတ္ပါလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဝိညာဏဓာတ္လို နာမ္ဓာတ္ပါလားလို႔ ေမးပါတယ္။
ေမးလည္း ေမးစရာပါပဲ။
နိဗၺာန္ဟာ ႐ုပ္ဓာတ္လည္း မဟုတ္။ စိတ္ ေစတသိက္လို နာမ္ဓာတ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။
(ဤေနရာ၌ ‘နာမ္ဓာတ္လည္း မဟုတ္ဘူး’ဆိုသည္မွာ ‘စိတ္, ေစတသိက္တို႔ကဲ့သို႔ အာ႐ုံသို႔ ၫြတ္တတ္ေသာ နာမ္မဟုတ္’ဟု ဆိုလိုပါသည္။ ‘မိမိသို႔ အာရမၼဏိကတရားတို႔ကို ၫြတ္ေစတတ္ေသာေၾကာင့္ နာမ္မည္၏’ဟူေသာ ဝစနတၳအရမူ နိဗၺာန္ကို နာမ္တရား၌ သြင္းယူရပါသည္။)
ဓာတု = ဓာတ္ ဆိုတာ သဘာဝတရားကို ဆိုလိုပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အသခၤတဓာတ္ဆိုတာ အသခၤတ သဘာဝ = အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘဲ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ အရွိသဘာဝတရားလို႔ ဆိုလိုတာပါပဲ။ကဲ ... ဒါေလာက္ဆိုရင္ နိဗၺာန္ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖ ေတာ္သင့္ေလာက္ပါၿပီ။

“ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ “တကၠသိုလ္ဓမၼသဘင္” မွ

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာကိုေခၚပါသလဲဘုရား..?

"ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာကိုေခၚပါသလဲဘုရား၊ ဘာသာျခားတစ္ဦးဦးက ေမးလာလွ်င္ မည္သို႔ ေျဖရမွာပါလဲဘုရား တုိတိုရွင္းရွင္းနဲ႔ နားလည္ေအာင္ ျပန္ေျပာျပႏိုင္ေအာင္ ေျဖဆိုေတာ္မူပါဘုရား၊ ဆရာေတာ္ဘုရားကို ဆရာလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘုရား၊ အခ်ဳိ႔က ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ - (၁) ကံ၊ ကံရဲ႔ အက်ဳိးကို ယံုၾကည္ရမယ္၊ (၂) အတိတ္ဘဝ ရိွတယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ရမယ္၊ (၃) ဘဝရဲ႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာ နိဗၺာန္ ရိွတယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ရမယ္ - လုိ႔ အမိန္႔ရိွပါတယ္။" "အခ်ဳိ႔က 'ဗုဒၶဘာသာ' ဆိုတာ ဗုဒၶဆိုတာ ဘုရား၊ ဘာသာဆိုတာ အယူဝါဒ၊ ဘုရားရဲ႔ အယူဝါဒလုိ႔ ေျဖဆိုၾကပါတယ္ဘုရား။" "အခ်ဳိ႔ကလည္း သာသနာဆိုတာ အဆံုးအမ၊ ဘုရားရဲ႔ အဆံုးအမ၊ သာသနာကို ဗုဒၶဘာသာေခၚေၾကာင္း ေျပာၾကပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္က ဗုဒၶဘာသာ သာသနာကို အေသးစိတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိခ်င္ေနပါတယ္ဘုရား။ ဆရာေတာ္ဘုရား ေျဖၾကားေပးပါဘုရား" "အံမေလး၊ အေမးသာေျပာရတယ္၊ အေျဖေတြကလည္း စံုလုိ႔ပါလား၊ ဘုန္းႀကီးက ဘယ္လုိေျဖရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး" "ဆရာေတာ္က တပည့္ေတာ္နားလည္ေအာင္ ေျဖပါဘုရား၊ အဲဒီအေျဖေတြကို စိတ္တုိင္းမက်လုိ႔ ဆရာေတာ္ဘုရားကို ထပ္မံေမးေလွ်ာက္ျခင္းပါဘုရား" "အင္း ... ဘုန္းႀကီးေျဖမွ ပို႐ႈပ္ကုန္ရင္ ခက္မယ္။" "ဆရာေတာ္ဘုရား ေျဖရင္ ရွင္းမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္၊ ေျဖေပးပါဘုရား။" "အင္း ... ေျဖရမယ္ဆိုရင္ ဘုန္းႀကီးက ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ ေခၚတာကို လံုးဝမႀကိဳက္ပါ၊ ဗုဒၶသာသနာလုိ႔ ေခၚမွ ႀကိဳက္ပါတယ္၊ (သို႔) ဗုဒၶဝါဒလုိ႔ ေခၚမွ ၾကိဳက္ပါတယ္" "ဘာျဖစ္လုိ႔ပါလဲ ဘုရား" "ဘုန္းႀကီးတို႔ ပိဋကတ္ေတာ္မွာ ဗုဒၶဘာသာလုိ႔ တြဲေခၚတဲ့စကားလုံး တစ္လံုးမွ မရိွပါ၊ ဗုဒၶသာသနာလုိ႔ တြဲေခၚတဲ့ စကားလံုးေတြေတာ့ အမ်ားႀကီး ရိွတယ္။ 'ဗုဒၶသာသန'ကို ျမန္မာလုိျပန္ရင္ 'ဗုဒၶရဲ႔ အဆံုးအမ' လုိ႔ ျပန္တာေကာင္းပါတယ္။ ဘုရားရဲ႔ အဆံုးအမလုိ႔ ျပန္ရင္ အျခားဘုရားေတြနဲ႔ ေရာေႏွာသြားမွာ စိုးလုိ႔ပါ၊ အဲဒီ ဗုဒၶက ဘယ္လုိသာသန အဆံုးအမေတြ ေပးခဲ့လဲေမးရင္ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေျပာျပပါလား ေမးရင္ ဒီပါဠိဟာ အခ်ဳပ္ပါပဲ။ သဗၺပါပႆ အကရဏံ၊ ကုသလႆ ဥပသမၸဒါ။ သစိတၱ ပရိေယာဒပနံ၊ ဧတံ ဗုဒၶါန သာသနံ။ ... တဲ့" "အဲဒီမွာ ဗုဒၶါန သာသနံ-ဆုိတာ ဗုဒၶသာသနာ-ဆုိတာပါပဲ၊ အဲဒီပါဠိကို ျမန္မာမျပန္ဘဲ ရွစ္လံုးဘြဲ႔နဲ႔ ျပန္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။" အကုသိုလ္စု၊ မျပဳေရွာင္ခြာ၊ ကုသုိလ္အမ်ား၊ ႀကိဳးစားစံုစြာ၊ မိမိစိတ္ရင္း၊ ပြတ္ဝင္းျဖဴငွာ၊ ဤသံုးပါး၊ ဘုရားသာသနာ။ ... တဲ့" "ဘုရားသာသနာဆုိတာ ဗုဒၶသာသနာ၊ ဗုဒၶအဆံုးအမကို ေခၚတယ္၊ ဗုဒၶတုိင္းရဲ႔ အဆံုးအမကို ေခၚပါတယ္။ အဲဒီအဆံုးအမကို ျမန္မာစကားေျပနဲ႔ ေျပာရရင္ - (၁) အကုသုိလ္မွန္သမွ် ဘာမွ မလုပ္နဲ႔၊ (၂) ကုသိုလ္ကို စံုေအာင္လုပ္၊ (၃) မိမိစိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ထား။... တဲ့ " "အဲဒီအဆံုးအမ သံုးမ်ဳိးကို အက်ယ္ခ်ဲ႔ရင္ နိကာယ္ငါးရပ္ ပိဋကတ္သံုးပံု ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီအဆံုးအမ တစ္နည္းေျပာရရင္ 'ဓမၼဝိနယ'လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္၊ ဓမၼဝိနယနဲ႔ သာသနသည္ သေဘာခ်င္းတူပါတယ္။ သာသနကို တရားကိုယ္အခ်ဳပ္ေကာက္ရင္- မဂ္ေလးတန္၊ ဖုိလ္ေလးတန္၊ နိဗၺာန္ပရိယတ္ကို ေကာက္ရသလုိ ဓမၼဝိနယ-အရလည္း အဲဒီတရားေတြပဲ ေကာက္ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘုန္းႀကီးက ဗုဒၶသာသနာ၊ ဗုဒၶဝါဒလုိ႔ ေခၚတာပဲ ႀကိဳက္ပါတယ္။" "မွန္ပါဘုရား၊ ဆက္ရွင္းပါဦး ဘုရား" သူတို႔ နားလည္သလုိ သူတို႔ ဘာသာမ်ားနဲ႔ တန္းတူထားၿပီး သူတို႔အေခၚအတိုင္း ေခၚေဝၚရာမွ 'ဗုဒၶဘာသာ' ဆိုတဲ့ အေခၚ ျဖစ္လာတာပါ၊ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဂ်ပ္ဆင္အဘိဓာန္မွ ဘာသာျပန္ဆုိခ်က္ကို နားေယာင္ၿပီး ေခၚရာမွ ဗုဒၶဘာသာဆုိတဲ့ အသံုးအႏႈန္း ေပၚေပါက္လာပါတယ္။" "ဘာသာဆုိတာ တစ္ဆူတည္းေသာ ဘုရားကို ကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာကို ဘာသာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒ ဗုဒၶသာသနာက ဒီလုိ မဟုတ္ပါ၊ ဂဂၤါဝါဠဳ သဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူတဲ့ ဘုရားအမ်ားကို ယံုၾကည္တဲ့ ဝါဒပါ။ တစ္ဆူတည္းေသာဘုရားကို ကိုးကြယ္တဲ့ Religion ဘာသာမဟုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ဗုဒၶဝါဒကို ဗုဒၶဘာသာ-လုိ႔ မေခၚသင့္ပါ။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာလုိ႔သာ ေခၚသင့္ပါတယ္။" "ေအး ... ဘာသာေရးဆိုတာ ထာဝရဘုရားသခင္နဲ႔ ျပန္လည္ပူးေပါင္းရန္ မွန္ကန္တဲ့နည္းလမ္းကို ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာ ဝါဒဟာ ထာဝရ ဘုရားသခင္နဲ႔ ျပန္လည္ပူးေပါင္းရန္ မွန္ကန္တဲ့ နည္းလမ္း ဟုတ္ရဲ႔လား" "မဟုတ္ပါဘုရား" "ေအး ... ဘာသာေရးဆိုတာ ႐ိုေသကိုင္း႐ႈိင္းမႈ (သို႔) ထာဝရ ဘုရားသခင္အား ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဳးမႈကို ေခၚပါတယ္၊ ဗုဒၶဝါဒသည္ အဲဒီလုိ မဟုတ္ပါ၊ ၿပီးေတာ့ ဘာသာေရးဆိုတာ ထာဝရဘုရား၊ အတၱဝိညာဏ္၊ ေကာင္းကင္ဘံု ဆုေတာင္းပတၳနာတို႔နဲ႔ မ်ားစြာဆက္စပ္ေနတဲ့ ယံုၾကည္မႈ တစ္ရပ္ကို ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒက ထာဝရဘုရား၊ အတၱဝိညာဏ္၊ ေကာင္းကင္ဘံု ဆုေတာင္းမႈကို လက္မခံလုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ-လုိ႔ မေခၚသင့္ပါေနာ္" "မွန္ပါဘုရား" "ေအး ... ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ဗုဒၶကို ကုိးကြယ္တာက ဗုဒၶရဲ႔ ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္တာပါ၊ ဘုရားရွင္ကို ကယ္တင္ရွင္အေနမ်ဳိးနဲ႔ ယံုၾကည္တာ မဟုတ္ပါ၊ ကိုးကြယ္တာ မဟုတ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာ ဗုဒၶက ဆရာစား၊ ဗုဒၶက လက္ဆုပ္၊ လက္ကိုင္ လွ်ဳိ႔ဝွက္ထားတဲ့ 'အာစရိယမု႒ိ' မရိွပါ၊ ဗုဒၶက်င့္သလုိ က်င့္က ဗုဒၶျဖစ္ႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြ ထားခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာက ဆုေတာင္းသက္သက္ ဝါဒမဟုတ္ပါ၊ ဆုေတာင္းဘာသာ မဟုတ္ပါ။ ဆုေတာင္းသက္သက္ဆုိရင္ ဘာသာေရးလုိ႔ ေခၚရပါတယ္။ ဒါျဖင့္ ဗုဒၶဝါဒ ဗုဒၶသာသနာမွာ ဆုေတာင္းမႈ မရိွဘူးလား-ဆိုေတာ့ ရိွပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒရဲ႔ ဆုေတာင္းမႈက ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ ကုသုိလ္ကံရဲ႔ အက်ဳိးကို ေတာင္းယူတာပါ၊ ဘာမွမလုပ္ဘဲနဲ႔ ေတာင္းတာမဟုတ္ပါ၊ ယခုအခါမွာ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာဟာ ဘာသာေရးဆန္ေနၿပီေနာ္၊ သတိထားပါ။" "မွန္ပါဘုရား" "ဗုဒၶဝါဒဟာ ပစၥဳပၸန္ကံ ပစၥဳပၸန္ အေၾကာင္းအက်ဳိးတရားေတြကို ဦးစားေပးတဲ့ ဝါဒပါ။ ဗုဒၶဟာ ကိုယ္တုိင္ဓမၼကို ရွာေဖြၿပီး ကိုယ္တိုင္ ဗုဒၶျဖစ္မွ ဗုဒၶအျဖစ္ ေရာက္ပံု လမ္းစဥ္ က်င့္စဥ္ေတြပဲ ေဟာခဲ့ပါတယ္၊ ဆုေတာင္းဖုိ႔ မေဟာခဲ့ပါ။ အဲဒီအဆံုးအမ လမ္းစဥ္ေတြ မိမိတုိ႔ ကိုယ္ကို မိမိတို႔ အားကိုးၿပီး အဆင့္ဆင့္ေသာ ဝီရိယနဲ႔ အားထုတ္က်င့္ႀကံဖုိ႔သာ ေဟာခဲ့ပါတယ္။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာမွာ ေမ့ေလ်ာ့ ေပါ့တန္ေနလုိ႔ မရပါ၊ သတိတရား လက္ကိုင္ထားၿပီး ႀကိဳးစား အားထုတ္ယူမွ ကိုယ္လုိရာ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာက ကိုယ္အက်ဳိးကိုယ္စံ၊ ကိုယ့္အျပစ္ ကိုယ္ခံပါ၊ ဗုဒၶက အက်ဳိးကိုလည္း မေပးပါ၊ အျပစ္ကိုလည္း မေပးပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶကို မေၾကာက္ရပါ။ ၿပီးေတာ့ ဗုဒၶသာသနာမွာ ဗုဒၶကို နည္းေပးလမ္းညႊန္အျဖစ္နဲ႔ အားထားယံုၾကည္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးပါ၊ မိမိကုိယ္ကို လံုးဝပံုအပ္ၿပီး အားကိုးတဲ့ သေဘာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးေနာ္" "မွန္ပါဘုရား" "ဗုဒၶသာသနာမွာ ဗုဒၶအတြက္ ဘာမွလုပ္ေပးစရာ မလုိပါ၊ ဘာသာေရးမွာ ဘာသာဘုရားအတြက္ လုပ္ေပးရပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာမွာ ဗုဒၶက လမ္းညႊန္တဲ့ ကိစၥပါ၊ ဗုဒၶသာသနာဝင္ေတြက လုိက္နာက်င့္ႀကံရသူေတြပါ။ ဗုဒၶဝါဒ၊ ဗုဒၶသာသနာမွာ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္က်င့္တာသည္ပင္လွ်င္ ဗုဒၶကို အျမတ္ဆံုး ပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ ပူေဇာ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။" "ဗုဒၶဝါဒက အတၱဟိတ = ကိုယ္က်ဳိးက်င့္သက္သက္နဲ႔ ပရဟိတ = သူတစ္ပါးအက်ဳိးသက္သက္က်င့္တဲ့ ဝါဒႏွစ္ခုရဲ႔ အလယ္က သြားတဲ့ အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္ဝါဒပါ၊ သာသနာပါ၊ ဘာသာမဟုတ္ပါ။ ကဲ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ရွင္းၿပီးလား။" "ရွင္းပါၿပီ ဘုရား"
အားလံုးသႏၲာန္၊ အျမင္မွန္၊ လ်င္ျမန္ရေစေသာ္...။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ေရႊခ်ိန္ခြင္ (၁၆)

ေရႊခ်ိန္ခြင္ (၁၆)

ေရႊခ်ိန္ခြင္ အဆို

ဗုဒၶဘာသာကလည္း ဘုရား၌ အနႏၱတန္ခုိးေတာ္၊ အနႏၱဂရုဏာေတာ္ ရွိသည္ဟုဆုိ၏။
။ လ ။ အဘယ္သူကုိ မွီခုိ ကုိးကြယ္ရမည္နည္း။

ဆရာေတာ္ရွင္းလင္းခ်က္

ဤစကားမွာ။  ။

ဦးေစာလွျဖဴသည္......
၁။ တန္ခုိးေတာ္ႏွင္႔ တတ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာ၊ မတတ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာ၊

၂။ ဂရုဏာေတာ္ႏွင္႔ ကယ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာ၊ မကယ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာမ်ားကုိ
ခြဲျခမ္း၍ သိႏုိင္ေသာ ဥာဏ္မရွိရွာ၍ အထပ္ထပ္အလည္လည္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးျခင္းမွ်သာ
ျဖစ္သည္။

               (ေရွး၌ပင္ ျပီးခဲ႔ျပီျဖစ္၍ အသစ္ဆုိဖြယ္မရွိေတာ႔ျပီ)

သုိ႔ေသာ္လည္း ဤစကား၌....

၁။ အနႏၱဂရုဏာေတာ္ ရွိေတာ္မူေသာ ဘုရားကုိ ဂရုဏာမရွိဟု ဆုိရာက်သည္
ဟူေသာ စကားတခ်က္၊

၂။ ဘုရားကုိ ပုတ္ခတ္ရာက်သည္ဟူေသာ စကားတခ်က္၊

၃။ ဘုရားသည္ အပိုျဖစ္သည္ ဟူေသာစကားတခ်က္၊

၄။ တရားေတာ္ကုိလည္း ပုတ္ခတ္ရာက်သည္ ဟူေသာ စကားတခ်က္၊

၅။ ငရဲမွ လြတ္ကင္းႏုိင္ရာ မရွိဟူေသာ စကားတခ်က္


ဤသုိ႔ အခ်က္မ်ားစြာ အျပစ္တင္၍ အလွဳိင္းတၾကီးဆုိေလသည္မွာ........


၁။ ဘုရားတုိ႔၏ အနႏၱဂရုဏာေတာ္ႏွင္႔ ကယ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာလည္းရွိသည္။

၂။ မကယ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာလည္းရွိသည္။

၃။ အနႏၱတန္ခုိးေတာ္ႏွင္႔ တတ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာလည္းရွိသည္။

၄။ မတတ္ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာလည္းရွိသည္မ်ားကုိ

ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တုိ႔ ခြဲျခမ္း၍ မသိရွာၾက၍ ဆုိမိရွာၾကေလသည္။

( အနႏၱဂရုဏာေတာ္၊ အနႏၱတန္ခုိးေတာ္မ်ားႏွင္႔ မ - ႏုိင္ေကာင္းေသာ အရာ၊
မ မ ႏုိင္ေကာင္းေသာအရာမ်ားကုိ ေရွး၌ခြဲျခမ္း၍ ျပခဲ႔ျပီ )

ထာ၀ရဘုရားသည္ မတတ္ႏုိင္ေသာ အရာ တစ္စုံတစ္ရာမွ် မရွိ - ဟု
ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တုိ႔ ယုံၾကည္ၾကျခင္းသည္ မယုံတန္သည္ကုိ ယုံၾကည္မိ၍
သူ႔ကၽြန္ျဖစ္ရေသာသူႏွင္႔ တူလွေပ၏။

တူပုံကား။ ။

လူလိမ္တစ္ေယာက္သည္ သူငယ္ေလးကုိျမင္၍ တစ္သက္လုံး ကၽြန္အေနႏွင္႔
ေစခုိင္းရေအာင္ ၾကံဖန္၍ တစ္ခုေသာ သစ္ပင္၏ အေခါင္း၌ စာေရး၍ ထားျပီးေသာ္
သူငယ္ေလးေယာက္ကုိ ဆုိ၏။ ငါ႔မိ ငါ႔ဘသည္ ဤရြာ၀ယ္ ကုေဋရွစ္ဆယ္ၾကြယ္၀ေသာ
သူေဌးၾကီးျဖစ္သည္၊ ထုိအခါ သင္တုိ႔ကုိ အေပါင္ျပဳ၍ သင္တုိ႔မိဘတုိ႔သည္ ေငြတသိန္း
ယူဖူးသည္၊ ေငြတစ္သိန္းရင္ ေပးၾက၊ ငါ႔ကၽြန္ရင္ လုပ္ၾကဟု ဆုိ၏။

သက္ေသျပဆုိေသာ္။  ။

သစ္ပင္ေစာင္႔နတ္သိသည္၊ သင္တုိ႔ မယုံလွ်င္ သစ္ပင္ေခါင္းမွာ လက္ႏွင္ႏွဳိက္ၾက၊
သစ္ပင္ေစာင္႔နတ္က စာေရး၍ ထြက္ဆုိလိမ္႔မည္ဟု ဆုိ၏။
သစ္ပင္ေခါင္းကုိ ႏွဳိက္ေလေသာ္ စာကုိေတြ႔ျမင္၍ သူငယ္ေလးေယာက္တုိ႔ ယုံၾကသျဖင္႔
အသက္ထက္ဆုံး သူ႔ကၽြန္ခံရေလကုန္၏။

ႏွဳိင္းယွဥ္ျပခ်က္

၁။ ဓမၼေဟာင္းက်မ္း၊ ဓမၼသစ္က်မ္းေခၚေသာ စာအုပ္ကုိ လုပ္ၾကံေရးသားေပေသာ
ပဌမ ဆရာသည္ လူလိမ္ႏွင္႔ တူ၏။

၂။ အကယ္မဟုတ္ေသာ ထာ၀ရဘုရားသည္ သစ္ပင္ေစာင္႔နတ္ႏွင္႔ တူ၏။

၃။ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တုိ႔သည္ သူငယ္ေလးေယာက္ႏွင္႔ တူ၏။

ဘုရားမရွိလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ တရားေတာ္အတုိင္း မက်င္႔၊ မေကာင္းမႈ႔ကုိ ျပဳမိေသာေၾကာင္႔
ေဘးေရာက္ေသာအခါ ကယ္ပါ ဟု အဘယ္သူကုိ မွီခုိကုိးကြယ္ရပါအ႔ံနည္း ဟူ၍
အျပစ္တင္ရာ၌လည္း..........

ငါတုိ႔ျမတ္စြာဘုရားသည္။  ။

ခႏၶာ၊ နာမ္၀ိညာဏ္ေတာ္ ဟူေသာ ဓာတ္ယုတ္၊ ဓာတ္ၾကမ္းေတြကုိ စြန္႔ျပီးလွ်င္
အသခၤတေခၚေသာ အထြတ္အထိတ္ျဖစ္ေသာ ဓာတ္ေကာင္း၊ ဓာတ္ျမတ္သုိ႔ ကူးေျပာင္း၍
နိဗၺာန္ဘုံသုိ႔ တက္ေတာ္မူျပီးလွ်င္ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ မႏုိင္ေသာ နိဗၺာန္ဘုံမွာ အုိျခင္း၊ နာျခင္း၊
ေသျခင္း မရွိ အျမဲစံေနေတာ္မူသည္၊ ေလာကသုိ႔ တစ္ဖန္ မျပန္လာေတာ႔ျပီ။

ထုိ႔ေၾကာင္႔.........

၁။ ဤ ေလာကမွာ “ ငါတုိ႔ဘုရား မရွိျပီ ” ဟူ၍လည္း ဆုိရပါ၏။

၂။ ဘုရားမရွိေသာ္လည္း ဘုရားကုိယ္ေတာ္ျမတ္၏ အစိတ္ျဖစ္ေသာ ဓာတ္ေတာ္၊
ေမြေတာ္၊ ေဒသနာေတာ္ ထင္ရွားရွိေပေသာေၾကာင္႔ “ ငါတုိ႔ဘုရား ထင္ရွားရွိသည္ ”
ဟူ၍လည္း ဆုိရပါေပ၏။

၃။ ေဒသနာေတာ္ ထင္ရွားရွိေပေသာေၾကာင္႔ တရားေတာ္ အတုိင္း က်င္႔လုိလွ်င္
က်င္႔ႏုိင္ၾကပါ၏။
မက်င္႔လုိ၍ မက်င္႔ေလဘဲ။  ။ မုိက္မဲသျဖင္႔ မေကာင္းမႈ႔ကုိ ျပဳမိေသာေၾကာင္႔ ေဘးေရာက္ေသာ
အခါမူကား ငါတုိ႔ဘုရားလည္း မကယ္ႏုိင္၊ ထာ၀ရဘုရားလည္း မကယ္ႏုိင္၊ ျပဳမိေသာ
မေကာင္းမႈ႔ ေၾကကုန္ေအာင္ ခံရျမဲ ဓမၼတာေပတည္း။

ေလာကတံထြာ ဓမၼတာကား

၁။ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ လူတစ္ေယာက္သည္ ခရစ္ယာန္ဘာသာကုိ မခံယူေသာ
ႏုိင္ငံအတြင္း၌ ေန၍ ထုိႏုိင္ငံရွင္မင္းကုိ ပုန္ကန္ျပဳစားေလအံ႔၊ ေဘးေရာက္မည္၊
ထုိအခါ ထာ၀ရဘုရား ကယ္ပါ ဆုိေသာ္ လြတ္ျငိမ္းပါမည္ေလာ။

၂။ ခရစ္ယာန္ဘာသာကုိ ခံယူေသာ ႏုိင္ငံအတြင္း၌ ျဖစ္ေပမူကား ထုိႏုိင္ငံရွင္မင္းတုိ႔သည္
ေယရွဴခရစ္ဆရာၾကီးတုိ႔ကုိ ရုိေသေသာအားျဖင္႔ လြတ္ေပရာ၏။

                     (ထာ၀ရဘုရားကယ္၍ လြတ္သည္မဟုတ္)

ခရစ္ယာန္ဘာသာ၌ ဘုရားသခင္၊ ေယရွဴခရစ္ႏွင္႔၊ ၀ိဥာဥ္ေတာ္တစ္ပါး၊
သရဏဂုံသုံးပါးႏွင္႔ ျပည္စုံေတာ္မူေသာေၾကာင္႔ အားကုိးမွီခုိရာရွိ၍ မွီခုိအားကုိးသည္႔အတြက္
အက်ဳိးျဖစ္၏။
ျမတ္စြာဘုရား၌
အနႏၱတန္ခုိးေတာ္၊ အနႏၱဂရုဏာေတာ္ရွိေသာေၾကာင္႔ ကယ္မတတ္သည္ဟု စိတ္ခ်ယုံၾကည္သင္႔ေပ၏
ဟူေသာ စကား၌..........

၁။ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၌ သရဏဂုံသုံးပါး ျပည္႔စုံသည္ ဆုိေသာ စကားမွာ....
သရဏဂုံသုံးပါး ရွိေၾကာင္းကုိ ယုံၾကည္ေလာက္ေသာ မ်က္ျမင္သက္ေသမရွိ။

၂။ ငါတုိ႔ဗုဒၶဘာသာမွာ သရဏဂုံသုံးပါး ရွိေၾကာင္းကုိ ယုံၾကည္ေလာက္ေသာ
မ်က္ျမင္သက္ေသရွိသည္။

                 (ေသာဠသမ ေရႊခ်ိန္ခြင္အဆုိရွင္းလင္းခ်က္ ျပီး၏)

က်မ္းကုိး-
လယ္တီဆရာေတာ္
သာသန၀ိေသာဓနီက်မ္း-ဒုတိယတြဲ
(ႏွာ- ၁၃၂, ၁၃၃, ၁၃၄, ၁၃၅,၁၃၆ )

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ေရႊခ်ိန္ခြင္ (၁၄ -၁၅)

ေရႊခ်ိန္ခြင္ အဆို

၁၄။

ဘုရားမရွိဘဲျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ။ လ ။ သြန္သင္ရာက်၏ ။

ဆရာေတာ္ရွင္းလင္းခ်က္

ဤစကား၌--

၁။ အတုမရိွေသာ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးျဖစ္ေသာ ဘုရားကို ၾကည္ညိုစိတ္ႏွင့္ မ-ပါ၊ ကယ္-ပါ

ဆုေပးေတာ္မူပါဟု ေတာင့္တျခင္းမ်ားသည္လည္း ကိုယ္က်င့္တရားေတြပင္ျဖစ္သည္။

၂။ ဘုရားတည္းဟူေသာအာ႐ုံကိို လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ အာခံျခင္းျဖစ္၍ ယခုအနီးအနား၌ 

ဘုရားမရွိေသာ္လည္း ရွိသေလာက္ျပဳ၍ အာ႐ုံခံႏိုင္ေသာသူျဖစ္ေပ၍ အလြန္ေကာင္းျမတ္ေသာ

ကိုယ္က်င့္တရားကို အားထုတ္ေသာသူ ျဖစ္ေပသည္။

( ဘုရား အပိုအလကားဟု ဆိုခြင့္မရွိေပ။)

ဘုရားကို ကိုးကြယ္ျခင္းအမႈသည္ ။  ။ ကုိယ္က်င့္တရားေကာင္းႀကီး တစ္ခုျဖစ္၍ 

ဤကိုယ္က်င့္တရားသည္လည္း လိုပတ္အက်ိဳးကို ေပးႏိုင္၏။

စုဒၵသမ ေရႊခ်ိန္ခြင္အဆို ရွင္းလင္းခ်က္ၿပီး၏။

ေ႐ႊခ်ိန္ခြန္ အဆုိ။

၁၅-

လူတုိ႔သည္ အနတၱျဖစ္၍။ လ ။ ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္၏။

ဆရာေတာ္႐ွင္းလင္းခ်က္။

ဤစကားမွာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အနတၱပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း…

၁။ ဘုရားေဟာေသာ တရားကို ငါသိေအာင္ လိမၼာေအာင္ အားထုတ္မည္။

၂။ သိတုိင္း က်င့္ႏိုင္ေအာင္ ငါက်င့္မည္။

၃။ဘုရားကိုကုိးကြယ္ေသာအက်င့္ကိုလည္းငါက်င့္ႏိုင္ေအာင္က်င့္မည္ဟု

မိမိအားကုိလည္း မိမိကုိးရမည္။ ဘုရားကိုလည္း အားကိုးရမည္။

ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တုိ႔မွာ။ ။ ဘုရားတရားကို သိေအာင္ လိမၼာေအာင္

က်င့္ႏိုင္ေအာင္ဟူေသာမိမိအားကိုးပယ္ထား၍ဘုရားကုိသာ သက္သက္အားကိုျခင္းသည္

အျပစ္ခပ္သိမ္းကုန္ၿငိမ္းေအာင္ ကယ္ႏုိင္ေသာဘုရား မဟုတ္၍ မသင့္ေပ။

`အနႏၲတန္ခုိးေတာ္႐ွိေတာ္မႈေသာေၾကာင့္ ဘုရားမတတ္ႏုိင္ေသာအရာ တစ္စံုတစ္ခု

မ႐ွိ၍ မိမိ၌ ေဘးဥပါဒ္ေရာက္သည့္အခါ ကယ္ပါ မ-ပါဟု ဆုေတာင္းၾကျခင္းသည္

ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္၏´- ဟူေသာစကား၌- ေဘးဥပါဒ္ေရာက္သည္အခါ ကယ္ပါ

မ-ပါဆုိလွ်င္ ခဏ ခ်က္ခ်င္း ေဘးဥပါဒ္ေပ်ာက္ၿငိမ္းလွ်င္ ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္ေပ၏၊

ကယ္ပါမ-ပါဆိုကာမွ်ႏွင့္ ခဏခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္ၿငိမ္းသည္ကုိ တစ္ေယာက္မွ်မျမင္ဘူး

မၾကားဘူးရ၊ မေပ်ာက္ၿငိမ္းႏိုင္၍ ေဆး႐ုံေတာ္ေတြ- ဆရာ၀န္ေတြႏွင့္ တကဲကဲေနရသူ,

မေပ်ာက္ႏုိင္ဘဲ ေသ၍ သြားသူတုိ႔ကိုမူကား ျမင္ဘူးလွပါၿပီ။

[ထုိ႔ေၾကာင့္ ထာ၀ရဘုရား မတတ္ႏိုင္ေသာအရာ တစ္စံုတစ္ခုမ႐ွိဟု ယုံၾကည္၍

အားကိုၾကျခင္းသည္ အမွားစင္စစ္ျဖစ္၏။]

`တရားေတာ္အတုိင္း က်င့္ေဆာင္သည့္အခါလည္း ဆုေပးေတာ္မူပါဟု ဆုေတာင္းသည္´

ဟူေသာ စကား၌---

၁။ ထာ၀ရဘုရား မတတ္ႏိုင္ေသာအရာ တစ္စံုတစ္ခု မ႐ွိသည္မွန္လွ်င္

ဗုဒၶဘာသာမွာကဲ့သုိ႔ အဘယ္ေၾကာင့္ တရားေတာ္အတိုင္း က်င့္ေဆာင္သည္ဟု

႐ွိရျပန္သနည္း။ မက်င့္ဘဲႏွင့္ပင္ ဆုသာေတာင္း၍ ေနပါေတာ့ေလာ။

၂။ တရားေတာ္အတုိင္း က်င့္ေဆာင္သူကုိမွ ဆုေပးႏိုင္သည္၊ မက်င့္ေဆာင္သူ ကုိမူကား

ဆုမေပးပုိင္သေလာ၊ မေပးႏိုင္လွ်င္ ငါတို႔ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဘာထူးေသးသနည္း။

ကိုယ္က်င့္တရားကိုလည္း တစ္ဖက္အားကိုး ရေသးသည္မဟုတ္ေလာ။

၃။ ငါတုိ႔ဘုရားလည္း သုခဘံုမွာ ထာ၀ရအၿမဲ တည္ေနေတာ္မူသည္၊ ထာ၀ရဘုရားလည္း

သုခဘုံမွာ ထာ၀ရအၿမဲေနသည္။ ငါတို႔ဘုရားလည္း တရားေတာ္အတိုင္း

က်င့္ေဆာင္ေသာသူကုိသာ ကယ္ႏုိင္, ဆုေပးႏုိင္သည္၊ ထာ၀ရဘုရားလည္း

တရားေတာ္အတုိင္း က်င့္ေဆာင္ေသာသူကုိသာ ကယ္ႏိုင္, ဆုေပးႏိုင္သည္၊

ဘာထူးေသးသနည္း။

၄။ ငါတုိ႔ဘုရားမွာ ခႏၶာေတာ္, ၀ိညာဏ္ေတာ္ဟူေသာ ဓာတ္ၾကမ္းႀကီးေတြကုိ

စြန္႔ပစ္ၿပီးလွ်င္ အသခၤတဓာတ္ဟူေသာ အတုမ႐ွိေသာ နာမ္ဓာတ္ေတာ္ႏွင့္ စံေနသည္၊

ထာ၀ရဘုရားမွာ ခႏၶာေတာ္, ၀ိညာဏ္ေတာ္ဟူေသာ ဓာတ္ၾကမ္းႀကီးေတြႏွင့္ ေနရသည္၊

သည္မွ်သာထူးၾကသည္ မဟုတ္ေလာ။

ငါတုိ႔ဗုဒၶဘာသာ၌။ ။ ခႏၶာေတာ္, ၀ိညာဏ္ေတာ္ဟူေသာ ဓာတ္ၾကမ္းႀကီးေတြကုိ မစြန္႔ဘဲ

သုခဘုံတစ္မ်ဳိး၌ေနေသာ သူမ်ားကုိ `ျဗဟၼာ´ ဟူ၍သာ ေခၚသည္၊ `ဘုရားရဟႏၱာ´မေခၚ၊

ခႏၶာေတာ္, ၀ိညာဏ္ေတာ္ဟူေသာ ဓာတ္ၾကမ္းႀကီး, ဓာတ္ျဖဳန္းေတြကုိ အကုန္လဲ၍

အတုမ႐ွိ အထြတ္အထိပ္ျဖစ္ေသာ အသခၤတဟူေသာ ထာ၀ရဓာတ္သုိ႔

ကူးေျပာင္းေနေသာ သူမ်ားကုိသာ `ဘုရားရဟႏၱာ´ ေခၚသည္။

ခရစ္ယာန္ဘာသာ၌။ ။ ထာ၀ရဓာတ္ကို ကူးေျပာင္းရန္ကို မဆုိထားလင့္၊ ျဗဟၼာဘံုသုိ႔

ေရာက္ေစတတ္ေသာ အက်င့္ပင္ သက္သက္မ႐ွိ။


ငါတို႔ဗုဒၶဘာသာမွာသာ။ ။ သူတုိ႔ထာ၀ရ ဘုရားေခၚေသာ ျဗဟၼာ့ဘုံသုိ႔

ေရာက္ေစတတ္ေသာ အက်င့္တုိ႔ထက္ အဆအသေခ်ၤမက ျမတ္ထြတ္လွေသာ

ထာ၀ရဓာတ္အစစ္သုိ႔ ေရာက္ေစတတ္ေသာ အက်င့္တုိ႔သည္ အထင္အ႐ွား

မ်ားစြာ႐ွိသတည္း။

ပႏၷရသမေ႐ႊခ်ိန္ခြင္အဆို ႐ွင္းလင္းခ်က္ၿပီး၏။
က်မ္းကုိး-
လယ္တီဆရာေတာ္
သာသန၀ိေသာဓနီက်မ္း-ဒုတိယတြဲ
(ႏွာ- ၁၂၉, ၁၃၀, ၁၃၁, ၁၃၂, )

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>